All Chapters of กูไม่ยอมเป็นเมียมึงหรอก!(ลูคัส+ดำ): Chapter 11 - Chapter 20

สายตาไม่มั่นคงของผมนั้น มันฉายชัดในแววตา จนคนตรงหน้าจับสังเกตได้ แต่กลับไม่มีคำพูดหยอกล้อ หรือเอ่ยอะไรออกมา มีเพียงฝ่ามือหนา ที่เลือนมาสัมผัสข้างแก้มเบาๆ พลันใบหน้าเลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ผมถูกสัมผัสอ่อนโยนของมันดึงดูด ร่างกายมันอ้อนไปตามอย่างว่าง่าย ไม่ขัดขืนเหมือนที่เคย“...” สัมผัสอ่อนโยนอบอุ่น กดจูบแผ่วเบาตรงริมฝีปากอุ่น แล้วผละออกช้าๆ พร้อมสายตาเสียดาย“ได้มั้ย” เสียงอ่อนเอ่ยถามแผ่วเบา สายตาอ้อนสื่อขออนุญาต เพราะแบบนั้น ทำให้ผมโอนอ่อนไปตามบรรยากาศ ยอมให้มันเลื่อนหน้าเข้ามากดจูบย้ำๆ ตรงริมปากแผ่วเบา ก่อนจะสอดลิ้นร้อนเข้ามาในโพรงปากอุ่น“อื้อ...” ดวงตาปรือปิดลงช้าๆ เอียงหน้ารับจูบของไอ้ลูคัส พลันจูบตอบมันกลับไปเสียงจูบปนเสียงครางแผ่วในลำคอ ลิ้นร้อนเกี่ยวตวัดในโพรงปาก จนน้ำใสไหลย้อนมาตรงมุมปาก หากแต่ไม่มีใครผละใบหน้าออกจากกัน มีแต่ความต้องการเร่าร้อน ที่เพิ่มขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นความต้องการ“อะ อึก อ่า...” เสียงครางแผ่วเอ่ยสั่น เมื่อใบหน้าหล่อเลือนผละจากริมฝีปาก มากดจูบลำคอหนา กดจูบเบาๆไม่ขบเม้ม พลันดึงตัวผมขึ้นคร่อมตัก ฝ่ามือหนาเลื่อนลงต่ำ สัมผัสสีข้างและเอวหนา บีบนวดแก้มก

เด็กหนุ่มวัยรุ่นนั่งมองผมตาใส จับจ้องทุกอย่างที่ผมทำ พร้อมรอยยิ้มบางแต่งแต้มใบหน้าใสนั้นอยู่ตลอดเวลา"ผมช่วยนะครับ" เสียงนุ่มเอ่ยบอก พลันเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พลางย่อกายนั่งลงข้างๆกัน"เอ่อ พี่ทำเองก็ได้""แต่ผมอยากช่วย" น้ำมนต์ยู่ปากงอน เด็กหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาทำตัวเหมือนลูกหมาอ้อนแบบนี้ ไอ้ผมก็ใจอ่อนยอมมัน ส่งผักให้มันไปล้าง แล้วหันมองตามกายสูงไป ไม่คิดเลย ว่าเด็กตัวเล็กน่ารักวันนั้น จะโตขึ้นมาสูงใหญ่แบบนี้ ทิ้งคราบความน่ารักไปหมดเลย"เอ้อ" เสียงถอนหายใจหนักของผมนั้น ทำให้คนเด็กกว่าหันมาสนใจ น้ำมนต์เดินมานั่งข้างๆหลังจากล้างผักเสร็จ"พี่ดำไม่พอใจหรอครับ ที่ผมโตมาสูงขนาดนี้" เสียงแผ่วเบาเอ่ยถาม ผมได้แต่ยกยิ้มแห้งๆให้ ก่อนจะล้างมือ แล้วลูบหัวน้ำมนต์เบาๆ พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน"ก็น่าเสียดายนะ แต่น้ำมนต์โตมาหล่อขนาดนี้ พี่ก็ดีใจเหมือนกัน" ผมบอกพร้อมรอยยิ้ม เด็กหนุ่มชะงักนิ่งไปครู่ กับคำพูดของผม ใบหน้าใสพลันขึ้นสีแดงระเรื่อ ก่อนจะโผล่เข้ามากอดกันเหมือนตอนเด็กๆ"ทำอะไรเนี่ย""ก็ผม คิดถึงพี่ กอดไม่ได้หรอ" น้ำมนต์เอ่ยบอก พลันทำหน้าอ้อน ก็อย่างที่บอก ว่าผมแพ้ทางลูกอ้อนของน้ำมนต์ อีกคนใช้มาตั้งแต

รถสีดำเงาขับเข้ามาจอดหน้าร้านอาหารในเมืองร้านหนึ่ง สายตาสงสัยมองสำรวจร้านนั้นไม่ละสายตา ก่อนจะหันมองคนที่พาผมมา“มาทำไม” ผมถามด้วยความสงสัย คนถูกถามหันมามองหน้ากัน คิ้วเรียวเข้มยกขึ้นข้างหนึ่ง“พามาไหว้พระมั้ง” มันตอบกวนๆกลับมา ทำให้ผมที่กำลังอารมณ์เย็นลง ตอนนี้เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว ไอ้เราก็ถามดีๆ ดันกวนตีน ไหนจะไอ้สีหน้า ที่บ่งบอกว่างอนนั้นอีก มันงอนบ้าอะไรของมันวะ!“ผมพามากินข้าว ไม่ได้พามาอำอะไรหรอกน่า” มันว่า พลันเปิดประตูเดินลงจากรถ ผมหันมองตามกายแกร่ง ไอ้ลูคัสเดินวนมาฝั่งผม ก่อนจะเปิดประตูให้“มันเที่ยงแล้ว เราไปกินข้าวกันก่อน แล้วมานั่งคุยกันดีๆ” คนเด็กกว่าเอ่ยบอก ผมสักสีหน้าไม่พอใจ แต่ก็ยอมเดินลงมาจากรถ ยืนรอให้มันผิดล็อกรถเสร็จ ไอ้หมาไซก็เดินมายืนตรงหน้า“ป่ะ” เอ่ยสั้นๆแค่นั้น แล้วคว้ามือผมไปจูง พาเดินคู่เข้าไปในร้านอาหารหรู“ไอ้ลูคัส กูเดินเองได้” ผมพยายามแกะมือของมันออก แต่ยิ่งทำไอ้เด็กเหี้ยนี่ก็ไม่ยอมฟังผมเลย มันกุมมือผมแน่นมากกว่าเดิม“พื้นมันลื่น เดี๋ยวพี่ล้ม” มันบอกแค่นั้น โดยไม่หันมามองหน้ากัน พอได้ยินมันเอ่ยออกมา จากที่พยายามแกะมือหนาออก ก็พลันหยุดทำ แล้วยอมให้มันจู

เรื่องวุ่นวายทั้งหมดนั้นผ่านไปสองวันแล้ว ไอ้สองวันนี้ผมดันรู้สึก...กังวลใจยังไงไม่รู้ เหมือนกำลังจะมีเรื่องไม่ได้เกิดขึ้น เรื่อง...ไม่ดีมากๆ“พี่ดำ กินข้าวครับ” เสียงของน้ำมนต์เอ่ยบอก ผมเดินไปนั่งประจำที่ตัวเอง แต่น่าแปลกนะ ที่เช้านี้ไม่มีไอ้ตัวที่ชอบก่อกวนอยู่ใกล้ๆเลยมันไปไหนของมันวะ“ถ้าพี่มองหาไอ้ลูคัส มันถูกแม่มันเรียกไปหาเมื่อเช้า” เสียงของน้ำมนต์ดึงความสนใจของผม พลันหันไปมองเด็กหนุ่ม ก่อนจะยกยิ้มแห้งๆให้ แล้วแก้ตัวด้วยการลงมือกินข้าว ที่น้ำมนต์ตั้งใจทำให้“มา กินข้าวกันดีกว่าเนอะ” เอ่ยบอกไม้เต็มเสียง แล้วตักกับข้าวเข้าปากคำหนึ่ง โดยมีน้ำมนต์นั่งมองด้วยสายตาเสียใจ ที่ผมคิดถึงไอ้เด็กลูคัส ทั้งที่อยู่กับน้ำมนต์มอ...กินไปได้แค่คำเดียว ก็ได้ยินเสียงไอ้ทองมันร้องลั่นครอกของมัน ผมกับน้ำมนต์หันไปตามเสียงร้องทรมานนั้น ก่อนจะพากันลงไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น“มีอะไรวะ” ผมเอ่ยถามเด็กของไอ้ลูคัส ทางนั้นมีสีหน้าไม่สู้ดี เหมือนเกิดเรื่อง“ผมก็ไม่รู้ครับ อยู่ๆพี่ทองก็มีอาการไม่ดู” เด็กหนุ่มเอยบอกหน้าเสีย ผมจึงรีบเดินเข้าไปดูอาการของมัน ไอ้ทองดูท่าทางเหมือนปวดท้องมาก มันดูทรมานจนยืนอยู่เฉยๆ ไม่ได้

@เช้าของอีกวันเมื่อท้องฟ้าสว่างขึ้น ไอ้ลูคัสและน้ำมนต์ ก็ไปหาลูน่าที่บ้านผู้ใหญ่ เพราะลูน่านั้นเป็นลูกสาวคนโต ส่วนจิ๊บนั้นเป็นลูกสาวกับอีกเมียหนึ่ง ซึ่งผมเองก็พึ่งรู้เรื่องนี้เหมือนกัน และที่สำคัญ พ่อของลูน่าและแม่ของไอ้ลูคัส ก็รู้จักกัน เพราะแบบนี้ทั้งสองจึงจับคู่ให้ลูกตัวเอง“อ้าว ลูคัส กลับมาแล้วหรอลูก คิดได้แล้วใช่มั้ย” เสียงของผู้เป็นแม่ถามลูกชายเพียงคนเดียว เมื่อเห็นหน้าลูกตนเอง แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อสายตานั้นจับมาที่ผมและน้ำมนต์ ที่เดินตามหลังไอ้ลูคัสเข้ามาในบ้านของผู้ใหญ่“พามันมาทำไม” จากเสียงดีใจก็พลันเปลี่ยนเป็นตวาดดังลั่น ทำให้คนในบ้าน และเจ้าของบ้านรีบเดินออกมาดู“พี่ลูคัส กลับมาแล้วหรอคะ” เสียงอ่อนหวานของลูน่าถาม พร้อมสีหน้าดีใจ การแสดงว่าอ่อนแอพลันเริ่มขึ้น เมื่อเด็กสาวหันไปไอ ทำท่าทางเหมือนตัวเองป่วย อ่อนแอจนน่าปกป้อง“แล้วพวกเธอ มาที่นี่มีเรื่องอะไรกัน” ครั้งนี้เป็นผู้ใหญ่บ้านที่เอ่ยถาม เมื่อถูกถาม ไอ้ลูคัสจึงยกมือถือที่มีคลิปของลูกสาวออกมาเปิด เพียงแค่ทุกคนได้เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า จากสายตาสงสัย ก็พลันเปลี่ยนเป็นเบิกกว้าง“นี่มันอะไรกัน ฮึก ลูน่าไม่รู้เรื่องนะ