บททั้งหมดของ กูไม่ยอมเป็นเมียมึงหรอก!(ลูคัส+ดำ): บทที่ 1 - บทที่ 10

หลังจากได้รับรู้เรื่องของไอ้มะขามกับคุณคิง ผมที่เป็นเพื่อนมันก็ต้องคอยช่วยมันเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ แต่มันติดที่ สองคนนั้นแม่ง ไม่ค่อยปิดความลับเลย แล้วคนที่ต้องมาเห็นก็เป็นผม! ทำไมต้องเป็นไอ้ดำคนนี้ด้วยวะ ที่ต้องเข้ามาเจอฉากอะไรแบบนี้“แม่ง” ผมสบถเสียงเบา ว่าจะเดินตามมาช่วยดูเครื่องซะหน่อย แต่ดันมาเจอฉาก ที่คนทั้งสองกำลังจูบกัน โดยมีเสียงเครื่องกลบเสียงครางเบาๆของคนทั้งสองกูมาซวยเองสินะผมได้แต่คิดด่าตัวเอง ไม่น่าเดินตามมาเลย ได้เห็นอะไรก็ไม่รู้ ผมไม่ได้เกลียดเรื่องแบบนี้หรอก เพียงแค่ มันยังทำใจไม่ได้ ที่เห็นเพื่อนรัก(ทำเสียงเศร้าๆ) ถูกผู้ชายเอา ที่สำคัญ ยังเป็นลูกชายพ่อเลี้ยง เจ้าของไร่พันล้าน! จะว่าไป ก็ไม่เลวนะ ได้ผัวรวยจวยใหญ่ เพื่อนกูก็โชคดีนะเนี่ย“ช่างเถอะ” ผมไหวไหล่ไม่สนใจ แล้วเดินกลับออกมานั่งพักกันคนอื่น จะสงสารก็พวกผู้หญิง ที่หมายตาคุณคิงอยู่ เด็กสาวทั้งสองคนที่หมายปองจวย ไม่ใช่สิ ความรวยและความหล่อนั้น ช่างไม่รู้อะไรเลย ว่าคุณคิงเขาติดรู...? ผิดๆ ติดใจเพื่อนผมขนาดมาจูบกันถึงในไร่ ดูท่าจะไม่ยอมปล่อยไอ้มะขามด้วยสิ แต่! ถ้าคุณคิงแย่งไอ้มะขามไป แล้วใครมันจะแดกเหล้าเป็นเ

ผมนั่งมองท่าทางของไอ้เด็กหัวฟ้าด้วยสายตาสนุก แอบมองว่าไอ้ยาที่ผมสั่งให้ชงเหล้ามันใส่ในแก้ว แล้วส่งให้ในกิน อาการมันจะออกมาแบบไหน“เป็นอะไรวะ” เสียงของเพื่อนมันเอ่ยถาม เมื่อไอ้เด็กลูกครึ่งมันเริ่มมีอาการไม่ดี สีหน้าของมันนั้นดูแดงระเรื่อ เหงื่อไหลอาบกรอบหน้า ผมนั่งมองพร้อมแววตาสนุก รอดูว่ามันจะแสดงท่าทางเหมือนหมาตอนไหน แม้ไอ้ยาเสียสาวมันจะผิดกฎหมาย แต่ในเมื่อไม่มีใครรู้ ก็ถูกกฎหมาย จริงมั้ย?“มึงไปเล่นอะไรมา” พี่แมนเอ่ยถาม พร้อมมองผมด้วยสายตาจับผิด ผมหันมาไม่สนใจท่าทางของไอ้เด็กเวรนั้นอีก มือเรียวยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ความร้อนบวกขมแสบคอของเหล้าขาวรุนแรง มันไหลลงคอ ทำให้ต้องรีบคว้าแก้วน้ำเย็นขึ้นมาดื่มตาม เพื่อล้างความแสบคอ“ก็มันกวนตีน เลยให้บทเรียนนิดหน่อย” ผมบอก พลันไหวไหล่ชิลๆ แล้วรินเหล้าใส่แก้วเป๊ก หยิบกับแก้มเข้าปาก“ไหนมึงบอกว่าเป็นเพื่อนลูกชายพ่อเลี้ยงไง”“โธ่พี่ ผมไม่ได้แกล้งมันหนักหรอก นิดเดียวเอง อีกอย่าง ถ้ามันทนไม่ได้ ก็แค่ปลดปล่อย หน้าตาอย่างมัน เด็กของพี่พร้อมช่วยมันอยู่แล้ว” ผมยื่นหน้าคุยกับพี่แมน แล้วปรายตามองสาวๆ ของร้านพี่แมน ที่เอาแต่มองไอ้เด็กหัวฟ้าไม่วางตา นี่ถ้าจับ

ร่างกายอ่อนล้าจนยกแขนไม่ขึ้น ได้แต่นอนปวดเหมื่อยตัวไปหมด ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองนอนหลับไปนานแค่ไหน พอตื่นมาอีกที ตอนนี้ท้องฟ้าก็เย็นจนเป็นสีส้ม เสียงร้องของไอ้ทองเรียกให้ผมต้องกัดฟัน พยายามลุกขึ้น เพราะมันคงจะหิวแย่แล้ว“อึก...แม่ง ไอ้เด็กเวร” เสียงแหบแห้งสบถต่ำในลำคอ ฟันคมกัดกรามแน่นจนขึ้นสันนูน เมื่อเรื่องที่มันเกิดขึ้นฉายชัดเข้ามาในหัว ภาพต่างๆนั้นมันชัดเจนจนผมอยากกระทืบมันให้จมตีน ถ้าลุกไปได้นะ!“อึก...” ฟันคมกัดกรามแน่นจนขึ้นสันนูน พยายามยันกายขึ้น เพราะเสียงร้องของไอ้ทอง ฝ่ามือเรียวยันพื้นไม้มั่นคง ลุกขึ้นก้าวเดินทีละก้าวด้วยความยากลำบาก กว่าจะเดินมาถึงหน้าบ้านนั้น มันทรมานจาก ช่องทางบวมเจ็บเสียด ทุกครั้งที่ก้าวเดิน มันเจ็บร้าวจนต้องนิ่วหน้า ยืนหอบหนักอยู่หน้าประตูบ้าน“...ใครวะ” เสียงแหบแห้งสบถแผ่วเบา เมื่อมีร่างหนึ่งยืนอยู่หน้าคอกไอ้ทอง พอหรี่ตามองดูดีๆ เจ้าของผมสีเทาออกฟ้า กำลังให้อาหารไอ้ทองอยู่มัน!...ด้วยความคุกรุ่นครอบงำ แม้จะเจ็บแทบตาย แต่ก็ยังเดินลงบันไดตรงไปหาไอ้เด็กเหี้ยนั้นทันที แม้ขาจะยังสั่นเทาไม่มั่นคง แต่ผมต้องเอาเรื่องมัน!หมับ! ผลัวะ!!...หมัดหนักชกเข้าเต็มใบ

ผมหันไปมองมันตาเขียว เมื่อไอ้เด็กเหี้ยลูคัสสอดใส่เข้ามาไม่สนใจอะไร แทนที่มันจะสำนึกผิด กลับยกยิ้มพึงพอใจ ฝ่ามือหนาจับเอวหนาไว้หมั้น ลิ้นร้อนเลียริมฝีปากนุ่ม ส่งสายตากระหาย สายตาเร่าร้อนของมันที่มองกันนั้น ทำให้รู้สึกปั่นป่วนในช่วงท้อง“หยุด” เสียงแหบแห้งกดเสียงต่ำเอ่ยห้าม ไอ้เด็กเหี้ยยกคิ้วขึ้นข้างเดียว มือหนาข้างหนึ่งผละจากเอวหนา รวบกอดร่างกายไร้เรี่ยวแรงของผม แผ่นหลังกำยำมีมัดกล้ามแนบไปกับแผงอกแกร่ง ร่างกายของเราสองมีหยาดน้ำเกาะพราว ความเย็นของน้ำ ทำให้ร่างกายนี้อุ่นขึ้น บวกกับความต้องการที่มันพลุ่งพล่าน ยิ่งทำให้ร่างกายนี้ร้อนมากขึ้นไปอีก“พี่กลัวหรอ?” มันเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม ผมกัดฟันแน่นจ้องหน้าไอ้ลูคัสตาเขียว ก่อนจะสะดุ้งสุดตัว เมื่อเอวสอบเริ่มขยับกระแทกเข้าใส่ มันจงใจแกล้งให้ผมอับอาย“ไอ้ อึก!” ฝ่ามือเรียวรีบยกขึ้นปิดกั้นเสียงคราง กลัวว่ามันจะลอดออกไป ให้ผู้หญิงทั้งสามคนได้ยิน“แก ได้ยินเสียงอะไรมั้ย” เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น ทั้งสามคนหันมองหาที่มาของเสียง ก่อนจะมาหยุดที่ไอ้ทอง“ควายใคร” หนึ่งในนั้นเอ่ยทักสงสัย ทั้งสามมองมาที่ไอ้ทองพร้อมกัน แม้ตรงนั้นจะมีกอไผ่ให้หลบ แต่มันก็รู้สึกอับอา

ร่างกายอ่อนล้าขยับไปตามแรงกระแทกของคนเด็กกว่า คนรองรับไร้เรี่ยวแรงได้แต่นอนครางเสียงแหบแห้ง จะคลานหนีก็ถูกดึงกลับมา“อะ อ่าส์ อึก อื้อ...แฮ่กๆ” เสียงครางแหบปนเสียงหอบหนัก ดวงตาเรียวปรือหยาดน้ำตาใกล้ปิดเต็มทน ไม่รู้ว่ามันกระแทกแบบนี้นานแค่ไหน พอสติผมใกล้จะดับ ไอ้ลูคัสก็ทำให้กลับมารับรู้ มันยอมให้ผมได้นอนหลับตามที่ร่างกายต้องการจุ๊บๆ ...ริมฝีปากนุ่มแดงกดจูบตามแผ่นหลังหนา ร่องรอยมากมายถูกมันแต่งแต้มจนแสบไปหมด ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่ามันไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ถึงได้ไม่รู้จักเหนื่อย เพียงแค่ผลออกไปกินน้ำ ก็กลับมาทำใหม่เหมือนไม่เหนื่อยล้า มีแต่ผมที่เหนื่อยแทบขาดใจ ดีที่มันยังใจดี ป้อนน้ำให้ผมกิน ไม่ยอมให้ผมขาดน้ำตาย“อิ๊ อ่าส์!” เสียงครางแหบร้องลั่น เมื่อความต้องการแห้งถูกปลดปล่อยไร้น้ำ ร่างกายสั่นเทา น้ำหูน้ำตาไหลเป็นทาง สภาพไม่ต่างจากคนถูกรุมโทรมหลายสิบคน หากถูกแค่เด็กหนุ่มคนเดียวทำ“ฮึก พะ...อื้อ พอแล้ว” เสียงสั่นสะอื้นเอ่ยขอทั้งน้ำตา แม้มันจะแหบแห้งแทบไม่มีเสียงออกมา แต่มันก็ดังพอให้คนด้านหลังได้ยิน“พี่อิ่มแล้วหรอ อื้อ แต่ผมยังหิวอยู่เลย อ่า...” เสียงทุ้มเข้มหอบหนักกระซิบข้างหู ฟันคมพล