กูไม่ยอมเป็นเมียมึงหรอก!(ลูคัส+ดำ)

หลังจากได้รับรู้เรื่องของไอ้มะขามกับคุณคิง ผมที่เป็นเพื่อนมันก็ต้องคอยช่วยมันเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ แต่มันติดที่ สองคนนั้นแม่ง ไม่ค่อยปิดความลับเลย แล้วคนที่ต้องมาเห็นก็เป็นผม! ทำไมต้องเป็นไอ้ดำคนนี้ด้วยวะ ที่ต้องเข้ามาเจอฉากอะไรแบบนี้

“แม่ง” ผมสบถเสียงเบา ว่าจะเดินตามมาช่วยดูเครื่องซะหน่อย แต่ดันมาเจอฉาก ที่คนทั้งสองกำลังจูบกัน โดยมีเสียงเครื่องกลบเสียงครางเบาๆของคนทั้งสอง

กูมาซวยเองสินะ

ผมได้แต่คิดด่าตัวเอง ไม่น่าเดินตามมาเลย ได้เห็นอะไรก็ไม่รู้ ผมไม่ได้เกลียดเรื่องแบบนี้หรอก เพียงแค่ มันยังทำใจไม่ได้ ที่เห็นเพื่อนรัก(ทำเสียงเศร้าๆ) ถูกผู้ชายเอา ที่สำคัญ ยังเป็นลูกชายพ่อเลี้ยง เจ้าของไร่พันล้าน! จะว่าไป ก็ไม่เลวนะ ได้ผัวรวยจวยใหญ่ เพื่อนกูก็โชคดีนะเนี่ย

“ช่างเถอะ” ผมไหวไหล่ไม่สนใจ แล้วเดินกลับออกมานั่งพักกันคนอื่น จะสงสารก็พวกผู้หญิง ที่หมายตาคุณคิงอยู่ เด็กสาวทั้งสองคนที่หมายปองจวย ไม่ใช่สิ ความรวยและความหล่อนั้น ช่างไม่รู้อะไรเลย ว่าคุณคิงเขาติดรู...? ผิดๆ ติดใจเพื่อนผมขนาดมาจูบกันถึงในไร่ ดูท่าจะไม่ยอมปล่อยไอ้มะขามด้วยสิ แต่! ถ้าคุณคิงแย่งไอ้มะขามไป แล้วใครมันจะแดกเหล้าเป็นเพื่อนผมวะ!

“ไม่ได้ๆ” ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางหาทางแยกทั้งสองคนออกจากกัน คุณคิงจะมาแย่งไอ้มะขามไปไม่ได้ ผมไม่มีเพื่อนกินเหล้า!

แต่ใครจะคิด ว่าเย็นนั้น ไอ้มารขวางคอผมจะโผล่มา ไอ้ลูกครึ่งตาสีน้ำข้าว ผมสีเทาออกฟ้าอ่อน ครั้งแรกที่เห็นมัน บางอย่างบอกผมว่าให้อยู่ห่างๆ มันไว้ เพราะไอ้เด็กนี่มัน ไม่ธรรมดาแน่

“...” คิ้วเรียวสวยยกขึ้นข้างหนึ่ง เมื่อมันปรายตามาเห็นผม จากสายตาสงสัย ก็พลันเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มน่าขนลุก จนผมต้องรีบขอตัวกลับบ้าน เพราะไม่อยากอยู่นาน

“พ่อเลี้ยง ผมกลับก่อนนะครับ” ผมรีบเอ่ยบอก แล้วยกมือไหว้ลาพ่อเลี้ยง พลันสับขาเดินเร็วหนีไอ้สายตานั้น แค่ไม่อยากอยู่ในสายตาของไอ้เด็กหัวฟ้านั้น มันรู้สึกไม่ปลอดภัย

ooo

หลังจากนั้นหนึ่งวัน เมื่อผ่านเหตุการณ์ช่วงเช้าไป ตอนเย็นไอ้มะขามมันดันอยากประชดคุณคิงขึ้นมา ผมเลยต้องตามไปเป็นเพื่อนมัน ทั้งที่ใจจริงนั้น ดีใจสุดๆ ที่ได้เพื่อนกินเหล้ากลับมา

ไม่ต้องตามมานะ

ผมได้แต่คิดในใจเหล้ากับมันจนภาพตัด รู้ตัวอีกที ก็เดินกลับมาถึงหน้าบ้าน ส่วนไอ้มะขามนั้น มันคงขับรถของมันกลับบ้านไปเอง

มอ...

เสียงร้องทักของไอ้ทอง เพื่อนสี่ขาของผม มันร้องดึงความสนใจ จนผมต้องหันไปมองมัน สายตาพร่าเลือนปรายตามองตาเสียงร้องนั้น ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปใกล้ไอ้เพื่อนสี่ขา

“อะไรวะ กูให้ข้าวมึงกินแล้วนะเว้ย” ผมบอกไอ้ทอง เพื่อนสี่ขาร้องท้วงขึ้นอีก ผมเบ้ปากไม่เข้าใจ ก่อนจะปรายตามองไปทางสายตา ที่ไอ้ทองมันมอง มันมีคนมานอนอยู่ใต้ต้นมะขามข้างคอกไอ้ทอง ที่มันร้องคงเพราะต้องการบอกเรื่องนี้แน่เลย แล้วใครวะ ที่มานอนอยู่หน้าบ้านผม

ด้วยความอยากรู้ ผมเลยเดินเข้าไปเรื่อยๆ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น หรี่ตามองที่ร่างนั้น มันเป็นร่างที่ไม่คุ้นตามาก หรือว่าผีหลอกวะ

“เฮ้ย! มึงเป็นใครวะ มานอนหน้าบ้านกูทำไม จะขโมยควายกูหรอ” ผมตะโกนถามออกไป เจ้าของร่างนั้นเหมือนได้สติ กายแกร่งยันกายขึ้นนั่ง ฝ่ามือหนาสวยผมขึ้นลวกๆ ทำให้ผมเห็นใบหน้าของมันชัดขึ้น

“ไอ้เด็กหัวฟ้า!” ผมตะโกนขึ้นลั่น เด็กหัวฟ้าหันมามองหน้าผม สายตาไม่พอใจที่ถูกเรียกแบบนั้น

“ผมมีชื่อนะพี่” เสียงทุ้มเข้มเอ่ยบอก ก่อนจะยันกายขึ้นเติมความสูง ไอ้มะขามที่ว่าสูงแล้ว ไอ้เด็กเวรนี่มันเสือกสูงกว่า สูงจนผมต้องเงยหน้ามองมัน

คนหรือเปรตวะ สูงฉิบหาย!

“มึงมานอนหน้าบ้านกูทำไม” ผมถามไม่เต็มเสียง ท่าทางเซไม่มั่นคงหรี่ตาจ้องหน้ามัน

“ผมเดินเล่นดูอะไรไปเรื่อย แล้วมาเจอควาย ตัวใหญ่และสวยดี ผมเลยแวะเล่นกันมัน แล้วเผลอหลับไป เพราะอากาศมันสบายดี” ไอ้เด็กหัวฟ้าเอ่ยบอก ผมมองมันด้วยสายตาไม่ไว้ใจ คนบ้าอะไร เล่นกับควายจนหลับ

“มึงไม่เคยเห็นควายหรอวะ”

“ไม่นะ พอดีที่บ้านผมไม่มี ควาย” มันตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้มกวน คิ้วเรียวพลันกระตุก รู้คันเท้าอยากฝากไว้ยอดหน้าคนตรงหน้า แต่คงได้เพียงแค่คิด เพราะมันตัวสูงมาก

“ถ้าไม่คิดว่า อึก มึงเป็นเพื่อนคุณคิงนะ” นิ้วเรียวชี้หน้าไอ้เด็กหัวฟ้าตรงหน้า สะบัดหน้าหลายครั้งเพราะภาพตรงหน้ามาเผลอมาก ไม่น่ากินเหล้าเยอะเลยกู

“ผมว่า พี่เมาแล้วนะ”

“กูเมา! แล้วมึงเสือกอะไรด้วยวะ” ผมขึ้นเสียงใส่มัน แทนที่มันจะไม่พอใจ แต่เสือกหัวเราะชอบใจ แล้วเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ผมตั้งท่าป้องกันตัวเอง ไอ้เด็กหัวฟ้าทำเพียงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบเสียงเบา พร้อมรอยยิ้มกวนตีนของมัน

“ผมเคยได้ยิน ว่าบนโลกใบนี้ มีผู้ชายที่สามารถท้องได้ แล้วดูเหมือนพี่ จะเป็นหนึ่งในนั้น” สิ้นเสียงของมัน ร่างกายของผมชาวาบ จากที่เมาๆ ก็พลันได้สติ รีบถอยกายออกห่างอย่างไว้ จ้องหน้ามันด้วยสายตาไม่พอใจ

“พี่ไม่ต้องกลัวผมขนาดนั้นก็ได้ ผมไม่ทำอะไรหรอก”

“ใครจะรู้ ไอ้พวกมักมากแบบมึงมีอยู่มากมาย”

“แต่ผมไม่มักมากนะ?” มันบอก ผมตั้งการ์ดรอมันเข้ามา แต่มันก็ทำเพียงยืนขำกับท่าทางของผม

“สภาพแบบนี้ จะไปสู้ใครเขาได้”

“กูไม่ยอมอยู่เฉยๆแล้วกัน!” ผมสบถเสียงใส่มัน พลันพุ่งเข้าไปเพื่อชกหน้าหล่อๆ นั้น แต่ไอ้ผมก็ดันโง่ ไม่รู้ว่าตัวเองเมาขนาดไหน เมื่อก้าวเข้าไปหามัน ขาดันอ่อนแรง จากที่จะต่อยหน้ามัน กลับถูกมันคว้าจับไว้ แล้วดึงเข้าไปสวมกอดจากทางด้านหลัง

“ไอ้เด็กเหี้ย! มึงปล่อยกูนะเว้ย อย่าคิดว่ามึงจะเหี้ยกับกูได้เหมือนคนอื่นนะ!”

“ผมแค่ช่วย ทำไมพี่ต้องเกรี้ยวกราดด้วยเนี่ย?” มันถาม ผมพยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากมัน แต่เรี่ยวแรงของไอ้เด็กเปรต ที่เปรตจริงๆ! ผมสู้แรงมันไม่ได้ ได้แต่ดิ้นรนอยู่ในวงแขนแกร่ง

ฟอด!...

ก่อนจะชะงักนิ่ง เมื่อแก้มข้างซ้ายถูกขโมยหอมแก้มโดยไม่ทันตั้งตัว ไอ้คนขโมยทำหน้าอึ้ง ก่อนจะยกยิ้มพึงพอใจ

“ใครจะคิด ว่าผู้ชายตัวเขาควาย จะหอมขนาดนี้”

“หอม...พ่องมึงติด ไอ้เด็กเหี้ย!!”

ผลัวะ!...

หมัดหนักชกเข้าใบหน้าของมันเต็มแรง จนไอ้เด็กหัวฟ้าล้มลงนั่งกองกับพื้น มุมปากมีหยาดเลือกไหลย้อนออกมา มองผมด้วยสายตาอึ้ง ที่ถูกผมชกหน้ามัน

“กูเป็นผู้ชายท้องได้ ก็ใช่ว่ามึงจะทำระยำกับกูแบบไหนก็ได้นะเว้ย!” ผมชี้หน้ามัน ไอ้เด็กหัวฟ้านั่งอึ้งอยู่กับที่ กว่าจะรู้สึกตัว ก็ตอนที่ผมเดินไปหยิบไม้ข้างคอกไอ้ทองมาถือไว้

“เดี๋ยวๆ ผมขอโทษ”

“ออกไปจากบ้านกู!” ผมสบถเสียงไม่พอใจ แล้วฟาดไม้ไปมั่วๆ ใส่มัน ไอ้เด็กหัวฟ้ารีบหลบทันที

“ไป!”

“ไปแล้ว ผมไปแล้ว!”