All Chapters of รักสุดร้ายท้ายสุดรัก: Chapter 61 - Chapter 70

@เพนท์เฮ้าส์ของมอส ด้านมอสหลังจากที่พาเชอเนมทานข้าวเสร็จร่างสูงก็พาคนตัวเล็กกลับเข้ามาเพนท์เฮ้าส์ ทว่าขณะที่ร่างสูงเดินไปอาบน้ำออกจากห้องน้ำแล้วนั้น สายตากับสะดุดเข้ากับเตียงนอนที่มีแต่ความว่างเปล่า ไร้เงาของเชอเนม มอสเหลือบมองไปยังโต๊ะเครื่องแป้งมีของใช้เชอเนมทว่ากับมีเพียงของเขา“ให้ตายสิ นี้อย่าบอกนะว่าหนีผม เชี่ย...” ดึกแล้วจะไปอยู่ไหน มอสที่เห็นเช่นนั้น ร่างสูงถึงกับหัวใจกระตุกวูบลงมาที่ปลายเท้า ไม่ใช่เพียงแค่ของใช้ เสื้อผ้าชุดนักศึกษาที่เคยอยู่ในตู้เสื้อผ้าของเขามีเพียงความว่างเปล่ามอสเหลือบมองนาฬิกาอีกไม่กี่นาทีจะ 4 ทุ่ม เชอเนม ดึกขนาดนี้เธอจะหนีเขาไปไหน เมื่อเป็นเช่นนั้นมอสก็ไม่รอช้า ร่างสูงแต่งตัวเสร็จก็สาวเท้าออกจากห้องนอนเพื่อจะไปตามหาคนที่หนีตนทันทีทว่าขณะที่มอสลงมาถึงห้องรับแขกนั้น ใบหน้าอันหล่อเหลาถึงกับขมวดคิ้ว สายตาสะดุดเข้ากับอะไรแว่บๆ ที่เดินไปยังห้องป้าญา แม่บ้านคนเก่า มอสที่หงุดหงิดหัวเสียให้เชอเนมเมื่อครู่ ถึงกับโล่งอกใบหน้าอันหล่อเหลากระตุกรอยยิ้มขึ้นมา หลุดขำให้กับความคิดของเธอ“หึ...ให้ตายสิ นี้ยังไม่หายโกรธผัว” จะมีใครเป็นเหมือนเชอเนมไหม นอนกอดร่างบางนุ่มนิ

ด้านมอสหลังจากที่รับสายด่วนจากโรงพยาบาลแล้วนั้น ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับแต่งตัวออกไปโรงพยาบาล“เชอเนม เธอนอนคนเดียวได้ใช่ไหม” เสียงทุ่มเอ่ยกับคนตัวเล็กด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“ได้ค่ะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ” เธอถามเขาด้วยความเป็นห่วงเพราะดูจากสีหน้าแล้ว ไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน“เพื่อนฉันประสบอุบัติเหตุ ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล ฉันต้องรีบไป เพราะเขาไม่มีใคร” มอสเอ่ยมาเช่นนั้น คนตัวเล็กถึงกับตกใจ ทำหน้าไม่ถูก“ฉันนอนคนเดียวได้ค่ะ”“ถ้าดึกมาก คืนนี้ฉันอาจจะค้างที่บ้านใหญ่” เพราะโรงพยาบาลและคฤหาสน์หลังใหญ่ของมารดานั้นทางเดียวกัน“พี่มอสไม่ต้องเป็นห่วง ฉันอยู่คนเดียวได้ พี่ไปเถอะ” เสียงหวานเอ่ยตอบ“กู๊ดไนท์ ยัยเด็กดื้อของฉัน” เอ่ยจบก่อนออกจากบ้าน มอสก็ไม่ลืมประทับจูบลงที่หน้าผากเรียวเล็ก“ขับรถดีๆ นะคะ” เชอเนมหันมาฉีกยิ้มหวานให้เขาด้านมอสหลังจากที่รับสายไข่มุกเพื่อนสนิทของพิชชี่ ด้วยความเป็นห่วงเพื่อน ร่างสูงก็ทะยานรถมาที่โรงพยาบาลทันที มอสที่เดินเข้ามาภายในห้อง สภาพที่เห็นร่างบางสวยอันคุ้นตา มีรอยฟกช้ำ และรอยเลือดที่บริเวณมุมปาก“มอส” พิชชี่เรียกชายหนุ่ม ที่ไข่มุกเพื่อนสนิทของเธอโทรหา ไม่คิ

“เจมส์ มึงจะกลับพร้อมกูเลยไหม จะแวะไปส่ง” ผมเอ่ยกับไอ้เจมส์เพราะตอนมา มาด้วยกัน“กลับดิ พิชชี่เรากับไอ้เจมส์ต้องกลับแล้วนะ พรุ่งนี้จะมาเยี่ยมใหม่” มอสเอ่ยกับพิชชี่ด้วยความเป็นห่วง“ขอบคุณมอส และเจมส์มากๆ นะที่เป็นห่วงมาเยี่ยมเรา”“อยู่คนเดียวได้นะ” เขาถาม“มอสจะค้างที่นี่กับเรา อีกสักคืนก็ได้นะ เรายังระแวงเกิรย์อยู่เลย” พิชชี่เอ่ยอย่างเปิดทางให้มอส แต่นั้นคนฟังอย่างเจมส์ถึงกับขมวดคิ้ว“เมื่อคืนไอ้มอส อยู่เป็นเพื่อนเหรอ” เจมส์ถามพิชชี่“ต้องขอบคุณมอสมากๆ เลยนะ ที่ไม่เคยทิ้งเราไปไหน อืม เมื่อคืนมอสอยู่เป็นเพื่อนเราหนะ” พิชชี่ตอบเจมส์ ละไหนไอ้รามไอ้โรม บอกเชี่ยมอสมันมีแฟนใหม่แล้ว ละช่วงนี้มันไม่ออกจากบ้านติดเมียชิบหาย เจมส์สงสัยไม่น้อย แต่นั้นก็ไม่ถามต่อเพราะไม่ใช่เรื่องของเขา“ไปละนะ” เอ่ยจบสองหนุ่มก็เดินออกจาห้องของพิชชี่ด้านมอสหลังจากที่ออกจากคอนโดพิชชี่ผมมาส่งไอ้เชี่ยเจมส์ที่ Sky Club วันนี้ว่าจะไม่นั่งแล้วครับ แต่ไอ้เชี่ยเจมส์มันกลับไม่ยอมลากผมมาด้วยจนได้ด้านมอสร่างสูงในชุดนักศึกษาที่เดินเข้ามาในผับพร้อมกับเจมส์เพื่อนกลุ่มแฮงค์เอ้าท์คณะวิศวะนั้น ทว่าพอมาถึงโต๊ะ เชี่ย... อยู่กันครบ

“หึ...ทำไม ตกใจเหรอคะ ที่ฉันรู้ทัน ตอบฉันมาสิ ว่าคืนนั้นพี่ไม่ได้ไปค้างที่บ้านใหญ่อย่างที่บอกกับฉัน แต่พี่ไปค้างกับแฟนเก่าพี่ ไปนอนกกกันที่คอนโด ” เชอเนมเอ่ยเสียงดังลั่น ราวกับคนฟิวส์ขาด“กกกันที่คอนโด เชอเนมนี้เธอไปเอาเรื่องนี้มาจากไหน” ยอมรับว่าตกใจที่เชอเนมรู้เรื่องนี้“ถึงจะเป็นเรื่องจริง แต่มันไม่ใช่ทั้งหมด ใครบอกเธอ ฉันไม่ได้ไปกกแฟนเก่า หรือเธอแอบสะกดรอยตามฉันไป” มอสได้แต่กัดฟันกรอด ระเบิดอารมณ์ใส่คนตัวเล็ก เขาค้างและอยู่กับพิชชี่จริง แต่ไม่ได้มีอะไร ไม่ได้นอนกกกันอย่างที่เธอใส่ไฟเขา“ทำไม ตกใจเหรอคะ ที่ฉันรู้ทันพี่ ยอมรับความเลว ตัวเองไม่ได้ ที่พี่นอกใจฉัน” เชอเนมเอ่ยอย่างไม่เกรงกลัว มอสเลยสักนิด แต่นั้นยิ่งทำให้มอสโมโห นี้เธอกล้าด่าเขาเลวเลยเหรอ มอสถึงกับหน้าชาที่เชอเนมตาหน้าตนเป็นคนเลว ด้วยการนอกใจเธอ“มันจะมากไปแล้วนะ ถึงเธอจะรู้จะเห็นอะไรมา ฉันกับพิชชี่เราไม่ได้มีอะไรกัน คืนนั้นฉันค้างกับพิชชี่จริง แต่ไม่ได้นอนกก นอนเอาเหมือนกับเธอ”“แก้ตัว”!! เพี๊ยะ !! มือเรียวตวัดเข้าหน้ามอส ใบหน้าอันหล่อเหลาหันไปตามแรงตบ ชาไปหมดทั้งใบหน้า“เชอเนม...นี้เธอกล้าตบฉันเหรอ”“ทำไม นี้สำหรับ ค

“อยากรู้ไหม... ถามค่ะ” เชอเนมเอ่ยจบ ร่างบางจากที่ตั้งใจจะเดินไปทานข้าวที่ประตูหน้า ทว่าหลบหน้ามอส เธอกับเดินอ้อมไปทางด้านหลังแทน เธอไม่อยากเห็นมอสและพิชชี่นั้นพลอดรักกัน มันเจ็บ จุกแน่นไปหมด จากที่ตั้งใจจะมาออกค่ายอาสา ดื่มด่ำบรรยากาศดีๆ ลืมเรื่องที่เจ็บปวด พอเจอพวกเขาเท่านั้นแหล่ะ การมาค่ายของฉันถึงกับกร่อยไปเลยด้านมอสที่มาถึงค่ายอาสาครั้งนี้ ถึงน่าน7 โมงกว่าๆ นั้น หลังจากพักเหนื่อยพวกผมก็มาทานข้าวกัน ค่ายนี้ผมไม่ได้อยากมานักหรอก แต่ถูกไอ้รามมันลากมา มันตามน้องมะปรางเมียมัน ผมและไอ้เชี่ยวาคิมเลยพลอยซวยไปด้วย มาค่ายเหมือนมาเที่ยวใครมันพูด ห้องน้ำก็อาบรวม ผมไม่ชอบอะไรที่มันดูวุ่นวาย ขณะที่มือตักข้าวเข้าปากนั้น“เชี่ยมอส นั้นน้องเชอเนมนิ น้องมาค่ายที่นี่ด้วยเหรอ” วาคิมถาม สายตาคมเข้มสะดุดเข้ากับร่างบางในชุดเสื้อยืดเอวลอยและกางเกงสีดำ ใบหน้าสวยปิดด้วยหมวดแก๊ป มอสที่เห็นเช่นนั้นใบหน้าอันหล่อเหลาถึงกับชะงัก ไม่อยากจะเชื่อเชอเนมจะอยู่ที่ค่ายอาสาเดียวกับเขา มาที่นี่ไม่เห็นบอกกันสักคำ“เป็นไงละมึง ทีนี้ยังจะด่า จะบ่นกูอีกไหม” รามถาม ขณะที่เชอเนมหันมาสบตากับผม“อยู่ที่นี่ก็อยู่ดิ เกี่ยวไรกัน”