《หาญท้าชะตาเน่าๆ》全部章節：第 111 章 - 第 120 章

แผ่นดินชายขอบแคว้นฉีลมกรรโชกแรงพัดฝุ่นทรายให้ลอยคลุ้งไปทั่วค่ายทหารเสียงดาบกระทบกันเสียงตะโกนฝึกซ้อมดังกึกก้องราวกับฟ้าร้องกองทหารนับหมื่นแสนเรียงรายเคลื่อนไหวเป็นจังหวะราวกับคลื่นเหล็กที่พร้อมจะซัดทำลายทุกสิ่งท่ามกลางสนามฝึกนั้นบุรุษผู้หนึ่งก้าวออกมาอาภรณ์สีดำสนิทชายเสื้อปลิวตามแรงลมใบหน้าคมเข้มแววตาเย็นเฉียบ“คารวะท่านอ๋อง”ทุกย่างก้าวของเขาทำให้ทหารที่อยู่ใกล้รีบคุกเข่าลงเสียงกระทบพื้นดังเป็นระลอก“คารวะท่านอ๋องทรงพระเจริญ หมื่นปีหมื่นๆ ปี”เสียงพร้อมเพรียงคำสรรเสริญยังใช้เทียบเคียงฮ่องเต้สายตากวาดไปทั่วสนามเหมือนกำลังประเมินกองทัพของตนเองทหารกำลังซ้อมรบเคลื่อนพลตั้งขบวนเปลี่ยนแนวอย่างรวดเร็วมีเพียงระเบียบมุมปากของท่านอ๋องยกขึ้นเล็กน้อยพอใจในจังหวะนั้นชายผู้หนึ่งรีบเดินเข้ามาชุดเกราะสีเข้มใบหน้าคมคายแววตาเฉียบแหลมเขาคือคนสนิทนามว่า เหอจิ่นเฟิงเหอจิ่นเฟิงประสานมือก้มศีรษะต่ำ“ท่านอ๋อง ตอนนี้ทัพของเรานับว่าแข็งแกร่งยิ่งกำลังพลพร้อมเสบียงพร้อมม้าศึกพร้อม”เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแววตาเปล่งประกาย“พร้อมที่จะยกทัพไปยังเมืองหลวงแล้วโปรดบัญชามา”เงียบไปครู่หนึ่งท่ามกลางเสียงฝึกซ้อ

นางเกาทั้งแขนทั้งคอหน้าตาตื่นตระหนก“คัน คันไปหมดแล้ว” นางร้องแทบจะน้ำตาไหล“อะไรกันเนี่ยโอ๊ยยย” นางกระโดดเหยงๆ อยู่หน้าประตูเกาไปทั่วตัวอย่างควบคุมไม่ได้นางกำนัลที่เฝ้าอยู่ถึงกับตกใจ“พระสนมทะทะท่านมาทำไมที่นี่แล้วๆๆๆ เกิดอะไรขึ้นเพคะ”ผิงจื้อแทบจะร้องไห้“แท่นอนของฝ่าบาทมีปัญหา ที่นั่นมันมีอะไรไม่รู้ คันไปหมด”ในเงามืดของระเบียงเหลียนซูยืนพิงเสามองภาพนั้นก่อนจะยกมือปิดปากกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่นชิงอี้ที่ยืนข้างๆ ก็ก้มหน้าก้มตา“นี่มัน…แรงไปไหมพี่เหลียนซู…” นางกระซิบเบาๆเหลียนซูยิ้มกว้างแววตาเจ้าเล่ห์“ก็แค่หมามุ้ยนิดหน่อยเอง ใครใช้ให้ไปนอนที่ไม่ควรนอนล่ะ กุ้ยเฟยก็บอกแล้วว่าทำอย่างไรก็ได้แต่ห้ามถึงตาย” ชิงอี้ยิ้มเจื่อนๆเสียงหัวเราะคิกเบาๆ หลุดออกมาในขณะเดียวกันหยางหวางที่กำลังจะถึงตำหนักที่ยี่สิบสามชะงักเมื่อได้ยินเสียงเอะอะจากอีกฝั่งเขาขมวดคิ้วหันไปมองไกลๆ เห็นเงาคนวิ่งวุ่นและเสียงร้องโวยวาย“เกิดอะไรขึ้น…” เขาพึมพำแต่เพียงครู่เดียวเขาก็ส่ายหน้าเบาๆ ราวกับตัดสินใจ“ช่างเถอะ” ไม่มีอะไรสำคัญเท่าคนที่เขากำลังจะไปหยางหวางยืนอยู่หน้าตำหนักที่ยี่สิบสามคิ้วขมวดเล็กน้อยยังไม่คลายคว

แสงเช้ายามรุ่งลอดผ่านม่านบางตกกระทบเรือนร่างที่ยังซุกอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่นโหลวหรานขยับตัวเล็กน้อยขนตายาวสั่นไหวก่อนจะลืมตาขึ้นช้าๆ แสงอ่อนทำให้นางหรี่ตายังไม่ทันได้จมกับความสงบของเช้า—“ติ๊งงงงงงงง” เสียงหนึ่งดังลั่นในหัวสดใสเกินเหตุ“ตื่นนนนนนนเจ้าค่ะนายหญิง” โหลวหรานสะดุ้งเล็กน้อยแทบจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้า“เช้าแล้วหรืออออ…ข้ายังไม่อยากตื่นเลยให้ข้านอนต่ออีกหน่อยได้ไหม”“ไม่ได้เจ้าค่ะ เรามีเรื่องสำคัญข้าน้อยอุตส่าห์ปิดระบบให้ท่านทั้งคืนนนน”ระบบสวนทันทีน้ำเสียงตื่นเต้นจนแทบกระโดด“มีเรื่องต้องจัดการ กล่องลับ กล่องลับเปิดเดี๋ยวนี้เลยนะเจ้าคะข้าน้อยพร้อมแล้ว”โหลวหรานถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะนั่งขึ้นเส้นผมยาวสยายลงตามไหล่สายตายังงัวเงียเล็กน้อย“เจ้าพร้อมแล้วเคยถามข้าไหมพร้อมหรือเปล่า กล่องลับอะไรของเจ้าไม่รู้ว่าข้างในจะมีอะไรหรือเปล่าด้วยซ้ำมีเรื่องที่น่าตื่นเต้นกว่านั้นอย่างเช่นไท่ซางหวงที่เดินเหินได้เหมือนคนปกตินั่นน่าสนกว่าเป็นไหนๆ”ระบบหัวเราะคิก“นายหญิงผิดแล้วเจ้าคะของนั่นน่าสนใจกว่า” “ภารกิจสำเร็จ + โบนัสพิเศษนะเจ้าคะ”“ระดับ ลับสุดยอดเลยนะเจ้าคะ”คำว่า ลับสุดยอด ทำให้โหลวหรานหรี่ต

“ในตำหนักนี้มีคนเห็นใจข้าบ้างหรือไม่!” โหลวหรานหลุดหัวเราะเบาๆ ในที่สุดเสียงหัวเราะนั้นนุ่มนวลทำให้บรรยากาศทั้งห้องยิ่งอบอุ่นแต่ภายใต้รอยยิ้มสงบนั้นดวงตาของนางกลับลึกขึ้นเล็กน้อยเมื่อคืนเสี่ยวมู่หายไปและนางรู้ดี…ว่าเขาไม่ได้หายไปโดยบังเอิญแน่นอนภายในตำหนักไท่ซางหวงเงียบสงบกลิ่นสมุนไพรจางๆ ลอยอ้อยอิ่งในอากาศแสงแดดยามสายส่องผ่านม่านสีทองอ่อนไท่ซางหวงประทับอยู่หน้าโต๊ะไม้หอมพระพักตร์ดูเคร่งขรึมตามวัยแต่แววตายังคมกริบเบื้องหน้าหมอสุ่ยยืนประสานมืออย่างนอบน้อม“ถวายพระพรไท่ซางหวง” ไท่ซางหวงพยักหน้าช้าๆก่อนจะเอ่ยถามตรงประเด็น“อาการของโหลวหรานตอนนี้แข็งแรงหรือยัง” เสียงนิ่งหมอสุ่ยยิ้มบางตอบอย่างมั่นใจ“กราบทูล ตอนนี้พระวรกายของกุ้ยเฟยแข็งแรงดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ ชีพจรมั่นคงไม่มีโรคภัยใดแอบแฝงอีกทั้งพักผ่อนเพียงพอ สีหน้าก็สดใสขึ้นมาก”ไท่ซางหวงได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเบาๆคล้ายโล่งพระทัยก่อนจะตรัสต่อด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ความหมายกลับทำให้หมอสุ่ยชะงักนิดหนึ่ง“เช่นนั้น ก็ควรถึงเวลาที่นางจะตั้งครรภ์อีกครั้งแล้วสินะ”ลมในห้องเงียบไปชั่วครู่หมอสุ่ยกระพริบตาก่อนรีบก้มหน้ากลั้นยิ้ม“เอ่อ เรื่องน

ก่อนจะยิ้มบางๆ แต่แววตาเย็นวาบราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างส่วนเสี่ยวมู่ที่ยืนเงียบมาตลอดดวงตากลับหรี่ลงช้าๆเขามองโหลวหรานมองชินแสแล้วก้มหน้าลงปกปิดประกายในแววตาราวกับเริ่มเข้าใจแล้วว่ากุ้ยเฟยผู้นี้อาจซ่อนความลับที่น่ากลัวยิ่งกว่าที่ทุกคนคิด “โหลวหรานหวังว่าการทำตามบัญชาของไท่ซางหวงครั้งนี้… จะไม่สูญเปล่า” พระนางทอดสายตามองนางช้าๆเหลียนซูกับชิงอี้ก้มหน้าลงทันทีแม้แต่บรรยากาศยังเงียบลงไทเฮาวางถ้วยชาลงเบาๆ ก่อนตรัสต่อ“เจ้าควรตั้งครรภ์โดยเร็วตอนนี้ฮ่องเต้โปรดปรานเจ้าไท่ซางหวงเองก็เอ็นดูเจ้า หากมีโอรส…ตำแหน่งของเจ้าจะมั่นคงยิ่งกว่าเดิม”หมอสุ่ยรีบพยักหน้าเห็นด้วยทันที“ไท่ซางหวงทรงห่วงใยกุ้ยเฟยจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ ช่วงนี้พระองค์ถามถึงพระวรกายของกุ้ยเฟยแทบทุกวัน แม้แต่เรื่องอาหารและการพักผ่อนก็ยังรับสั่งให้ข้าน้อยตรวจดูอย่างละเอียด”เขายิ้มอ่อนโยน“ไท่ซางหวงทรงรักและเอ็นดูกุ้ยเฟยยิ่งนัก” โหลวหรานหลุบตาลงเล็กน้อยก่อนย่อกายงดงาม“โหลวหรานรับบัญชา แต่” น้ำเสียงนางอ่อนโยนเรียบร้อยแต่แล้ว“มีอะไร” โหลวหรานเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาดูคล้ายกังวลเล็กน้อย“แต่ เมื่อคืนโหลวหรานฝันประหลาด” สิ้นคำชินแสท