《หาญท้าชะตาเน่าๆ》全部章節：第 81 章 - 第 90 章

ใต้เท้าลี่เหมือนคนที่ถูกดึงวิญญาณออกจากร่าง เขาทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง เสียงลมหายใจหนักหน่วงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ใบหน้าที่เคยสุขุมของขุนนางผู้ใหญ่บัดนี้เต็มไปด้วยความแตกร้าว ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนที่กำลังจะพังทลาย มือสั่นเทากดลงกับพื้นหินเย็นเฉียบเหมือนต้องการยึดอะไรสักอย่างไว้ไม่ให้ตัวเองล้มลงไปมากกว่านี้เสียงคร่ำครวญหลุดออกมาจากลำคอ“ไม่จริง…ไม่จริง…” เขาพึมพำเหมือนคนเสียสติ“ลูกข้า…เอินเอินข้าดูแลนางมาตั้งแต่เล็กข้าสอนนางเขียนหนังสือข้าพานางขี่ม้า…ข้า…”เสียงขาดหายก่อนที่จู่ๆ เขาจะกัดฟันแล้วลุกขึ้นพรวดความอ่อนแอหายไปเหลือเพียงความโกรธแค้นของคนที่ถูกหลอกมาทั้งชีวิตเขาชี้นิ้วไปที่ซ่งอวี้เหนียง เสียงตวาดดังจนสะเทือนห้อง“นางคนชั่วเจ้ากล้าดีอย่างไร เอาลูกกาเหว่ามาสวมรอยเป็นลูกข้าข้าฟูมฟักนางราวกับไข่ในหินข้าเลี้ยงดูนางอย่างทะนุถนอม ให้ทุกอย่าง แล้วเจ้ากลับทำกับข้าเช่นนี้หรือ”นิ้วที่ชี้สั่นเทาไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือเพราะกลัวความจริง“บอกมาพูดบอกข้ามาว่านางไม่ใช่ลูกข้าจริงอย่างที่กุ้ยเฟยพูดหรือไม่”ทั้งห้องเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองซ่งอวี้เหนียงหน้าซีดเหงื่อไหลเต็มหน้านางหันไปมองลี

โหลวหรานยืนอยู่ริมเสาแกะสลักมังกรทอง สายลมอ่อนพัดชายแขนเสื้อให้นางดูสงบนิ่งราวกับไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกลหยางหวางเขายืนอยู่ตรงนั้นเหมือนอยากเดินเข้ามาแต่ก็ไม่เดินเหมือนอยากพูดอะไรแต่ก็เงียบก้าวเท้าออกมานิดหนึ่งแล้วก็หยุดระบบที่เฝ้ามองผ่านมุมมองพิเศษของมันถึงกับหัวเราะเบาๆในจิตใจของนางระบบ คิกคิกวิเคราะห์พฤติกรรม บุรุษกำลังลังเล สรุป อยากเข้ามา แต่ไม่กล้า สินะเจ้าคะนายหญิงมีหนุ่มๆเขินอายที่จะพูดกับท่านด้วยเจ้าค่ะโหลวหรานเหลือบมองเพียงครู่เดียวแล้วก็ถอนสายตากลับ“เขาไม่ได้อยากมาพูดกับข้าหรอก”นางพูดในใจอย่างเรียบเฉยเหมือนอยากมาขอโทษเจ้าค่ะใบหน้าสำนึกผิดเพียงนั้น“เขาอยากขอโทษข้า เขาน่ะอยากขอโทษโหลวหรานคนเก่าต่างหาก”เสียงนั้นสงบมากไม่มีความน้อยใจไม่มีความคาดหวัง“ข้าคนนี้เขาไม่ได้ทำผิดอะไรด้วยนี่”ระบบเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เหมือนยิ้มแต่สายตาเขา…มองคนนี้คนเดียวข้าน้อยหมายถึงนายหญิงโหลวหรานนิ่งไปเล็กน้อยระบบพูดต่อวิเคราะห์การสบตา เปลี่ยนแปลง ก่อนหน้า เฉยชา ปัจจุบัน มีความลังเล]มีความรู้สึกผิด และ…ความสน

สายตาของเขาจับจ้องไปที่โหลวหรานไม่วางตาเหมือนต้องการอ่านบางอย่างในนั้นแต่ยิ่งมองกลับยิ่งรู้สึกว่าไม่มีอะไรให้เขาอ่านเลยดวงตาของนางว่างเปล่า สงบไร้คลื่นอารมณ์ ผิดกับเขาที่ในแววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซ่อนเร้นไม่อยู่ ความรู้สึกผิดความเสียดายและบางอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นหยางหวางยิ้มขื่นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามออกมาเสียงแผ่ว“เจ้า…ไม่ให้อภัยข้าสินะ” ของคนที่รู้คำตอบอยู่แล้วโหลวหรานไม่ได้ตอบเพียงมองเขานิ่งเหมือนกระจกที่สะท้อนทุกอย่างแต่ไม่รับอะไรไว้หยางหวางหลุบตาลงเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ“…ถูกแล้วล่ะเพราะสิ่งที่ข้าทำกับเจ้าเพียงนั้น…” เขาพูดต่อคำพูดขาดหายไปเหมือนแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่กล้าพูดมันออกมาจนจบกาลเวลาที่ไม่เคยย้อนกลับหยางหวางยืนอยู่ตรงหน้าโหลวหรานมองลึกเข้าไปในดวงตาของนางดวงตาที่ว่างเปล่าไร้เงาของอดีตไร้เงาของความรักและนั่นเองที่ทำให้เขายิ้มออกมาเบาๆไม่ใช่ยิ้มสุขแต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว“เจ้าลืมข้าคนนั้นไปเสีย ได้ไหม”เสียงเขามั่นคงโหลวหรานไม่ตอบเพียงมองเหมือนกำลังรอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อหยางหวางก้าวเข้ามาหนึ่งก้าวไม่ใกล้เกินไปไม่ทำให้นางอึดอั

“ไม่เลว แฮะ” คำชมสั้นๆ แต่ทำให้หยางหวางยิ้มมุมปากเล็กน้อยเขาหยิบปลาอีกตัวขึ้นมาแล้วเริ่มแกะอีกครั้งคราวนี้คล่องขึ้นกว่าเดิมโหลวหรานมองภาพนั้นแล้วเผลอยิ้ม“ฮ่องเต้…นั่งแกะปลาให้กุ้ยเฟยถ้าคนในวังมาเห็นเข้า…คงตกใจตายกันหมด”หยางหวางตอบกลับทันทีโดยไม่เงยหน้า“ที่นี่ไม่มีใคร” โหลวหรานยิ้มบางๆ“แล้วถ้ามีล่ะ” หยางหวางหยุดมือเล็กน้อยก่อนจะพูดเรียบๆ“ก็ห้ามไม่ให้เห็น ห้ามไม่ให้พูดแต่หากใครอยากพูดก็ช่างเขาเขาจะได้รู้ว่าข้าใส่ใจเจ้าเพียงใด” ระบบเงียบไปหนึ่งวินาทีก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระบบ สรุปง่ายๆ ไม่ลืมหูลืมตาเจ้าค่ะความรักมันอัดแน่นจนลามขึ้นไปที่ตาโหลวหรานเกือบสำลักปลาแต่ก็พยายามเก็บสีหน้า หยางหวางอมยิ้ม สายลมยามบ่ายพัดแผ่วผ่านม่านไหมบางเบา กลิ่นยาสมุนไพรอ่อนๆ ลอยคลุ้งอยู่ในตำหนัก ราวกับจะปลอบประโลมใจผู้คนให้สงบลงหมอสุ่ยก้าวเข้ามาอย่างสำรวม มือทั้งสองประคองถาดหยกที่วางถ้วยยาสีเข้มไว้ด้านบน เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าโหลวหราน พลางเอ่ยเสียงนอบน้อม“กุ้ยเฟย นี่คือยาบำรุงที่ไทเฮาทรงมีรับสั่งให้ข้าน้อยนำมามอบให้พ่ะย่ะค่ะ”โหลวหรานชะงักไปเล็กน้อย แววตาไหววูบก่อนจะอ่อนลงอย่างไม่ปิดบัง นาง

ไทเฮาเสด็จเข้ามาอาภรณ์หรูหราสีหน้าสงบแต่แฝงความห่วงใย“กุ้ยเฟย…” เสียงนุ่มนวลน่าฟัง“…อาการของเจ้าเป็นอย่างไรบ้างยาบำรุงที่ให้มากินไปบ้างหรือยัง”ความตึงเครียดเมื่อครู่ หายไปในทันทีด้วยเสียงอบอุ่นนั้นโหลวหรานกระพริบตาหนึ่งครั้งก่อนจะลุกขึ้นย่อกายอ่อนหวาน“ถวายบังคมไทเฮาเพคะ” น้ำเสียงปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ในหัวนางพูดกับระบบทันที“ดีขึ้นมากแล้วเพคะขอบพระทัยไทเฮาที่ทรงห่วงใยโหลวหราน” รอยยิ้มอ่อนโยนนั้นไม่อาจปฏิเสธ“ข้ากำชับท่านหมอสุ่ยให้ดูแลเจ้าเป็นพิเศษต่อไปไม่มีลี่เอินเอินแล้วเจ้ากับหยางหวางควรปอดองให้มาก” โหลวหรานยิ้มบางๆ “ระบบเจ้าประมวลผลผิดไปแล้วล่ะ”ระบบนิ่งไปหนึ่งวินาทีสองวินาทีก่อนจะตอบเสียงเบาลงกำลังตรวจสอบใหม่ โหลวหรานยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย สายตามองไทเฮาอย่างไม่เปิดเผย“…ศัตรูอะไร ก็แค่คนมาเยี่ยมผู้ป่วย” แต่ลึกลงไปในดวงตากลับมีประกายบางอย่างที่ไม่ได้เชื่อเช่นนั้นทั้งหมดส่วนระบบยังคงเงียบไปนานกว่าปกติราวกับ…กำลัง ลังเลว่าตนเองคิดผิดจริงหรือไม่หรือบางทีศัตรูอาจไม่ได้ดูเหมือนศัตรูตั้งแต่แรกก็เป็นได้ไทเฮาประทับนั่งอย่างสง่างามสายตาทอดมองโหลวหรานด้วยความอ่อนโยนที่ยา