Alle Kapitel von หาญท้าชะตาเน่าๆ: Kapitel 131 – Kapitel 140

“ใครเป็นหลานแก ข้าโหลวหรานไม่เคยมีอาแบบนี้”และท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคนโหลวหรานก็กระโดดลงมาจากกำแพงวังพรึ่บ ร่างบางในอาภรณ์สีแดงเข้มลอยละล่องลงมาอย่างงดงามชายแขนเสื้อพลิ้วไหวเส้นผมยาวดำขลับปลิวสะบัดใต้แสงจันทร์งดงามราวนางเซียนจากสวรรค์ทหารรอบด้านถึงกับอ้าปากค้าง“กุ้ยเฟยบินได้ด้วย”“นางเป็นเซียนหรือ”“มะ…ไม่มีเสียงตกพื้นเลย” โหลวหรานเหยียดปลายเท้าลงจอดกับพื้นอย่างนุ่มนวลแม้แต่หลิวโยว่เฉวียนยังหรี่ตาลงทันทีส่วนด้านหลังกำแพงเจ้าระบบกำลังเกาะเสาเหงื่อแตกพลั่กสองมือดึง สลิงพลังงานเอาไว้สุดชีวิต“อึ้บบบ หนักกว่าที่คิดอีกเจ้าค่ะ!”แต่มันยังยิ้มภูมิใจสุดๆก่อนพึมพำอย่างปลื้มใจ“นี่แหละ ฉากเปิดตัวนางเอกซีรีส์ระดับตำนาน!”ด้านล่างโหลวหรานแตะพื้นเบาๆ อย่างสง่างามราวกับไม่มีน้ำหนักนางสะบัดแขนเสื้อช้าๆ ก่อนชูเศษตราวิญญาณจักรพรรดิขึ้นแสงจากหยกสะท้อนดวงตาทุกคนหลิวโยว่เฉวียนจ้องหยกในมือนางเขม็งก่อนหัวเราะต่ำ“หลานเอ่อร์หนีไป” หลิวโยว่เยว่พึมพำด้วยเสียงแผ่วเบา“หรานเอ๋อร์ หลานรักเจ้าคิดจะมอบหยกให้ข้าเพื่อแลกกับชีวิตบิดาเจ้าใช่หรือไม่”แม้แต่หลิวโยวเยว่ยังนิ่งไปแต่โหลวหรานกลับเลิกคิ้ว

เมื่อครู่นางยังอยู่ตรงหน้าแล้วเหตุใด เขาเหลือบมองรอบด้านก่อนสีหน้าจะเปลี่ยน เพราะหลิวโยวเยว่ มู่เยว่เฉิน รวมถึงหานอี้ทั้งหมดหายไปจากตำแหน่งเดิมแล้วและตอนนี้ทั้งสามคนยืนอยู่ด้านหลังโหลวหรานอย่างปลอดภัยแม้แต่โซ่ตรวนของหลิวโยวเยว่ก็ถูกปลดออกหมดแล้วหานอี้เองยังทำหน้างงมู่เยว่เฉินหันมองรอบตัวช้าๆก่อนหรี่ตาลง“เมื่อครู่ เกิดอะไรขึ้น”ด้านหลังเสาเจ้าระบบกำลังนอนแผ่อยู่บนพื้นลิ้นแทบห้อย“แฮ่กๆๆๆ ลากคนตั้งสามคนระบบจะตุยแล้วเจ้าค่ะ… ข้าน้อยลืมไปสนิทเลยว่า ท่านหมอสุ่ยซือกวานหายไปไหน”“จริงด้วยเจ้าไม่พูดข้าลืมไปเลยท่านหมออยู่ที่ไหน”“อยู่นี่เจ้าค่ะ” ชิงอี้ที่เดินออกมาพร้อมกับท่านหมอ “เจ้าไปไหนมาชิงอี้ท่านหมอ” ทั้งสองคนสบตากัน“เราสองคน อยู่ที่นี่เปิดประตูหลังให้กับนายท่านหลิวโยว่เยว่” หมอสุ่ยเรียกหลิวโยวเยว่ว่านายท่านอย่างชัดถ้อยชัดคำ ไทซางหวงขมวดคิ้วคนที่เขาไว้ใจอแย่างหมอสุ่ยกลับเป็นคนของหลิวโยว่เยว่ระบบยกมือสั่นๆ ขึ้นมาก่อนร้องโหยหวน“จบแล้วเจ้าค่ะ ยังเงื่อนงำอีกไม่น้อย แต่ตอนนี้นายหญิง คราวหน้าช่วยเลือกคนเบาๆ หน่อยหานอี้หนักมากกกก”แต่โหลวหรานไม่มีเวลาสนใจนางกดคมกระบี่ลงอีกนิดปลายคมบาด

เสียงคมกระบี่ปะทะกันดังสนั่นอีกครั้งหลิวโยว่เฉวียนสะบัดดาบเพียงครั้งเดียวหยางหวางถึงกับถอยหลังไปหลายก้าวมุมปากมีเลือดไหลออกมา“ฝ่าบาท” โหลวหรานใจหายวาบแต่ยังไม่ทันได้วิ่งเข้าไปหลิวโยวเยว่เขาชักดาบขึ้นกลางอากาศก่อนฟันใส่หลิวโยว่เฉวียนเต็มแรง หลิวโยว่เฉวียนยกดาบขึ้นรับทันทีแรงปะทะมหาศาลจนพื้นหินใต้เท้าทั้งสองแตกร้าวสองพี่น้องสบตากันตรงๆดวงตาของหลิวโยว่เฉวียนแดงก่ำ“แม้แต่ท่านก็จะฆ่าข้าหรือพี่ใหญ่”หลิวโยวเยว่ตอบเสียงต่ำ“ข้าอยากหยุดเจ้า น้องพี่พอเสียทีเถอะ”“หยุดข้าหรือ” หลิวโยว่เฉวียนหัวเราะคลุ้มคลั่งก่อนผลักดาบกลับอย่างแรง“พวกมันต่างหากที่ฆ่าพวกเรารังแกท่านกับข้าแล้วยังทำร้ายตระกูลหลิวจนไม่มีชิ้นดี แล้วท่านยังจะปกป้องราชวงศ์ฉีอีกหรือ!”เสียงคำรามของเขาดังก้องทั่วลานเปลวไฟลุกสะท้อนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความแค้นหลิวโยวเยว่กำดาบแน่นแววตาเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็น“โยว่เฉวียน เจ้าเดินผิดทางไปแล้ว”“หุบปากท่านเสีย”หลิวโยว่เฉวียนซัดพลังดาบใส่ทันทีหลิวโยวเยว่รีบรับไว้ทั้งสองต่อสู้อย่างดุเดือดกลางลานจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้แต่ไม่มีใครสังเกตเลยว่าด้านหลังไท่ซางหวงหยางเทียนกำลังเดินเ

หลังการตายของหลิวโยว่เฉวียนเหล่าทหารกบฏที่เคยฮึกเหิมต่างมองหน้ากันไปมาก่อนทีละคน…จะค่อยๆ ปล่อยอาวุธลงพื้นเสียงดาบตกกระทบพื้นดังต่อเนื่องไม่ขาดสายบางคนถึงกับคุกเข่าลง“พวกข้ายอมสวามิภักดิ์ขอฝ่าบาทไว้ชีวิต!”ทั่วลานเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้เปลวไฟยังคงลุกไหม้เบาๆแต่สงคราม…จบลงแล้วจริงๆ โหลวหรานยืนมองภาพตรงหน้าเงียบๆพลางถอนหายใจยาวระบบเองก็นอนแผ่กลางอากาศเหมือนหมดพลัง“เหนื่อยเจ้าค่ะ ด่านนี้ตีกันยิ่งกว่าหนังสงครามอีก…”แต่ในตอนนั้นเองแขนแข็งแรงคู่หนึ่งกลับคว้าตัวโหลวหรานเข้าไปหา“อ๊ะ ฝะฝะฝ่าบาท” โหลวหรานสะดุ้งเล็กน้อยก่อนเงยหน้าขึ้นหยางหวางที่มองอยู่ก่อนแล้วมองสบตาเขาเดินเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ดวงตาคมกวาดมองทั่วร่างของนางอย่างรวดเร็วตั้งแต่ใบหน้าลำคอแขนจนถึงปลายนิ้วเหมือนกำลังตรวจดูว่าโหลวหรานบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่“เจ้าปลอดภัยดีใช่ไหม” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าโหลวหรานชะงักไปนิดก่อนพยักหน้าเบาๆ“หม่อมฉันไม่เป็นอะไรเพคะ” โหลวหรานพูดไม่ทันจบหยางหวางกลับดึงร่างบางเข้าไปกอดแนบแน่น แน่นเสียจนโหลวหรานแทบหายใจไม่ออก“ฝ่าบาท โหลวหรานหายใจไม่ออกแล้วเพคะ”“ต่อไปอย่าทำเช่นนี้อีกอย่าเอาตัวเองไป

แสงสีทองจากระบบสว่างวาบขึ้นกลางห้องทุกคนถึงกับชะงักไปชั่วขณะแม้แต่หยางหวางยังหรี่ตาลงเล็กน้อยแต่โหลวหรานไม่มีเวลาสนใจแล้วในมือของนางมีโอสถสีทองใสเม็ดหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นมันเปล่งแสงอ่อนๆ ระบบรีบตะโกนทันที“เร็วเจ้าค่ะ”“ไม่มีเวลาแล้วเจ้าค่ะ” บนหัวของหลิวโยวเยว่ถึงกับมีแถบสีแดงกะพริบถี่ๆสถานะ ใกล้เสียชีวิตโหลวหรานหน้าเปลี่ยนทันที“ท่านพ่อท่านต้องไม่เป็นอะไร”นางรีบประคองใบหน้าของหลิวโยวเยว่ขึ้นขณะที่หมอหลวงรีบคลานเข้ามาจับชีพจรอีกครั้งอย่างลนลานเพียงแตะข้อมือสีหน้าของหมอหลวงก็ซีดเผือด“แย่แล้ว ท่านหัวหน้าองครักษ์ร่างกายอ่อนแรงลงเรื่อยๆ แล้ว”เสี่ยวมู่ถึงกับหน้าเสียทรุดกายลงกับพื้น“นายท่าน”หยางหวางเองก็ขมวดคิ้วแน่นแต่โหลวหรานกลับไม่สนอะไรแล้วนางรีบเอาโอสถสีทองส่งเข้าปากหลิวโยวเยว่ทันที“ท่านพ่อ กินนี่เข้าไป…”โอสถละลายทันทีที่สัมผัสริมฝีปากแสงสีทองสายหนึ่งไหลเข้าสู่ร่างของหลิวโยวเยว่ช้าๆ ทุกคนจ้องภาพตรงหน้าไม่กะพริบแม้แต่ระบบยังกลั้นหายใจเพียงอึดใจลมหายใจของหลิวโยวเยว่ที่เคยแผ่วเบากลับหนักเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยเลือดที่ไหลออกจากมุมปากเริ่มหยุดหมอหลวงเบิกตากว้างทันทีรีบจับชีพจรอีก