《หาญท้าชะตาเน่าๆ》全部章節：第 101 章 - 第 110 章

โหลวหรานก้าวเดินอย่างรวดเร็ว เหลียนซูกับชิงอี้ถึงกับต้องวิ่งตามไม่หันกลับราวกับไม่ได้ยินเสียงใดๆ จากด้านหลังแต่“โหลวหราน!” เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังตามมาหยางหวางวิ่งออกจากตำหนักคิ้วขมวดแน่นก่อนจะคว้าข้อมือบางไว้“รอข้าด้วย” เขาพูดหอบเล็กน้อยสายตาจริงจัง“เจ้าจะไปไหน” โหลวหรานชะงักหันกลับมามองสายตานิ่งไม่หลบก่อนจะยิ้มบางแต่ไม่อบอุ่น“ข้าจะไปไหน…ก็เกี่ยวอันใดกับฝ่าบาทเล่า” นางทวนคำน้ำเสียงเรียบหยางหวางชะงักมือยังคงจับนางไว้โหลวหรานค่อยๆ ดึงมือออกช้าๆ เหมือนไม่อยากให้หยางหวางแตะตัวแล้วเอ่ยต่อ “โหลวหรานอย่าทำแบบนี้”“นางก็เป็นสนมของฝ่าบาทเหมือนกัน ข้าจะอยู่หรือไป ก็ไม่ได้ต่างกันนัก”คำพูดนั้นทำให้หยางหวางหลับตาลงชั่วครู่ถอนหายใจยาวก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งสายตานิ่งแต่ชัดเจนกว่าเดิม“โหลวหราน…”เขาเรียกชื่อเบาๆ“นางเป็นเพียงสนม แต่เจ้าคือเฟย”เสียงเขาหนักแน่นก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด “และเป็นเฟยเพียงคนเดียวของข้า”โหลวหรานเลิกคิ้วมองเขานิ่งสีหน้าชัดเจนว่า“ข้าไม่เชื่อ” นางหัวเราะเบาๆ ส่ายหน้าเล็กน้อย“คำพูดเช่นนี้ ฝ่าบาทเคยพูดกับใครมาก่อนหรือไม่” หยางหวางขมวดคิ้วก่อนจะส่ายหน้า“ไม่เคย” เขาตอ

สวนหลวงเงียบงันราวกับโลกทั้งใบหยุดหายใจโหลวหรานยังคงคุกเข่าอยู่ตรงนั้นกอดร่างของหยางหวางไว้แน่นเลือดแห้งกรังแต่ความอุ่นสุดท้าย…หายไปแล้วทันใดนั้น“ติ๊ง” เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้งแต่ครั้งนี้เย็นเฉียบไร้ความรู้สึก“แจ้งเตือน…นายหญิง ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ท่านจะไม่สามารถควบคุมเหตุการณ์ใดๆ ในโลกนี้ได้อีก หลังจากการสิ้นสุดของแกนชะตาหยางเซวียนหลงระบบจะถูกลดสิทธิ์”โหลวหรานไม่ตอบดวงตานิ่งว่างเปล่าเหมือนทุกอย่างในตัวนางดับลงแล้วระบบพูดต่อ“โลกจะดำเนินไปตามชะตาที่แตกสลาย โดยปราศจากการแทรกแซงของท่านทุกเหตุการณ์ต่อจากนี้ จะดำเนินไปตามชะตาเดิมโดยที่ท่าน…ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังก้องขึ้นจากปลายทางเสียงคนมากมายโกลาหลและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก“ฝ่าบาท เปิดทาง”ไม่นานขบวนใหญ่ก็พุ่งเข้ามาถึง ผิงจื้อที่ตามไทเฮาและไท่ซางหวง ยืนสงบนิ่งอยู่ไม่ไกล ไทเฮาและไท่ซางหวงเสด็จมาถึงตำหนักที่ยี่สิบสามทันทีที่สายตาของทั้งสองเห็นภาพตรงหน้าร่างของหยางหวางแน่นิ่งไร้ลมหายใจอยู่ในอ้อมแขนของโหลวหราน“หวางเอ๋อร์…ลูกแม่ ทำไมทำไมกันเกิดอะไรขึ้น” เสียงไทเฮาสั่นเครือขาอ่อนแทบทรุดไท่ซางหวงก้าวเข้ามาใบ

“ย้อนกลับมาแล้วจริงๆ ใช่ไหมระบบ”เสียงระบบกระซิบเบา“เวลาปัจจุบันก่อนเหตุลอบสังหารหนึ่งช่วงเวลาเจ้าค่ะ โปรดดำเนินการด้วยความระมัดระวัง”ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้าไหลย้อนเข้ามาในหัวผิงจื้อรั้งหยางหวางไว้ชะลอเวลาทำให้เขา อยู่ผิดที่ในเวลาที่ควรจะไม่อยู่และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความตายไม่ใช่โหลวหรานคนเดิมอีกแล้ว“ครั้งนี้ ข้าจะไม่พลาด”เสียงฝีเท้าดังขึ้นหน้าตำหนักผิงจื้อเดินเข้ามาอาภรณ์เรียบร้อยสีหน้าอ่อนโยนเหมือนเดิมทุกอย่างราวกับนางไม่เคยฆ่าใคร“ฝ่าบาท กุ้ยเฟย”ผิงจื้อเอ่ยเสียงหวาน โหลวหรานเลิกคิ้วเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยนหากแต่ตอนนี้โหลวหรานใช้อารมณ์นำทาง“อากาศวันนี้ดี…ข้าจะออกไปเดินเล่นข้างนอก สูดอากาศเสียหน่อย” นางเอ่ยขึ้นลอยๆ ก่อนจะหันไปทางประตูหันกลับมามองหยางหวางสายตาสบกันเพียงชั่วครู่ก่อนที่จะยิ้มงดงามไม่มีแววตาห่างเหิน“ในเมื่อฝ่าบาทมีสนมผิงจื้ออยู่ด้วย เช่นนั้นโหลวหรานก็จะได้เบาใจแล้ว”คำพูดนั้นนุ่มนวลแต่ไม่เหมือนมีคมมีดซ่อนเหมือนเคย หยางหวางนิ่งไปทันทียังไม่ทันได้เอ่ยอะไรโหลวหรานก็หันไปเอ่ยเรียกเสียงเรียบ“เหลียนซู ชิงอี้” สองนางรีบก้าวเข้ามาก้มศีรษะรับคำ“ตามข้าออกไป”ก้าวเข้

“อย่าให้พลาด ฆ่าให้หมด มีกี่คนฆ่าให้หมด” มือสังหารหลายคนตัดสินใจพุ่งเข้าใส่ทันทีฟึ่บ ฟึ่บฟึ่บมือสังหารตรงเข้าหา ทั้งสามคน โดยไม่เลือกอีกต่อไปโหลวหราน เหลียนซู และชิงอี้ตกอยู่กลางวงล้อมในพริบตา“พวกเจ้าระวัง”“พวกเจ้าระวัง”“พวกเจ้า ระวัง” ทั้งสามคนพูดคำพูดเดียวกันทั้งหมดเหลียนซูหมุนตัวหลบคมดาบที่ฟาดลงมาเฉียดแก้มไปเพียงเส้นผมมีดสั้นในมือวาดเป็นเส้นโค้งฉับ ปลายคมเฉือนข้อมือของมือสังหารจนอีกฝ่ายร้องลั่น สร้างรอยแผลให้กับหนึ่งมือสังหารเลือดไหลซิบดาบหลุดจากมือทันทีชำนาญอย่างคนที่ผ่านสนามจริงมาแล้วอีกด้านชิงอี้หน้าซีดแต่ไม่หนีมือคว้าไม้กวาดที่พิงอยู่ข้างกำแพงขึ้นมายกกันเคร้งไม้กวาดปะทะกับดาบจนสั่น“อย่าเข้ามานะ องครักษ์ๆๆๆๆๆๆ” นางตะโกนเสียงสั่นแต่ยังยืนหยัดฟาดสวนกลับมั่วๆแต่กลับได้ผลอย่างน่าประหลาดทำให้มือสังหารชะงักไปชั่วครู่ส่วนโหลวหรานไม่มีอาวุธคว้าก้อนหินจากพื้นขึ้นมาแล้ว ปา ปา เข้าใสมือสังหาร ก้อนหินเต็มมือ ถูกปาออกไป เต็มแรงนับสิบก้อนพร้อมกัน ก้อนหินกระแทกเข้ากลางหน้าผากมือสังหารคนหนึ่งเต็มแรง“อั๊ก” อีกคนพุ่งเข้ามา ก็ถูกปาอีกอย่างไม่ลังเลแม่นยำราวกับเตรียมใจไว้แล้ว“เข้าม

เงาแสงตะเกียงไหวระริกสะท้อนบนผนังตำหนักที่ยี่สิบสามเงาของโหลวหรานทอดยาวนางนั่งอยู่ข้างโต๊ะไม้ปลายนิ้วแตะขอบถ้วยชาไม่ดื่มเพียงคิด คิดซ้ำทบทวนทุกก้าวที่พลาดทุกคำที่พูดทุกจังหวะที่ช้าไปทันใดนั้น“ติ๊ง” เสียงระบบดังขึ้นเบาๆ คราวนี้ไม่เร่งไม่กดดันแต่เหมือนกำลัง กระซิบแผนการสำคัญ“นายหญิงเจ้าขา”น้ำเสียงมันแผ่วเจ้าเล่ห์เล็กน้อย“ข้าน้อยกำลังคิดว่าจะช่วยท่านอย่างไรดี”โหลวหรานเลิกคิ้วนิดๆ ไม่ได้ตอบแต่ตั้งใจฟังระบบหัวเราะคิก“ในเมื่อพยานตายหมด ก็ต้องสร้างพยานใหม่”คำพูดนั้นทำให้โหลวหรานหยุดชะงักชั่ววินาที“และในเมื่อ ศัตรูซ่อนตัวอยู่เราก็ต้องดึงเขาออกมา”โหลวหรานเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยดวงตาเริ่มมีประกาย“แผนที่หนึ่ง” ระบบพูดอย่างอารมณ์ดี“ปล่อยข่าวลวงว่ามีมือสังหารรอดชีวิตหนึ่งคนและกำลังจะฟื้นขึ้นมาให้ปากคำ”มันหัวเราะเบาๆ“คนที่อยู่เบื้องหลัง จะนิ่งอยู่ได้หรือเจ้าคะ” โหลวหรานยิ้มมุมปาก“แผนที่สองให้เสี่ยวมู่แสร้งตรวจสอบศพแล้ว ค้นพบหลักฐานบางอย่าง ที่ชี้ไปผิดคนเล็กน้อยเพื่อดูว่าใคร…จะรีบร้อนแก้ตัว”ความคิดเริ่มเชื่อมต่อ“และแผนที่สามตัวล่อ ท่านเองครั้งนี้อย่าเป็นเหยื่อที่ถูกล่า แต่เป็นเหยื่อท