《หาญท้าชะตาเน่าๆ》全部章節：第 121 章 - 第 130 章

“ดีมาก” เขาเดินไปหยุดหน้าแผนที่แผ่นดินขนาดใหญ่ก่อนใช้นิ้วแตะตรงแคว้นฉีเบาๆ“หากแคว้นฉีแตกใต้หล้าจะปั่นป่วน เราแค่รอเวลานั้นจัดการทั้งอ๋องโยว่เฉวียนและแคว้นฉีพร้อมกันและเมื่อถึงตอนนั้นแคว้นเหลียงจะได้ประโยชน์มากที่สุด”มุมปากเขายกขึ้นช้าๆลี่เอินเอินเงียบงันนางเงยหน้ามองบุรุษตรงหน้ายิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าเขาน่ากลัวจ้าวหยงเล่อหันกลับมาก่อนออกคำสั่งเสียงเรียบ“ส่งราชโองการไป เชิญตัวอ๋องโยวเฉวียนเข้าสู่วังหลวงแคว้นเหลียง”ขันทีอึ้ง“ฝ่าบาทจะพบเขาหรือพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวหยงเล่อยิ้มบาง“คนเช่นนั้น…หากใช้เป็น ก็เป็นดาบชั้นดีแต่หากปล่อยไว้ก็อาจกลายเป็นคมดาบที่หันกลับมาแทงเราเอง…”ดวงตาเขาหรี่ลงเขาหันไปมองนอกหน้าต่างท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดสนิทไร้แสงดาว“ข้าอยากเห็นด้วยตาตัวเองว่าอ๋องโยวเฉวียนเป็นหมาป่าที่หิวกระหาย…หรือมังกรที่กำลังจะขึ้นสวรรค์กันแน่” ลี่เอินเอินเม้มริมฝีปากเงียบๆเพราะนางเริ่มเข้าใจแล้วว่าตอนนี้ไม่ใช่แค่แคว้นฉีที่กำลังสั่นคลอนแต่ทั้งใต้หล้ากำลังจะเข้าสู่ยุคแห่งสงครามอย่างแท้จริงยามค่ำคืนของวังหลวงแคว้นเหลียงงดงามราวภาพฝันโคมแดงนับร้อยแขวนเรียงรายตลอดทางเดินหินหยกเสียงพิณและขลุ่ยดังแผ่

ตำหนักที่23ดึกสงัดแล้วทุกสรรพเสียงล้วนเงียบงันโหลวหรานนอนหลับอยู่ใต้ผ้าห่มไหมบางเส้นผมดำขลับกระจายอยู่บนหมอนลมหายใจสม่ำเสมอราวกับกำลังฝันดีแต่แล้วมีบางอย่างผิดปกติกลิ่นหอมเย็นแปลกประหลาดลอยเข้ามาในห้องเบามากจนแทบจับกลิ่นไม่ได้ระบบที่กำลังนอนกอดหางตัวเองอยู่พลันสะดุ้ง“นายหญิง มีคน”ทว่าเสียงของระบบกลับขาดหายราวกับถูกอะไรบางอย่างตัดขาดโหลวหรานขมวดคิ้วไม่ใช่เพราะระบบหากแต่เพราะโหลวหรานที่กำลังไม่มีสติ พยายามอย่างที่สุดที่จะเปลือกตาขึ้นช้าๆ ภาพตรงหน้าพร่ามัวนางรู้สึกเหมือนร่างกายหนักอึ้งผิดปกติจากนั้นเงาดำก็ปรากฏขึ้นข้างแท่นบรรทมหัวใจโหลวหรานกระตุกวูบ“ใคร” เปล่งเสียงแต่แหบแห้งไร้เสียงพยายามขยับตัวทันทีแต่กลับพบว่าแขนขาไร้เรี่ยวแรงแม้แต่ปลายนิ้วยังแทบยกไม่ขึ้นเงาดำนั้นค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ช้าๆ ไร้เสียงโหลวหรานเบิกตากว้างพยายามอ้าปากเรียก“หะ…หาน…” เสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินนางกัดฟันฝืนแรงทั้งหมด“หาน…อี้…ชะชะช่วยด้วยยยยย”แต่เพียงเอ่ยได้แค่นั้น แต่แผ่วลมหายไปกับลมยามดึกสายตากลับพร่ามัวหนักกว่าเดิมโลกทั้งใบเริ่มหมุนช้าๆ นางเห็นเพียงเงาร่างสูงโปร่งหยุดยืนอยู่ข้างเตียงก่อนมือเย็นเฉีย

เสียงกลองศึกดังกึกก้องสะเทือนผืนดินทัพม้านับหมื่นเคลื่อนพลฝ่าฝุ่นทรายสีทองเข้าหาวังหลวงแคว้นฉีธงสีดำปักอักษร หลิว โบกสะบัดกลางสายลมแถวทหารทอดยาวสุดสายตาเกราะเหล็กกระทบกันเป็นจังหวะน่าหวาดหวั่นประชาชนตามเมืองชายแดนต่างรีบปิดประตูบ้านไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองขบวนทัพนั้นตรงๆกลางกองทัพเกี้ยวสีดำทองเคลื่อนตัวอย่างสง่างามม่านบางพลิ้วไหวตามแรงลมภายในเกี้ยวหลิวโยว่เฉวียนนั่งเอนกายอยู่บนเบาะขนสัตว์สีเข้มบุรุษผู้มีใบหน้าคล้ายหลิวโยวเยว่ราวกับพิมพ์เดียวกันแต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและอำมหิตยิ่งกว่าและข้างกายเขาลี่เอินเอินกำลังนั่งพิงอยู่เงียบๆ อาภรณ์สีแดงเข้มเผยผิวขาวเนียนเล็กน้อยดวงตาคู่งามทอดมองกองทัพด้านนอกก่อนยกยิ้มบาง“ทัพของท่านอ๋องยิ่งใหญ่นักเพียงมองก็รู้แล้วว่า…วังหลวงคงต้านไม่ไหวแน่”หลิวโยว่เฉวียนหัวเราะต่ำก่อนยื่นมือไปลูบปลายคางของนางเบาๆ“เจ้าพูดได้ถูกใจข้านัก” ลี่เอินเอินยิ้มหวานแต่นัยน์ตากลับเย็นเฉียบ“หม่อมฉันเพียงพูดความจริงตอนนี้ในวังหลวงกำลังวุ่นวายไท่ซางหวง ไทเฮา และหยางหวาง ต่างอับจนหนทาง”นางโน้มตัวเข้าไปใกล้เสียงแผ่วเบาราวกระซิบ“นี่คือโอกาสดี

“ตอนนี้พระองค์ยังกล้าด่าหม่อมฉันอีกหรือ ดูสภาพตัวเองก่อนเถิดเพคะหากยังรักชีวิตก็เงียบหน่อยดีไหม” ไทเฮากัดฟันแน่นลี่เอินเอินเดินไปหยุดหน้าไท่ซางหวง ก่อนก้มลงเล็กน้อยดวงตางามเต็มไปด้วยการถากถาง“ไท่ซางหวงผู้ยิ่งใหญ่…สุดท้ายก็ถูกคนอื่นเอากระบี่จ่อคอ ช่างน่าเวทนายิ่งนักท่านเมตตาโหลวหรานนักไม่ใช่หรือทำไมไม่ให้นางมาช่วยท่านเล่า”บรรยากาศทั้งท้องพระโรงเย็นเฉียบแต่ไท่ซางหวงกลับหัวเราะเบาๆ“หญิงโง่เขลา…เจ้าคิดว่าชนะแล้วหรือ”ลี่เอินเอินชะงักไปนิดหนึ่ง หลิวโยว่เฉวียนหรี่ตาทันทีภายในห้องลับใต้จวนเก่าตระกูลหลิวเงียบงัน มีเพียงเสียงเปลวไฟจากตะเกียงน้ำมันที่สั่นไหวเบาๆ โหลวหรานกำลังนั่งร่างอักษรคลายเหงาบนโต๊ะหินสีหน้าครุ่นคิด ระบบนอนกลิ้งไปมาบนไหล่นาง“นายหญิงเจ้าคะ…ข้ารู้สึกใจคอไม่ดีเลย เงียบแบบนี้ทีไรต้องเกิดเรื่องทุกที”โหลวหรานยังไม่ทันตอบประตูห้องลับก็ถูกเปิดออกอย่างแรง มู่เยว่เฉินก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ชุดดำของเขาเปื้อนฝุ่นและคราบเลือดเล็กน้อย ดวงตาคมเย็นเฉียบผิดปกติ เหลียนซูที่ยืนอยู่ใกล้ประตูรีบขยับตัว“เกิดอะไรขึ้น”มู่เยว่เฉินไม่ตอบนาง เขาเดินตรงไปด้านหน้าก่อนประสานมือคำนับบุรุษที่ยืนอ

ตรงหน้าคือน้ำชาร้อนๆ ส่วนระบบกำลังวิ่งวนหัวฟูอยู่กลางอากาศ“แย่แล้วเจ้าค่ะ แย่มากเจ้าค่ะค่าความวุ่นวายของโลกพุ่งถึงเก้าสิบสองแล้ว”โหลวหรานยกถ้วยชาขึ้นจิบ“แล้วถ้าครบร้อยจะอย่างไร” ระบบหยุดนิ่งก่อนพูดเสียงสั่น“โลกแตกเจ้าค่ะ…” โหลวหรานแทบสำลักชา“อะไรนะเจ้าละเมอหรือเปล่า โลกจะแตกได้อย่างไร”เจ้ามังกรน้อยรีบโบกมือ“ไม่ใช่แบบนั้น แต่หมายถึงเส้นเรื่องหลักจะพังหมด ทุกคนจะเริ่มฆ่ากันแบบไร้เหตุผลตัวร้ายจะบ้าอำนาจ ตัวละครหลักจะตายท่านไม่กลัวว่าฝ่าบาทจะตายอีกหรือเจ้าค่ะ”ระบบกลืนน้ำลายก่อนพึมพำ“แย่แล้วข้าลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท นั่นสินะเจ้าค่ะ ฝ่าบาทตายก็ไม่มีรีเซตใหม่แล้วนะเจ้าค่ะ หรือถ้ามีโอกาสที่ผู้ดูแปลระบบให้ท่านกลับมาก็จะไม่มีไอเท็มอะไรทั้งนั้นเหมือนคนตาบอด”“แบบนี้ข้าก็แย่สิ ไม่ได้การแล้ว” ระบบชี้นิ้วทันที“ใช่เลยเจ้าค่ะต้องไปอยู่ตรงนั้นคอยปกป้อง ตัวละครหลัก”แต่ยังไม่ทันพูดต่อพรึ่บหน้าต่างห้องลับถูกเปิดออกทันที มู่เยว่เฉินกระโดดเข้ามาอย่างรวดเร็วสีหน้าเคร่งเครียดผิดปกติ“นายหญิง” โหลวหรานเลิกคิ้ว“เกิดอะไรขึ้น”“บิดาท่านจะลอบชิงตัวไท่ซางหวงฮ่องเต้และไทเฮา” มู่เยว่เฉินพูดเบาๆ“โยว่เฉว