All Chapters of หาญท้าชะตาเน่าๆ: Chapter 61 - Chapter 70

ภายในตำหนักที่ยี่สิบสามเต็มไปด้วยความโกลาหลหยางหวางเดินไปมาราวกับพยัคฆ์ที่ถูกยั่วโทสะ ฝีเท้าหนักแน่นจนขันทีและทหารไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า“หาตัวกุ้ยเฟยให้เจอ” ตะโกนเสียงดัง“ค้นทุกตำหนัก ทุกสวน ทุกทางเดินในวังหลัง”องครักษ์รีบคำนับ“พ่ะย่ะค่ะ” แต่ความวุ่นวายยังไม่ทันจะจบลงเสียงฝีเท้าก็ดังมาจากทางเดินด้านนอกทุกคนหันไปมองพร้อมกันแล้วก็ต้องชะงักโหลวหรานกำลังเดินเข้ามาไม่ได้ถูกลักพาตัวไม่ได้บาดเจ็บเพิ่มเพียงแต่มีสีหน้าเหนื่อยล้าเล็กน้อยข้างกายนางคือหมอสุ่ยซือกวานที่กำลังถือกล่องยาหยางหวางหยุดเดินทันทีความกังวลที่สะสมอยู่เมื่อครู่กลายเป็นความไม่พอใจทันทีหยางหวางก้าวเข้าไปพูดเสียงดัง“เจ้าไปไหนมา” น้ำเสียงนั้นทั้งดุทั้งเหมือนตำหนิ“ข้าห่วงเจ้าแทบตาย” ทั้งห้องเงียบกริบโหลวหรานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยสายตาเหมือนถามกลับเงียบๆห่วงข้าทำไมนางมองหยางหวางก่อนจะตอบเรียบๆ“หม่อมฉันไปตามหมอสุ่ยเจ้าค่ะ” หมอสุ่ยรีบคำนับ“กุ้ยเฟยตามข้าน้อย…เพื่อให้มาตรวจดูอาการของคนตำหนักที่ยี่สิบสามที่หมดสติ”เขามองไปยังเหลียนซูและคนอื่นๆ“ดูเหมือนจะเป็นยาสลบชนิดสูดดม หากปล่อยไว้นานอาจเป็นอันตราย”คำพูดนั้นทำให้ความโกรธใ

เสียงฮือฮาในสนามยังไม่ทันเงียบดีหยางหวางก็ยังคงจ้องไปที่เป้าที่แตกทะลุคิ้วของพระองค์ขมวดแน่นไม่ใช่ความไม่พอใจแต่เป็นความ งุนงงเหมือนกำลังพยายามต่อภาพบางอย่างในความคิด“เจ้าไม่เคยแสดงฝีมือเช่นนี้แปลกนางไปฝึกมาตั้งแต่เมื่อไหร่”พึมพำเบาๆ“ก่อนหน้านี้…ในตอนที่ออกไปนอกวังกลับไปอยู่ที่ตระกูลนางหรือเปล่า” อวิ๋นเหยียนตอบคำถามแทนสายตาคมมองโหลวหรานเหมือนกำลังอ่านอะไรบางอย่างจากตัวนางซ่งอวี้เหนียงที่ยืนอยู่ไม่ไกลถึงกับอ้าปากค้างตกใจกับภาพตรงหน้าแต่เพียงครู่เดียวนางก็รีบเก็บสีหน้าก่อนจะพูดกลบเกลื่อน“คงจะอาศัย โชค ฟลุ๊คละสิ” นางหัวเราะเบาๆ“จะมีสตรีในวังหลังที่ยิงได้ระดับนี้จริงๆ หรือ” บางคนพยักหน้าตามเหมือนอยากเชื่อแบบนั้นมากกว่าส่วนลี่เอินเอินกลับยืนนิ่งสงบราวกับไม่รู้สึกอะไรรอยยิ้มอ่อนโยนยังอยู่บนใบหน้าเหมือนไม่เคยเห็นภาพเมื่อครู่เหมือนมันไม่มีความหมายแต่มือของนางกำชายแขนเสื้อแน่นเล็กน้อยสายตาที่มองโหลวหรานเพียงเสี้ยววินาทีเย็นเฉียบเหมือนมีดบางๆ ในมิติระบบเสียงเตือนดังขึ้นทันที“ติ๊ง” ระบบหดตัวลงกระซิบเสียงเบา“นายหญิง รังสีอำมหิตเจ้าค่ะ” หน้าต่างสีแดงกะพริบแจ้งเตือน รังสีอำมหิตตรวจพบแห

หน้าตำหนักชิงหนิงกงกลิ่นกำยานลอยอ่อนๆ ลี่เอินเอินยืนควงแขนหยางหวางแน่นขึ้นเล็กน้อยเหมือนกลัวว่าอีกคนจะเดินจากไป“ฝ่าบาทเพคะเคยรับปากเอินเอิน ว่าวันนี้จะตามใจเอินเอินหนึ่งวัน”น้ำเสียงของนางอ่อนลงหยางหวางนิ่งไปเล็กน้อยเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้สีหน้าลังเลเพียงชั่วครู่โหลวหรานที่ยืนอยู่อีกด้านเห็นทุกอย่างชัดเจนนางยิ้มมุมปากนิดๆ ความหมั่นไส้แล่นขึ้นมาจู่ๆ โหลวหรานก็เปลี่ยนสีหน้าแววตาอ่อนลงเหมือนคนพยายามเข้มแข็งทั้งที่เสียใจนางพูดเสียงเบา“ก็ได้นะเพคะจะอยู่ที่นี่ก็ก็ได้ ไม่ต้องคิดมาก โหลวหรานไม่ถือสาที่ฝ่าบาทเคยพูดว่าจะอยู่ดูแลโหลวหรานจนกว่าข้าจะหายจากอาการบาดเจ็บ” หยางหวางหันมาทันที โหลวหรานพูดเหมือนกับว่าเขาเคยสัญญาไว้กระนั้น โหลวหรานยิ้มเศร้านิดๆ น้ำเสียงเหมือนปล่อยวางแต่กลับแทงใจคนฟังอย่างลี่เอินเอิน“เรื่องที่ฝ่าบาทเคยพูดว่าจะอยู่ดูแลการอาการบาดเจ็บของโหลวหรานนั้นฝ่าบาทไม่ต้องลำบากหรอกเพคะฮองเฮาสำคัญกว่าอยู่แล้ว โหลวหรานเข้าใจดี”หยุดเล็กน้อยก่อนจะยิ้มเหมือนฝืน แล้วก็ย่อกายทำความเคารพอย่างเรียบร้อย“เช่นนั้นหม่อมฉันขอตัวก่อนนะเพคะ” พูดจบโหลวหรานก็หันหลังแต่ตอนหันหลังกลับยิ้มสดใสขึ้น

แจ้งเตือน ค่าความพึงพอใจของเป้าหมาย หยางหวาง +50 แต้ม สถานะปัจจุบัน: เริ่มหวั่นไหวแต่ใจยังแข็งเหมือนหินลับมีดโหลวหรานสะดุ้ง พยายามปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งเฉย "ใครบิด ข้าแค่ กำลังวิเคราะห์กลยุทธ์ การที่เขามาสางผมให้ มันคือการแสดงออกถึงความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ข้าโดนรังแกต่างหาก""อ้อเหรอเจ้าคะ วิเคราะห์กลยุทธ์จนหน้าแดงลามไปถึงหูเลยนะเจ้าคะ" ระบบจีบปากจีบคอ "แต่ระวังนะเจ้าคะ อย่าลืมว่า ลี่เอินเอิน ยัยดอกบัวขาวนั่นน่ะไม่ได้นิ่งเฉยแน่ ป่านนี้คงกระอักเลือดตายอยู่ที่ตำหนักแล้วที่ฝ่าบาทหายมาหาท่านนานขนาดนี้"โหลวหรานแค่นยิ้ม แววตาที่เคยอ่อนแสงลง"นั่นสินะความแค้นของโหลวหรานคนก่อนยังจุกอยู่ที่อก ข้าจะมาใจอ่อนเพราะผู้ชายสางผมให้แค่ครั้งเดียวไม่ได้"นางลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองไปยังทิศทางของตำหนักมเหสีฝ่ายซ้าย"ระบบ ข้ามีแต้มเหลือเท่าไหร่""ปัจจุบันท่านมี 1,200 แต้มเจ้าค่ะ อยากช้อปปิ้งอะไรในร้านค้าแก้แค้นดีเจ้าคะ? มีทั้ง ยาถ่ายสูตรไร้ร่องรอย ผงคันคะเยอเจ็ดวัน หรือจะ บัตรเชิญผีหลอกวิญญาณหลอน ก็มีนะเจ้าคะ"โหลวหรานยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “ของพวกนั้นมันเด็กน้อยไปหน่อย ในเมื่อหยางหวางบอกว่าข้า เก่งเก

ค่ำคืนนั้นเงียบผิดปกติแสงจันทร์ถูกเมฆบางบดบังเป็นช่วงๆ ทางเดินหลังตำหนักฮองเฮาแทบไม่มีคน เพราะเป็นเขตที่ยามผลัดเปลี่ยนพอดีซ่งเหลียวเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง เขาสวมชุดขันทีธรรมดา ก้มหน้าเดินเหมือนคนไม่มีตัวตน มือกำกล่องไม้เล็กแน่นจนข้อนิ้วซีดหัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงตัวเองรีบวางไว้ใต้แท่นนอน…แล้วออกไปอย่าให้ใครเห็น… ไม่สิถึงลี่เอินเอินเห็นก็ไม่เป็นอะไร แล้วทำไมซ่งอวี้เหนียงไม่ให้ลี่เอินเอินรู้เรื่องนี้ ซ่งเหลียวดวงตาวาวโรจน์นอกเสียจากซ่งอวี้เหนียงจะปกป้องลี่เอินเอิน หากเกิดอะไรจะโทษซ่งเหลียวนางแอบเข้าไปทางประตูเล็กด้านข้าง ภายในห้องบรรทมของลี่เอินเอินเงียบสนิท กลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ ลอยอยู่ซ่งเหลียวคุกเข่าลงทันทีมือสั่นเล็กน้อยตอนดันกล่องเข้าไปใต้แท่นบรรทมช่วงวินาทีนั้นรู้สึกเหมือนกำลังฝังระเบิดเวลาถ้าถูกพบ…ตายแน่…ลี่เอินเอินก็หาใช่คนที่มีเหตุผลนัก นางจะต้องตบตีซ่งเหลียวและลงทัณฑ์อย่างไม่ลังเลถอนมือออกทันที แล้วก้มศีรษะให้แท่นบรรทมโดยสัญชาตญาณ ก่อนรีบลุกขึ้นแล้วออกไปตามทางเดิมทุกก้าวที่เดินออกมาเหมือนเหยียบอยู่บนมีดจนกระทั่งออกมาถึงสวนด้านหลังแล้วก็หยุดกึกใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างก