All Chapters of หาญท้าชะตาเน่าๆ: Chapter 71 - Chapter 80

ภายในห้องพักเล็กด้านหลังตำหนัก แสงเทียนส่องเงาไหวไปมาตามผนัง บรรยากาศตึงเครียดจนเหมือนอากาศหนักขึ้นประตูถูกผลักเปิดอย่างแรงปัง ซ่งอวี้เหนียงเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยโทสะ ดวงตาแดงก่ำจากความโกรธที่ถูกทำให้ขายหน้าซ่งเหลียวที่ยืนอยู่กลางห้องถึงกับสะดุ้ง“ทะทะท่านแม่…”ยังพูดไม่ทันจบเพี๊ยะมือของซ่งอวี้เหนียงฟาดลงมาเต็มแรงแต่ ฉึบ กระบี่บางเฉียบถูกยกขึ้นกั้นมือของนางเอาไว้ปลายกระบี่เย็นเยียบเลื่อนขึ้นแล้วหยุดตรงคอหอยของซ่งอวี้เหนียงทันทีดวงตาเบิกกว้างอวิ๋นเซ่อยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าไร้อารมณ์ ดวงตาเย็นเหมือนน้ำแข็งแรงกดของกระบี่ทำให้ผิวคอของซ่งอวี้เหนียงเกิดรอยแดงเพียงขยับอีกนิดก็อาจเลือดสาดซ่งอวี้เหนียงขาอ่อนทันทีทรุดลงกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี“ขะ…ข้าน้อยกลัวแล้ว…ทะทะท่านองครักษ์ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย”เสียงนางสั่น“ข้ายังไม่อยากตาย…” อวิ๋นเซ่อพูดเสียงเย็น“เจ้าสมควรตาย” ซ่งเหลียวหน้าซีด รีบพุ่งเข้ามา“หยุดก่อน ท่านองครักษ์” รีบเข้าไปโอบซ่งอวี้เหนียงไว้ยกมือขึ้นกางกั้นเหมือนสัญชาตญาณเหมือนความผูกพันที่ยังตัดไม่ขาดซ่งอวี้เหนียงคว้าแขนทันที“ช่วยข้าด้วย ซ่งเหลียวอย่าให้เขาฆ่าข้า

แสงยามสายตกกระทบพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบบรรยากาศเงียบงันผิดปกติโหลวหรานนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้มือเท้าคางสายตามองคนตรงหน้าแต่เหมือนไม่ได้มองในห้องมีเพียงสามคนที่เหลืออยู่เหลียนซูหานอี้และชิงอี้ทั้งสามนั่งรวมกันสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยเหลียนซูเป็นคนพูดขึ้นก่อน“อวิ๋นเซ่อหายไปไหน”หานอี้พยักหน้า“ใช่ ปกติหมอนั่นชอบโผล่มาเงียบๆ เหมือนผี วันนี้กลับไม่มาให้เห็น”ชิงอี้ขมวดคิ้ว“แล้วข้ายังได้ยินข่าวอีก…ว่าองครักษ์อวิ๋นเหยียนของฝ่าบาทก็หายไปด้วย”ความเงียบตกลงมาโหลวหรานนิ้วแข็งขึ้นเล็กน้อย แต่สีหน้ายังนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“หายไปงั้นหรือ” พูดเรียบๆ เหลียนซูพยักหน้า“ในวังเริ่มวุ่นวายแล้ว บางคนบอกกว่าคนของตำหนักชิงหนิงกงก็หายไป ซ่งเหลียว”หานอี้พูดเสริม“พวกเขาหายไปไหน”ชิงอี้ส่ายหน้า“เหมือนหายไปเฉยๆ แล้วเราจะได้พบอวิ๋นเซ่อไหมเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง”โหลวหรานเงียบหัวใจหนักอึ้งไม่ใช่หายไป…แต่ไม่มีวันกลับมาแล้วรู้คำตอบดีระบบบอกแล้วนี่แต่…โหลวหรานจะบอกใครได้ได้แต่เก็บความคับแค้นไว้ในใจ พูดไม่ได้พูดออกไปก็มีแต่จะทำให้ทุกคนแตกสลายมือกำแน่นใต้แขนเสื้อ“คงไม่เป็นไรหรอก อวิ๋นเซ่อ…ไม่ใช่คนท

ค่ำคืนนั้นท้องฟ้ามืดสนิทไม่มีแม้แต่แสงจันทร์เหมือนสวรรค์ตั้งใจซ่อนบางอย่างไว้ลมกลางคืนพัดแรงต้นสนข้างกำแพงวังไหวซู่ซ่าประตูด้านข้างของวังหลวงเงาร่างหนึ่งรีบวิ่งออกมานางกำนัลชุดสีหม่นใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกแขนแนบห่อผ้าแน่นเหมือนของล้ำค่า “ขอแค่ออกไปได้ขอแค่คืนนี้…ข้าไม่อาจอยู่ที่นี่ได้อีกแม้เสี้ยวชั่วยาม”นางพึมพำหายใจหอบถี่แต่เพียงก้าวเดียวก่อนถึงประตู“เช้งงงง” แสงเย็นวาบผ่านอากาศกระบี่เล่มหนึ่งพาดลงตรงหน้าห่างจากปลายจมูกนางไม่ถึงหนึ่งคืบนางกำนัลร้องเสียงหลงทรุดตัวลงทันที“อะ…อ๊ายไว้ชีวิตข้าด้วย” เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบบุรุษในอาภรณ์องครักษ์ยืนขวางทางอยู่สีหน้าเรียบเฉยสายตาคมมือจับกระบี่มั่นคง“เจ้า จะรีบไปไหน” เสียงเขานิ่งหานอี้นางกำนัลตัวสั่น“…ข้า…ข้าแค่จะออกไปไม่สิข้าจะกลับบ้าน ไม่สิแค่เอาของไปทิ้งด้านนอกวัง”ยังพูดไม่ทันจบปลายกระบี่ก็ขยับขึ้นมาจ่อที่คอเย็นจนขนลุก“โกหก” หานอี้พูดสั้นๆ สายตาเหลือบไปที่ห่อผ้า“ของในนั้น อยากให้ข้าเปิดดูไหม”นางกำนัลทำสีหน้างงงัน แต่แขนกอดห่อผ้าแน่นขึ้นท่าทางนั้นยิ่งทำให้ชัด ว่าไม่มีความลับหานอี้ถอนหายใจเบาๆก่อนจะพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้นางแ

ตำหนักชิงหนิงกงของฮองเฮาลี่เอินเอินความวุ่นวายเกิดขึ้นกะทันหันเสียงฝีเท้าองครักษ์ดังเข้ามาอย่างไม่เกรงใจทำให้บรรดานางกำนัลแตกตื่น“พวกเจ้า…จะทำอะไรเข้ามาทำไม” ซ่งอวี้เหนียงถอยหลังสีหน้าซีดเผือดองครักษ์พูดเสียงแข็ง“รับบัญชาฝ่าบาท!”“ให้คุมตัวเจ้า ซ่งอวี้เหนียง ไปที่ห้องทรงอักษรทันที” ซ่งอวี้เหนียงนางไม่คิดเลยว่าเรื่องที่ฝังไว้ใต้ดินจะถูกขุดขึ้นมาเร็วขนาดนี้ทำให้นางมือเย็นทันทีพลางคิดว่า จบแล้วหรือว่ามีคนเห็นตอนที่องครักษ์กำลังจะเข้ามาจับตัวซ่งอวี้เหนียงกลับวิ่งไปอีกทางนางทรุดลงกอดขาลี่เอินเอินแน่น“ฮองเฮา ฮองเฮาช่วยข้าด้วย ข้าไม่ได้ทำอะไร พวกเขาใส่ร้ายข้า”น้ำตาไหลอาบแก้มมือเกาะชายกระโปรงลี่เอินเอินแน่นเหมือนคนกำลังคว้าชีวิตตัวเองไว้ลี่เอินเอินขมวดคิ้วสายตาเย็นลงเล็กน้อยซ่งอวี้เหนียงพูดทั้งสะอื้น“ฮองเฮา…ข้ารับใช้ท่านมาตลอด ท่านต้องช่วยข้านะ…”ลี่เอินเอินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะยกคางขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงของผู้ปกครองวังหลัง“เกิดอะไรขึ้นบอกข้ามา ทำไมถึงให้ตามซ่งอวี้เหนียง แม่นมของข้า”“กุ้ยเฟยนำพยานสำคัญมาที่ห้องทรงอักษรพ่ะย่ะค่ะตอนนี้ฝ่าบาททรงกริ้วมากบอกให้คุมตัวแม่นมขอ

นางทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง หัวเข่ากระแทกพื้นหินเย็นเฉียบจนเกิดเสียงดัง น้ำตาไหลอาบใบหน้าที่ซีดเผือด หานอี้ก้าวเข้ามาทันที มือแข็งแรงขององครักษ์จับแขนทั้งสองของนางไพล่ไปด้านหลังอย่างไม่ปรานี ก่อนจะใช้เชือกมัดแน่นจนข้อมือขาวซีด ซ่งอวี้เหนียงร้องครางเบาๆ ด้วยความเจ็บ แต่ไม่มีใครสนใจอีกแล้ว“พูดมา”เสียงของหยางหวางดังขึ้นชัดเจน เย็นชา และเต็มไปด้วยอำนาจ“หัวหน้าขันที กงจือ ให้นำเครื่องทรมานมาที่นี่”คำสั่งนั้นทำให้บรรยากาศทั้งห้องเหมือนถูกแช่แข็งทันที ขันทีเฒ่าที่ชื่อกงจือรีบก้มตัวรับคำสั่ง “พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” ก่อนจะถอยออกไปอย่างรวดเร็วลี่เอินเอินที่ยืนอยู่ด้านข้าง รู้สึกเหมือนลมหนาวพัดผ่านกระดูกสันหลัง นางกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ลำคอแห้งผาก มือในแขนเสื้อกำแน่นจนเล็บจิกเนื้อถึงขั้น ใช้เครื่องทรมาน ฝ่าบาทเอาจริงซ่งอวี้เหนียงกลับหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งน้ำตา เสียงนั้นแหบพร่าเหมือนคนสติใกล้แตก“ทรมานข้าให้ตาย ข้าก็ไม่พูดเสียเวลาเปล่า”นางหลับตาเหมือนตัดสินใจแล้วว่าจะเอาความลับลงหลุมไปด้วยโหลวหรานที่ยืนมองอยู่ตลอดกลับยิ้มขึ้นช้าๆ เป็นรอยยิ้มที่ทั้งเย็น ทั้งนิ่ง และมั่นใจเหมือนคนที่รู้ไพ่ในมื