All Chapters of ทาสรักกะลาสีเถื่อน: Chapter 21 - Chapter 30

เหตุการณ์ก่อนหน้า..“หันหน้าเข้าหากัน”“ค..คะ?”“คุณทัพเพลิงจะให้พวกเราทำอะไรเหรอคะ ฮึก..”“ฉันบอกว่าให้พวกเธอหันหน้าเข้าหากัน”น้ำเสียงของทัพเพลิงเฉียบขาดและเยือกเย็น สายตาคมกริบของเขาจ้องมองลูกนัทกับแหวนเขม็ง นั่นจึงทำให้บรรยากาศโดยรอบกดดันขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกนางบำเรอที่ตั้งตัวเป็นหัวโจกค่อยๆหันหน้าเข้าหากัน ลูกนัทกับแหวนต่างก็น้ำตาไหลพรากออกมาด้วยความกลัว เพราะสถานการณ์นี้มันต่างจากที่พวกเธอคิดเอาไว้มาก มันไม่ใช่เรื่องเซ็กซ์.. หรือว่าบรรยากาศอันเร้าใจแน่นอน..“พวกเธอตบหน้ากันให้ฉันดูหน่อย”กึกเจ้าของเรือสั่งการอีกครั้งด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขายืนอยู่ระหว่างกลางหญิงสาวทั้งสองคน ก่อนจะเอาปลายมีดจ่อไปตรงใบหน้าของลูกนัท หญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวจนสุดขีด“ฮะฮึก.. ค..คุณทัพเพลิง.. ฉันผิดไปแล้วค่ะ”“ฉันขอโทษค่ะคุณทัพเพลิง ย..อย่าฆ่าพวกเราเลยนะคะ”ลูกนัทกับแหวนต่างก็หันมายกมือไหว้เพื่อขอโอกาสจากเขา แต่ก็ดูเหมือนว่ากัปตันเรือจอมเด็ดเดี่ยวคงไม่คืนคำ“ฉันไม่ฆ่าผู้หญิงกับเด็กอยู่แล้ว อ้อ.. คนแก่ด้วย.. แต่ว่าผู้หญิงที่ดื้อรั้นชอบสร้างปัญหาเนี่ย ฉันก็มีวิธีจัดการในแบบของฉัน หึ..”“ฮ

“ม..ไม่นะคะคุณทัพเพลิง!!! อะอ๊าาาาา!! ฉ..ฉันจะ..”ร่างบางอันอ้อนแอ้นเกร็งตัวอยู่บนโซฟาใหญ่ ในขณะที่ขาทั้งสองข้างถูกถ่างออกจนสุด มีลำตัวของชายฉกรรจ์คนหนึ่งกำลังครอบครองร่องรักอย่างสุขสม ลิ้นร้อนตวัดเลียกลีบสวาทไปมานานอยู่หลายนาทีเฮือกกกกกก!!จนจอมขวัญที่ส่ายหน้าเป็นพัลวันแอ่นเบื้องล่างขึ้นอัตโนมัติ น้ำสีใสพุ่งออกจากรูรักอย่างห้ามไม่อยู่ ในขณะที่อีกฝ่ายก็กำลังปรนเปรอความเสียวซ่านให้กับเธอทัพเพลิงยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ เขาโน้มริมฝีปากเข้าไปเลียร่องหวานที่มีน้ำไหลเยิ้ม ก่อนนิ้วมือหนาจะเลื่อนเข้ามาแหย่ตรงรูรักเหมือนอย่างเคยจำไม่ได้แล้วว่าเธอเสร็จเป็นรอบที่เท่าไหร่..“ยังไม่ได้เอาไอ้นี่ใส่เลยนะ ทำไมขาสั่นขนาดนี้แล้ว”คนคุมเกมผละริมฝีปากออกจากร่องสวาท เขาเอ่ยถามพลางกลืนน้ำหวานจากกลีบรักลงคอไปด้วย“แฮ่กๆๆ ก..ก็คุณ.. คุณทำให้ฉันทนไม่ไหวนี่คะ”“เหรอ? ทนไม่ไหวเลยเหรอจอมขวัญ”ทัพเพลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหอบกระเส่า เขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าตัวเองออกต่อหน้าเธอ ก่อนจะงัดแกนกายขนาดใหญ่ออกมาจากชั้นใน ส่วนหัวสีชมพูสดมีน้ำปริ่มล้นจนเงาวับ จอมขวัญจึงรู้ดีว่าตอนนี้อีกฝ่ายเองก็มีอารมณ์มาก“อมให้หน่อยสิ”เขาสั่

“มีอะไรหรือเปล่าครับ?”“อ..เอ่อ...”คนที่คอยคุมเรือทั้งสองต่างหันมามองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่ก เพราะเมื่อกี้นี้ลูกเรือหน้าใหม่ด้านหลังต่างสบถออกมาอย่างพร้อมเพรียง นั่นจึงทำให้บรรยากาศที่เคยเงียบงันพลันหายไปชั่วขณะพวกเขายื่นหน้าเข้ามารับฟังในสิ่งที่เด่นชัยพูดกับพวกนิกิพอดี ความจริงที่ได้ยินจึงแปลกใหม่สำหรับลูกเรือที่เพิ่งเข้ามาอยู่ ยกเว้นเพียงแต่เด่นชัยที่ผ่านเรื่องพวกนี้มาก่อนใคร“พวกมึงกลับไปห้องคุมเรือกันเถอะ เดี๋ยวทางนี้กูจัดการเอง อีกแค่นิดเดียวก็คงจะเจรจาเสร็จแล้ว..”ทัพเพลิงหันไปสั่งการลูกน้องเสียงเรียบ เขาเลื่อนสายตาเย็นชามองมาทางเหล่าตำรวจที่ยืนยิ้มกันอยู่หลังจากคำสั่งนั้นนิกิกับจุนโฮและลูกเรืออีกสองสามคนก็เดินออกมาทันที เหลือแค่เพียงเด่นชัย กับลูกเรืออีกหลายคนที่ยืนอยู่ทางด้านหลังกัปตันเท่านั้น“งั้นพวกผมคงต้องขอค้นเรือคุณทัพเพลิงนะครับ ไม่ต้องห่วงหรอก พวกเราจะใช้โดรนจิ๋วสแกนแป๊บเดียว ไม่นานก็คงจะเจอผู้หญิงคนนั้นแน่ หึ..”*โดรนจิ๋ว วิวัฒนาการที่ใช้ AI มาช่วยค้นหา มันสามารถสแกนผ่านประตูหนาหรือข้าวของเครื่องใช้ได้แม่นยำ ลัดเลาะไปทุกซอกทุกมุมเพื่อตามหาตัวบุคคลที่ต้องการ ใช้เวลาค้

ณ ห้องควบคุมเรือ“มันเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้ยังไง!!!”“อะเอ่อ.. ก..กัปตันครับ”“ใครเป็นคนเฝ้าห้องเก็บเชื้อเพลิง”“คือว่า..”“กูถามว่าใครเป็นคนเฝ้าห้องนั้น!!!!”หัวหน้าเรือที่โมโหกับความผิดพลาดจนถึงขีดสุด เขาก็ได้ตวาดเสียงแข็งกร้าวไถ่ถามลูกน้อง ซึ่งทางนิกิกับจุนโฮเองก็เอาแต่ยืนก้มหน้า รวมถึงลูกเรือที่ทำงานอยู่ในห้องนี้ด้วยความผิดพลาดใหญ่หลวงนี้ทำให้เรือกำลังตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤต มันอาจจะทำให้ทุกคนบนเรือต้องจบชีวิตลงได้เพราะความสะเพร่าทัพเพลิงรู้ดีว่าเชื้อเพลิงสำคัญขนาดไหน หากเชื้อเพลิงที่เอาไว้ขับเคลื่อนเครื่องยนต์หมดลง เชื้อเพลิงสำรองก็ต้องเตรียมพร้อมเสมอ ต้องมีคนคอยเฝ้าหน้าห้องนั้นอยู่ตลอด..“พวกมึงทำให้กูผิดหวังมากเลยนะ เพราะกูรู้เลยว่าพวกมึงทำงานกันแบบส่งเดช! รักสบายจนลืมหน้าที่ตัวเอง!! กูอุตส่าห์จัดงานเลี้ยงให้กินเหล้า นั่งเฮฮาปาร์ตี้กัน แต่ก็ลืมว่าตัวเองต้องคอยสลับเวรกันมาคุมงาน”“ฮ..ฮึก พวกเราขอโทษครับกัปตัน..”“แล้วห้องเก็บเชื้อเพลิงมันจะต้องมีคนคอยเข้าไปเช็กตลอด ทำไมพวกมึงถึงไม่เช็ก?”“……”คำถามนั้นกลับทำให้ทั้งห้องควบคุมมีแต่ความเงียบ ลูกเรือบางคนก็น้ำตาไหลพรากด้วยความก

“สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับสู่เกาะเร้นจันทร์นะคะ”“สวัสดีครับ..”“สวัสดีค่ะ..”กลุ่มคนที่ยืนเรียงรายยกมือไหว้ทัพเพลิงกับลูกน้องด้วยรอยยิ้ม แต่น่าแปลกที่รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความแปลกพิลึก มันเหมือนกับว่าชวนขนหัวลุกอยู่ตลอดเวลา เพราะสายตากับรอยยิ้มของพวกเขาเหมือนคนโรคจิต“สวัสดีครับ ผมชื่อทัพเพลิง เป็นกัปตันเรือลำนี้ พอดีพวกเราผ่านพายุลูกใหญ่กลางทะเลมา เชื้อเพลิงที่เก็บไว้ก็รั่วหมด แถมตอนนี้ยังไม่มีเชื้อเพลิงในการเดินทางอีก”“โอ้โห.. เสียใจด้วยนะคะคุณทัพเพลิง”“ผมอยากเจอเจ้าของเกาะครับ ยังเป็นผู้ชายคนเดิมที่คุมที่นี่อยู่หรือเปล่า ผมจำได้ว่าชื่อวินใช่ไหม?”ทัพเพลิงที่ยืนอยู่หน้าแก๊งลูกเรือเลิกคิ้วถาม ท่าทีห้าวหาญและดูไม่เกรงกลัวของเขาทำให้เด่นชัยใจชื้นขึ้นมาบ้าง โชคดีที่เขามีเจ้านายอย่างทัพเพลิง มันเลยทำให้เขาไม่ค่อยกลัวคนที่กำลังยืนต้อนรับตรงหน้าสักเท่าไหร่..“ใช่ครับคุณทัพเพลิง เจ้านายของพวกเราชื่อว่าวินครับ ก่อนหน้านี้เขาเห็นเรือคุณทัพเพลิงแล่นมา คุณเขาก็เลยให้พวกเราออกมาต้อนรับครับ”ชายในชุดชาวบ้านธรรมดาเอ่ยด้วยรอยยิ้มชวนขนหัวลุก ซึ่งกลุ่มคนที่ยืนอยู่ก็น่าจะเป็นพนักงานที่ดูแลเกาะนี้ แต่เ