All Chapters of ลมล้วงรักมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

พระพายนั่งตัวลีบแทบจะสิงเข้ากับประตูรถอยู่รอมร่อ ทำให้เฟลิเปนึกขำ ที่หญิงสาวนั้นหวาดกลัวเขาถึงขึ้นนั่งเสียชิดริมประตูเสียขนาดนั้น แต่เมื่อสายตาตัวดีนี่มันเหลือบมามองท่อนขาเรียวสวยได้รูป ทั้งผิวพรรณยังเนียนละเอียดดุจน้ำนมทำให้เจ้าลูกชายตัวมันตื่นเสียอย่างนั้น ‘ใจเย็นลูกพ่อ...นั่นพนักงาน!’ เขาเอามือกดเจ้าลูกชายตัวดีที่ตื่นไม่รู้เวลาร่ำเวลา แค่เห็นขาอ่อนขาว ๆ มันก็ดันโงหัวขึ้นมาดูทันที ทั้งที่ตอนแรกคิดว่าจะเป็นหมันเสียแล้ว เพราะเมื่อคืนโดนมือดีรูดทรัพย์ไปไม่พอ ยังทำร้ายกล่องดวงใจของพ่อมันอีก นึกแล้วแค้นใจ แต่ที่เจ็บใจคือแสงไฟสลัวไปหน่อยมองหน้าไม่ชัด หากเจอที่มืด ๆ เหมือนในระเริงบาร์รับรองว่าเขาไม่พลาดแน่และครั้งนี้เขาต้องจัดการเผด็จศึกเธอให้จงได้ เพื่อแก้แค้นให้เจ้าลูกชาย แต่จะว่าไปรูปร่างของพนักงานสาวคนนี้ของเขานี่ก็ดีไม่น้อยเลยทีเดียว โดยเฉพาะความอวบใหญ่สองเต้านั้นของเธอทำให้อยากคว้าเข้าบีบแล้วขยำให้มันมือทีเดียว ท่ามกลางอุณหภูมิที่แสนเย็นฉ่ำในรถสปอร์ตคันหรู แต่มันไม่สามารถทำให้อุณหภูมิในร่างกายของเขาลดลงเลย เพราะไอ้เจ้าลูกชายเหมือนมันจ้องจะมุดถ้

พระพายได้ฟังคำตอบของเขาแล้ว อยากจะหยิกที่เอวนัก ขนาดผู้หลักผู้ใหญ่ยังทะลึ่งขนาดนี้เชียวเหรอ แม่เธอคงไม่รู้ความหมายที่เขาแฝงสินะ จึงหัวเราะให้กับข้อแก้ตัวของเขา แต่คนอย่างเธอที่ผ่านงานกลางคืนในผับมาก่อนมีหรือไม่รู้ เธอค้อนเขาปะหลับปะเหลือกแล้วก็กินข้าวไป จนเมื่อกับข้าวพร้อมกับข้าวในหม้อหมดลง ก็สมควรที่เขาจะอิ่มได้แล้ว เพราะว่าเขาเติมข้าวถึงสามรอบ ‘กินจุชะมัด’ เธอบ่นในใจพร้อมเก็บจานเข้าไปล้างในครัว แล้วให้แม่นั่งคุยกับเขาแทน เพราะไม่อยากเห็นหน้าเขาคิดว่าล้างจานเสร็จเขาจะกลับ แต่กลับไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดไว้ เขายังนั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่ห้องรับแขกคุยกับมารดาของเธออย่างออกรส “นึกว่าคุณกลับไปแล้วเสียอีก” เนื่องจากครัวของเธอเป็นครัวไทยแยกออกจากตัวบ้านป้องกันกลิ่นเข้าบ้าน จึงไม่ได้ยินว่าข้างในยังพูดคุยกันจนเมื่อเดินเข้ามา “บ้านน่าอยู่ครับ ผมเลยอยากนั่งเล่นอีกหน่อย” เขากล่าว แต่เมื่อเห็นว่ารบกวนเวลาพักผ่อนของเจ้าของบ้านมาเยอะแล้วก็ถึงเวลาลาจากกัน เขาหันมองบ้านหลังเล็กที่แสนอบอุ่นและกดบันทึกจีพีเอสไว้โดยไม่รู้ตัวว่าทำไมต้องบันทึก เ

ในเมื่อปฏิเสธไม่ได้ เพราะเธอนั้นไม่เหมาะที่จะอวดเก่งตอนนี้ ท่องเอาไว้ว่าแม่ยังต้องรักษาต้องใช้เงินอีกมาก แล้วแม่ก็เสี่ยงเป็นโรคอีกตั้งมากมาย การมีเงินย่อมดีกว่าการไม่มีเงิน ดังนั้นเธอต้องหันหน้าสู้ พระพายเดินด้วยอาการขาสั่นเล็ก ๆ เมื่อไปยืนที่หน้าห้องรับรองส่วนตัวของคุณพันแสง เธอก็สูดหายใจเข้าลึกเต็มปอด อย่างน้อยก็คิดว่าเจ้าของบาร์อยู่ด้วย ไม่น่าจะมีอะไรอันตรายต่อร่างกายเธอนัก มือเล็กยื่นเข้าไปเปิดประตูแล้วก้าวเดินเข้าไป แต่เมื่อตัวเธอเข้าไปในห้องแล้วกลับไม่เห็นใครสักคนเดียว จึงสอดส่ายสายตาไปมา แต่แล้วเธอก็โดนมือที่มองไม่เห็นและแสงในห้องที่สลัวจากไฟLED ที่ซ่อนอยู่ตามผนังทำให้พลาดท่าให้กับคนมือไวใจเร็ว ย่องออกมาผลุบ ๆ โผล่ ๆ เหมือนผี “กรี๊ด...ฮึก!!” เสียงกรีดร้องของพระพายเหลือเพียงลม เมื่อริมฝีปากเอิบอิ่มของตัวเองถูกจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาเล็งเธอมาตั้งแต่ประตูทางเข้า เมื่อรับรู้บางเรื่องที่ติดค้างอยู่ในใจ เขาก็ไม่รอช้าที่จะจัดการคนที่ทำร้ายกล่องดวงใจเขาทันที แล้วเลือดลมของเฟลิเปก็แล่นปราดสูบฉีดไปทั่วร่างกาย ความเป็นชายตื่นเต็มที่แค

“ไม่นะคะ” พระพายเบิกตากว้างด้วยความตกใจแต่ว่าท่านั่งของเธอก็พร้อมให้เขาเอาจริง ๆ มือเล็กที่โดนเขารวบไปจับเจ้าโลกอันแสนยิ่งใหญ่ ที่เคยได้สัมผัสมาแล้วแต่ทว่ายามนี้กลับไม่อยากสัมผัสมัน สายตาเล็กสอดส่ายหาทางรอด มืออีกข้างที่ว่างอยู่นั้นเธอจึงเท้ากับพนักโซฟาเพื่อจะหยัดกายขึ้น แต่คนที่สัมผัสไวรับรู้ว่าเธอกำลังจะหลีกหนี เขาจึงเปลี่ยนมือไปโอบอุ้มกับสะโพกกลมมนของเธอไว้แทน ปลายนิ้วสากล้วงเข้าไปเกี่ยวกับเพ้นตี้ตัวจิ๋วแล้วรั้งมันออกมา “อ๊า...คุณ!” พระพายกรีดร้องแล้วดิ้นสุดแรง แต่ทว่าเขาจับกระชับสะโพกแน่นแล้วกดลงให้มันสัมผัสกับความใหญ่ของแท่งเนื้อของเขา ‘ตายแน่พระพาย...ตายแน่ ๆ’ “คุณอย่าทำอย่างนี้ค่ะ แล้วฉันจะชงเหล้าให้คุณยังไงล่ะคะ” เธอแกล้งทำเป็นสาวใสไร้เดียงสา ไม่รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร ยิ่งส่วนนั้นมันขยายใหญ่ขึ้น ทว่าติดเพียงยังไม่ถูกงัดออกมาจากชั้นในก็เท่านั้น จุดอ่อนไหวของเธอจึงสัมผัสกับความอุ่นร้อนใต้เนื้อผ้าฝ้ายชั้นดีนั้นแทน แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะรอดชีวิต เพราะคืนนี้ดูอย่างไรแล้ว ประธานจอมหื่นของเธอก็ต้องการจะพรากพรหมจรรย์ให้ได้

หญิงสาวขยับตัวขึ้นไปทางหัวเตียง ใบหน้าตื่นกลัวอย่างไม่อาจซ่อนมันไว้ได้อีกต่อ ‘หรือว่าวันนี้เธอจะรักษาความเป็นสาวไว้ไม่ได้อีกแล้ว’ คิดได้ดังนั้นสายตาที่มองเขาก็แปรเปลี่ยนไป จากเดิมที่ไม่ชอบเขาอยู่แล้วต่อไปยิ่งเกลียดเข้าไส้ เธอมองเขาอย่างหวาดระแวงไปหมด แต่ร่างกายเธอเหมือนเรี่ยวแรงยังไม่กลับมา เขาสะบัดเสื้อและกางเกงให้หลุดจากร่างกายอันแข็งแกร่ง ในพริบตาราวกับมีเวทมนต์เสกมันให้หลุดจากร่างกายได้ แล้วจับข้อเท้าเล็กลากลงมา อ๊ะ!! พระพายกรีดร้องตกใจ เมื่อเขาเริ่มรุกหนักจนเธอหวาดกลัว แล้วแทรกลำกายเข้ามาตรงกลางระหว่างขาของเธอให้มันอ้าออก ทำให้กระโปรงตัวสั้นก็ฉีกขาดทันที แคว่ก!! เสียงนั้นทำให้พระพายรับรู้แล้วว่าเธออาจจะไม่รอดไปได้ ปากเล็กสั่นเทาจนคนที่มองยกยิ้มอย่างน่าสงสาร “ไม่ต้องกลัว...ผมจะเบามือที่สุด” ถ้อยคำปลอบโยนของเขาไม่ได้ทำให้เธอลดความหวาดกลัวได้เลย หนำซ้ำยังสร้างความตื่นตะลึงเมื่อเธอได้เห็นส่วนนั้นของเขาที่ดีดพึ่งออกมา จากที่รู้อยู่แล้วว่ามันใหญ่ ยามนี้กลับยิ่งรู้สึกว่ามันใหญ่เกินที่เธอจะรับไหว “อ