All Chapters of ลมล้วงรักมาเฟีย: Chapter 21 - Chapter 30

“ว่ายังไงครับ...ต้องการให้ผมช่วยอะไร หากไม่บอกผมก็ไม่รู้นะ” ‘พระพายอยากข่วนหน้าเขานัก สาบานว่าไม่รู้เล้าโลมเธอมาขนาดนี้แล้ว หากไม่รู้ก็ไปมุดท้องแม่แล้วค่อยเกิดใหม่เถอะ’ เธอคิดอย่างอาฆาต หากไม่ใช่เพราะเขา เธอคงไม่ตกอยู่ในสภาพที่น่าอับอายเช่นนี้ การต้องขอร้องให้ผู้ชายช่วยมีเซ็กส์กับเธอมันเหมือนกับว่าเธอนั้นร่านผู้ชายมาก แต่ว่าตอนนี้เธอลืมความรู้สึกนั้นไปก่อน เพราะร่างกายเธอพร้อมจะปะทุไปหมด ความร้อนเร่ามันทำให้เธอทรมาน จนต้องกัดริมฝีปากแล้วเอ่ยเสียงอ้อมแอ้มออกมาในที่สุด “ฉันอยาก...ช่วย...ช่วยรักฉันหน่อย” ตอบไปแล้วเธอก็อยากกลั้นใจตายไปเลย ไม่อยากหายใจแล้วยิ่งเห็นใบหน้าผู้ชนะของเขาแล้ว ยิ่งทำให้เธออยากหลับตา เฟลิเปชอบจริง ๆ ในที่สุดเธอก็ยินยอม เพื่อหาความชอบธรรมว่าไม่ได้ข่มขืนเธอ ดังนั้นเขาย่อมมีวิธีพร้อมกับอาศัยความหน้าด้านเข้าว่า ร่างใหญ่เลื่อนกายขึ้นทาบทับเธอพร้อมกับดึงเสื้อผ้าของเธอให้พ้นจากร่างอันเย้ายวนให้หมด เขาอยากเห็นเธอชัด ๆ หลังจากจัดการเสร็จริมฝีปากชื้นของเฟลิเปก็ประกบจูบเธออีกครั้ง คราวนี้เป็นจูบที่เหมือนดูดวิญญาณก็ไม่ปาน ทั้งหวานล้ำแล้ว

สายตาของประธานหนุ่มสอดส่ายไปมา ทำเอาเหล่าพนักงานหนาว ๆ ร้อน ๆ แล้วเขาก็เลือกนั่งที่ล็อบบี้เพื่อรอพบใครบางคนแต่เมื่อรอจนแปดโมงแล้วกลับไม่เห็นแม้แต่เงา “ไม่มาทำงานเหรอ” เขาขมวดคิ้ว คิดว่าตัวเองอย่างไรก็มาถึงก่อนแน่นอน เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะมาถึงก่อนเขา แต่เมื่อไม่พบก็แล้วไปเถอะ เขาขึ้นไปทำงานเรียกพบวายุทันทีแล้วให้เรียกพนักงานที่ทำหน้าที่คีย์ข้อมูลออเดอร์ให้มาพบ แน่นอนว่าเขารู้ว่าเธอเป็นคนทำ เพราะวันแรกที่ไปส่งเธอเขาก็รับรู้ทันทีว่างานด่วนที่เขาสั่งเป็นหน้าที่ของเธอ ผู้จัดการฝ่ายการตลาดเดินลับออกประตูไป เสียงแม่นุชรีก็กรีดร้องขึ้นทันที เพราะคิดว่ายายเด็กใหม่ต้องทำให้งานมีปัญหาแน่ ๆ แถมวันนี้เจ้าตัวยังลางานด้วย ส่งผลให้ผู้จัดการต้องรับเคราะห์แทน “เหอะ...สร้างเรื่องไว้แล้วไม่มา แบบนี้ต้องไล่ออก” นุชรีจีบปากจีบคอ ถือโอกาสว่าร้ายน้องในแผนก เพราะดันหูผีได้ยินเลขาของแผนกรับโทรศัพท์บอกว่าท่านประธานเรียกเข้าไปพบเรื่องเกี่ยวกับการคีย์ยอดขายในโปรแกรม หากเดาไม่ผิดก็คงเป็นแม่เด็กใหม่สร้างเรื่องไว้ แน่ ๆ “ปากนะถ้ามันว่างนักก็หาหญ้ามาเคี้ยว ไม่พูดก็ไม่ม

‘แม่เต็มปากเต็มคำ’ เธอมองเขาอย่างหมั่นไส้แล้วก็ไปเปิดประตูให้เขาเข้าไป แต่เมื่อหันมามองของในมือแล้วก็เห็นว่ามันมากมายราวกับซื้อมาถมบ้านเธออย่างนั้น “ซื้ออะไรมาเยอะแยะคะท่านประธาน” พระพายรักษาความห่างเหินกันไว้ ไม่อยากถือโอกาสที่มีวันไนท์กับเขาแค่คืนเดียวไปสนิทสนม แต่นั่นกลับทำให้คนอยากสนิทอยากเฟลิเปหงุดหงิดใจ เมื่อคุณแม่ของเธอเข้าไปในครัวเขาจึงเอ่ยสิ่งที่เธอควรปฏิบัติกับเขาให้ถูกต้องอย่างสรรพนามชื่อเรียก “ที่บ้านผมเรียกผมสั้น ๆ ว่าเฟลิกดังนั้นคุณก็ควรจะเรียกเช่นนั้น” เขายกเหตุผลมาให้เธอสร้างความคุ้นเคยกับเขาให้มาก เพื่อต่อไปเราใกล้ชิดกันจะได้ไม่เขินอาย “แต่ว่าฉันไม่ได้สนิทกับท่านประธานถึงต้องเรียกชื่อเล่นอย่างไม่เป็นทางการนี่คะ” พระพายตอบเขา เธอไม่ใจเข้าจริง ๆ ว่าเขาจะอยากให้เธอไปสนิทกับเขาทำไมกัน อีกอย่างเธอก็คิดว่าชดใช้ให้เขาไปหมดแล้ว เพราะเขาพรากสิ่งที่หวงแหนที่สุดของเธอไป นั่นเงินมากมายแค่ไหนก็เรียกกลับคืนมาไม่ได้ อย่าว่าแต่เงินแค่หมื่นเดียวเลย “คืนนั้นยังสนิทไม่พอใช่ไหม หรือว่าเราซ้ำกันคืนนี้ก็ได้นะผม

“เพราะแกใช่ไหม เลื่อนขั้นแบบนี้เอาเต้าไต่ใช่ไหม” นุชรีปากเบา รีบพูดออกมาโดยไม่คิดทำให้วายุต้องปราม “ถ้าไม่ทำงานนี้ก็ลาออกไป ผมมีทางให้คุณเลือกแค่นี้ เงินเดือนระดับคุณทำตัวล่องลอยไปมาในบริษัท คิดว่าท่านประธานไม่มีหูมีตาเหรอ” วายุไม่เคยประมาทท่านประธานคนนี้เลย เขามองเฉียบขาดมาก กับแค่นุชรีโดนให้เอางานมาถมใส่ ก็มองออกแล้วว่าเขานั้นบริหารคนได้ไม่ดี ยิ่งดึงพระพายน้องใหม่ในแผนกออกไป ก็ทำให้เขาคิดมาว่าตนเองนั้นกลั่นแกล้งคนใหม่ โดยให้รับงานที่ยากลำบากหรือไม่ แค่นี้เขาก็นอนไม่หลับสองวันแล้ว หากนุชรีต้องการลาออกเขาก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง “พี่วายุ!!” นุชรีไม่คิดว่าคำนี้จะออกจากปากพี่วายุสุดหล่อที่แสนจะใจดี ทั้งมองไปรอบ ๆ ห้องก็มีแต่คนเห็นด้วยทำให้เธออับอายนัก จำใจต้องรับงานมา “อ้อ...แล้วก็เรื่องของเจ้านาย ปากมากนักเตรียมตัวหางานใหม่ได้เลย” วายุคิดว่าเรื่องนี้นุชรีต้องไปตั้งตนเป็นหอกระจายข่าวเรียกความอับอายให้กับพระพายอย่างแน่นอน แล้วคิดเหรอว่าท่านประธานจะไม่รับรู้ พระพายขนของตัวเองเดินตามผู้จัดการออกไป เธอมีกล่องข้าวน้อยของตัวเองที่นอนแอ้งแม้งอยู่ในกล่องเอกสา

“ถ้าเป็นบ้านเขาล่ะก็ เธอไม่ได้อยู่ในห้องอย่างปกติสุขแน่” แต่เขาจำต้องอดทนไว้ นี่ก็ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้ว เขายังไม่ได้รีดพิษงูยักษ์ออกเลย แล้วเมื่อได้นอนกับเธอเข้า ก็ไม่อยากจะนอนกับใครอีกเลย ทั้งหงุดหงิดงุ่นง่าน แต่ก็หาทางที่จะนอนกับเลขาสาวคนสวยไม่ได้สักที ได้แต่เข้าทางแม่เอาไว้ เพื่อจะได้ผ่านทางได้สะดวก ‘อดทนไว้เจ้าลูกชาย’ นภาไปเคาะเรียกลูกสาวมาทานข้าว เอาแต่หลบหน้าคนที่มาด้วยจนมืดค่ำ กลัวว่าจะหิวข้าวเอา แล้วลูกสาวอย่างพระพายก็ขัดใจมารดาไม่ได้ จำต้องออกมาเผชิญหน้ากับคนหน้าหนาอย่างเขา เมื่อได้เห็นหน้าของพระพาย เฟลิเปฉีกยิ้มเต็มใบหน้า จิตใจเบิกบานขึ้นมาทันที รวมทั้งหัวบานเห็ดของตัวเองก็รู้สึกสั่นระริก ภาพในหัวตอนนี้เขาจินตนาการไปถึงตอนที่ขึ้นคร่อมแล้วเชื่อมกายแนบชิดกันแล้ว ขณะคิดอยู่นั้นเลือดกำเดาไม่รักดีเกิดไหลขึ้นมาเสียอย่างนั้น “อุ้ย...ตายแล้วเลือดกำเดาไหลแล้วลูก” นภาเห็นเจ้านายลูกสาวมีเลือดออกก็อดเป็นห่วงไม่ได้ จึงเร่งให้ลูกสาวเข้าไปดูแล “พายลูก พาพี่เขาไปนั่งที่โซฟาก่อน ไม่นั่งนอนยาวไปเลย แม่จะไปเอาน้ำแข็งในตู้เย็นมาประคบใ