All Chapters of ลมล้วงรักมาเฟีย: Chapter 41 - Chapter 50

ความสัมพันธ์ที่การกระทำนั้นชัดเจน แต่สถานะนั้นยังคลุมเครือของเจ้านายกับเลขาสาวดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ ที่นอนของเฟลิเปเปลี่ยนมาเป็นที่บ้านของเธอเป็นประจำ โดยที่เธอไล่ก็ไม่ไปราดก็ไม่ลง แบบนี้เรื่อย ๆ จนในที่สุดก็ปล่อยให้เขาอยู่ไป แต่เธอไม่ได้ให้เขาเข้ามานอนในห้องเธอเท่านั้น นภาเห็นสองหนุ่มสาวเอาแต่เย้าหยอกกันไปมา ก็สร้างความรื่นรมย์ให้คนแก่อย่างเธอเป็นอย่างยิ่ง นานแค่ไหนแล้วนะที่เธอไม่ได้ยิ้มเต็มใบหน้า ทุกวันก็มีแค่ลูกสาวและตนเอง ญาติมิตรอื่นไม่มี เมื่อมีคนมาเติมเต็มช่องว่างก็ยิ่งทำให้มีความสุขมากยิ่งขึ้น “แม่คะ ไม่ต้องรอนะคะ น่าจะกลับดึก” วันนี้เธอได้รับหน้าที่ให้ไปร่วมงานกับท่านประธานที่ทำตัวเป็นลูกบ้านเธอไปอีกคน ในงานเลี้ยงรับรองลูกค้าในผับหรู แม้ว่าจะไม่อยากไปเขาก็อ้างว่าเป็นหน้าที่เลขา แต่เมื่อมาถึงก็เข้าอกเข้าใจเป็นอย่างดีว่าทำไม ก็ห้องรับรองนี่สิมีสาว ๆ ล้อมหน้าล้อมหลังแขกที่มาจากต่างประเทศ แล้วดูเหมือนว่างานเลี้ยงแบบนี้จะมีบ่อยจนเธออดค้อนเขาไม่ได้ “เป็นอะไรไป” เฟลิเปนั่งเอาแขนวาดไปยังพนักพิงโซฟาด้านข้างแล้วถามเธอที่เอาแต่ทำหน้าบูดใส่เขา ทั้งดื

เครื่องยนต์รถขอรถสปอร์ตที่ว่าแรงและเร็วแล้ว ยังเทียบไม่ได้กับคนใจร้อนอย่างเฟลิเป ที่มีสาวขี้เมานั่งเคล้านั่งเคลียอยู่บนตัก ทำให้เขาไม่มีสมาธิขับรถเป็นอย่างมาก “อยู่นิ่ง ๆ ” เขาดุด้วยเสียงเครียดพอ ๆ กับเจ้าลูกชายตัวดีที่กำลังแข็งเครียดอยู่ตรงระหว่างขานั่นเอง แต่ดูเหมือนสาวขี้เมาจะไม่ให้ความร่วมมือสักนิดเดียว จนเขาอยากสั่งสอนเด็กดื้อใจจะขาดแล้ว “ให้ช่วยเข้าเกียร์ไหมคะ” ดวงหน้าแดงก่ำแววตาหวานเยิ้มยื่นเข้าไปใกล้เขาจนริมฝีปากแทบจะประทับอยู่ที่แก้มที่มีเคราขึ้นจาง ๆ ยิ่งยื่นมือไปลูบตรงคางยิ่งทำให้รู้สึกจักจี้นัก “รถผมไม่ต้องเข้าเกียร์” เขากัดฟันตอบ แต่แล้วมือของสาวเจ้าก็เข้ามาวนเวียนนัวเนียอยู่ตรงเป้า “แล้วนี่ล่ะคะอะไร...” คิกคิก!! เสียงหัวเราะเยาะคิกคักของเธอมันทำให้เขาอยากจับมาจูบเสียจริง เมื่อคิดว่าอีกห้านาทีก็ถึงบ้านแล้ว เขาเร่งเครื่องแล้วมุ่งไปข้างหน้าทันที แล้วไม่สนใจเธอว่าจะพูดอะไร แต่มือของเธอกลับคว้าหมับที่เป้าตรง ๆ พร้อมกับขยำเต็มแรง “ฮู้วหู...ใหญ่จังเลยค่ะ” ความทะเล้นบวกกับความทะลึ่งของเธอทำเอาเขาปวดหัวล่างเหลือเกิน

เฟลิเปวิ่งกลับห้องแทบไม่ทัน แล้วก็เอาหญิงสาวที่เข้าไปซ่อนในตู้เสื้อผ้า “คุณเข้าไป เข้าไปก่อน” เฟลิเปยังไม่อยากให้แม่มาเจอผู้หญิงของเขาในสภาพนี้ เขายังไม่ได้เตรียมคำอธิบายไว้ แล้วยังไม่ได้เกริ่นเรื่องพระพายกับใครเลย เขาจึงอยากแน่ใจก่อน ว่าทุกคนจะชอบพระพายเหมือนที่เขาชอบ พระพายยิ้มดีใจเรื่องระหว่างเขาและเธอได้ไม่ถึงวัน กลับต้องมาหลบซ่อนราวกับเป็นชู้แย่งสามีคนอื่นอย่างนั้น เธอเจ็บปวดใจมากที่สุด ไม่คิดว่าเขาจะอับอายที่มีเธอข้างกายขนาดนี้ ก่อนนอนอุตส่าห์ดีใจว่าตัวเองจะมีที่ยืนข้างเขาบ้างได้ไหม ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาเหมือนหลอกให้เธอดีใจ แล้วก็ทุบเธอด้วยค้อนอันหนักอึ้ง ประตูเสื้อผ้าที่ปิดลงพร้อมกับร่างที่นั่งอยู่ในนั้นอย่างไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี เธอผิดมากใช่ไหม เธอไม่ควรคู่กับเขาเลยใช่ไหม หรือเธอน่ารังเกียจเพราะจนอย่างนั้นเหรอ เธอคิดอย่างฟุ้งซ่านจนเวลาผ่านไปชั่วครู่ จนในห้องเงียบเสียงลง เธอจึงออกมาจัดการคว้าเอาเสื้อผ้าของตัวเองใส่มันลวก ๆ มองหาโทรศัพท์กับกระเป๋าแล้วก็หยิบมันออกมา เธอเปิดประตูด้วยสภาพผมยุ่งเหยิง ยิ่งเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอยิ้ม

พระพายนั่งอยู่ในชุดผ้าขนหนูสีขาว อ้าขาตรงหน้ากระจกตั้งพื้น มองสำรวจน้องสาวของตัวเอง ใช่เธอใช้มูสโฟมกำจัดขนในจุดซ่อนเร้น และอยากดูว่ามันเกลี้ยงเกลาดีหรือไม่ แต่ทว่าเสียงประตูที่เปิดพรวดเข้ามา ทำให้เธอที่นั่งเก้าอี้สตูลหุบขาฉับแล้วหันไปมองประตูว่าใครกันที่เข้ามา “คุณ!” พระพายอุทานออกมา “คุณทำอะไรน่ะ” เฟลิเปถามไปพร้อมกับเธอที่หันมาตกใจที่เขาเปิดประตูเข้ามา “ออกไปเลยนะ ใครให้เข้ามา” พระพายอยากจะบ้าตาย กำลังโกรธอยู่แท้ ๆ แต่เขากลับมาเข้าในตอนที่เธอกำลังสำรวจร่างกาย ที่ชวนให้หวาดเสียวอยู่เสียอย่างนั้น คนที่โดนไล่แทนที่จะออกไป กลับเลือกทำสิ่งที่ตรงข้ามกับคำพูดของเธอ เขาลงกลอนประตูแน่นและหันมาส่งยิ้มมีความหมายบางอย่างซึ่งไม่ใช่สิ่งดีเป็นแน่ ทำให้หญิงสาวขยับยืนขึ้นแล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ แต่ทว่ากลับช้ากว่าคนตัวใหญ่ ที่วิ่งมาตะครุบตัวเธอไว้ก่อน ใช่เขากลัวเธอขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ และเขาคงจะใช้วิธีทุบมันทิ้งแล้วค่อยซ่อมให้เธอใหม่แทน ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นเขาจะเป็นลูกเขยที่ไม่ค่อยน่ารัก แม่ยายของเขาอาจจะตกอกตกใจเอาได้ เมื่อหญิงสาวอยู่ในอ

“ใช่คุณตั้งใจ ตั้งใจปล้ำ ตั้งใจล่อลวง แล้วก็หลอกฉัน ฉันไม่อยากเป็นเหยื่อของคุณ ออกไป ไปให้พ้น ถ้าคุณไม่ออกไปฉันจะลาออกจากบริษัทของคุณในวันจันทร์” พูดจบหญิงสาวก็หอบไปด้วย เพราะใช้เสียงดังแล้วก็ใช้พลังมาก ต้องต่อกรกับผู้ชายที่ไม่รู้จักยางอาย เธอก็ต้องเสียงดังเข้าข่ม “ผมไม่อนุมัติ” เฟลิเปชักฉุน เธอไม่ยอมฟังแล้วจะหนีท่าเดียว ใช้ได้ที่ไหน “มันเรื่องของคุณ แต่ฉันไม่ทำงานแล้ว” พระพายย้ำชัดทุกคำ แล้วนั่นก็ได้ยินไปถึงข้างนอก ทำให้นภาที่ยืนฟังอยู่ร้องไห้ออกมา ไม่คิดว่าลูกสาวต้องแลกความสุขกับชีวิตตัวเอง เธอมันไม่เอาไหน เจ็บป่วยออด ๆ แอด ๆ จนลูกต้องมาเดือดร้อน เมื่อเสียงในห้องเงียบเสียงข้างนอกกลับดังเข้าไปด้านใน พระพายเผลอเสียงดังจนลืมไปว่าแม่ก็อยู่ในบ้าน หญิงสาวรีบเปิดประตูออกมา เห็นมารดารีบเดินเข้าห้องไปทั้งปาดน้ำตายิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดหนัก “แม่...แม่คะ...แม่” พระพายยืนเคาะหน้าประตูห้องของแม่ กลัวแม่จะเสียใจที่เธอทำตัวเหลวไหล ไปนอนทอดกายให้ผู้ชาย ทั้งเขายังไม่จริงจังด้วยเลย เฟลิเปรู้ดังนั้นก็รีบกระโดดใส่เสื้อผ้า แล้วพาตัวเองออกมาด้านนอ