ลมล้วงรักมาเฟีย

พระพาย สาวน้อยวัย 23 ปีเพิ่งเรียนจบได้ไม่นาน แต่ภาระอันหนักอึ้งที่ต้องเป็นเสาหลักครอบครัวนั้น ทำให้เธอต้องหนักใจ หญิงสาวมีแม่ที่เป็นญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ แต่ทว่าร่างกายที่โหมงานหนักหน่วงมาตั้งแต่ยังสาวทำให้หลายโรครุมเร้า ทั้งข้อเข่าเสื่อมทั้งเก๊าท์จะยืนนานก็ปวดขาและมีอาการบวมตามข้อ ทำให้ต้องหยุดพักอยู่บ้านดูแลตัวเอง และภาระหาเงินทั้งหมดจึงตกไปอยู่กับลูกสาวเธอได้งานเป็นพนักงานหน้าใหม่ในแผนกการตลาดแต่ว่าเงินเดือนเด็กจบใหม่ในแผนกการตลาดของบริษัท ‘เฮงซวย’...เอ่อ...หมายถึง บริษัท เฟเดอลิก จำกัด (มหาชน) โดยมีท่านประธาน ‘ผีเปรต’...ชื่องของเขาคือ คุณเฟลิเป ลอนเลนโซ่ นอกจากจะใช้แรงงานเยี่ยงทาสแล้วผลตอบแทนเท่ากับผ่อนจักรยานนั้นไม่เกินจริง สุดท้ายพระพายก็ต้องพัดพาตัวเองไปรับงานเพิ่ม และก็เป็นงานกลางคืน “พระพาย...ดูแขกมาใหม่ด้วย” พระพายทำหน้าที่เป็นพนักงานต้อนรับในระเริงบาร์ของเสี่ยซ่ง ที่เธอนั้นต้องระวังเนื้อระวังตัวเป็นอย่างมากในการทำงาน เธอมีเพื่อนเป็นบาร์เทนเดอร์ในบาร์แห่งนี้จึงกล้ามาทำงาน “ค้า...” เสียงหวานปั้นหน้าให้ยิ้มสวยสดใส แล้วก็ต้องชะงักเมื่อคนที่ไม่ควรเจอ

“ชงตรงนี้แหละ...ชงเข้ม ๆ ฉันชอบ” ใบหน้ายิ้มแย้มมองผู้หญิงที่อยู่บนตักแล้วพาให้รู้สึกสบายอกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก เขาชอบนักอ่อน ๆ แบบนี้ “เอ่อ...ชงไม่ถนัดค่ะ นั่งท่านี้” เธอพยายามหาเหตุผลแต่ว่า...คำพูดถัดมาทำเอาเธออยากเอาหมัดให้กินสักหมัด “ลองนั่งคร่อมดูไหม...ฉันว่าเธอน่าจะถนัด”! เชรี้ย!!! เสียงสบถหยาบคายผุดขึ้นในหัวของพระพาย แต่ใบหน้าสวยยังฉีกยิ้มให้กับแขกหน้าหม้อ แม้จะหล่อแบบยุโรป แต่เธออยู่ในโหมดไม่อยากเสียพรหมจรรย์เพียงเพราะเงินหมื่นเดียวหรอกนะ มันถูกไปสำหรับคนอย่างเธอ แม้ในใจจะด่าเขาไปหลายคำแล้ว แต่หัวสมองอันชาญฉลาดของเธอก็คิดหาทางเอาตัวรอดอย่างว่องไว มือเล็กลงไปที่หน้าขาออกแรงหนักหน่อยให้เขารู้สึกเจ็บจะได้ปล่อยเธอ แต่ใครจะรู้ว่าแรงที่เธอกดลงไปนั้นไม่เพียงไม่ทำให้คนที่นั่งอยู่สะทกสะท้าน ยังทำให้เขารู้สึกต้องการมากขึ้นเหมือนเธอกำลังอ่อยเขาอยู่พาลให้สิ่งที่มันหลับไหลค่อย ๆ โงหัวขึ้นจนเริ่มทิ่มก้นของเธอ ‘ซี๊ด...อยากงัดมาทิ่มก้นงอน ๆ โว๊ย!!!’ เฟลิเฟไม่เคยหื่นหนักอย่างนี้มาก่อน เขาเคยเก็บอารมณ์ได้ แต่ทำไมกับเด็กเสิร์ฟ

“ร้องดัง ๆ เลยก็ได้ถ้าไม่อาย ไม่รู้เหรอว่าโซนวีไอพีโซฟากว้าง ๆ มีไว้ทำอะไร” ที่นี่ต่างอะไรจากโรงแรมกันเพียงแค่คนที่อยากจะเอาตรงนี้ก็ไม่มีใครมาสนใจหรอก แต่เขาไม่เคยก็เท่านั้น ครั้งนี้แม่สาวตรงหน้าถูกใจเขาเสียจริง จนทำให้เขาอยากทำอะไรที่ไม่เคยลองสักครั้ง ยังไงซะตอนนี้เขาก็เป็นต่อ มือของเขาลูบขึ้นไปเรื่อย ๆ อีกไม่นานก็คืบคลานถึงเนินสาวแล้ว เขานั้นแสนตื่นเต้นนัก กระโปรงตัวสั้นสีแดงกำมะหยี่ของเธอตัวนี้มันถูกใจเขานัก เพราะยามนี้ร่นไปกองอยู่ที่เอวแล้ว เผยให้เห็นชั้นในลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์เสียจนอยากเอาลิ้นลงไปแตะเสียจริง ให้ตายเถอะ...ทรมานเป็นบ้า! เขาใกล้ขีดจำกัดเต็มทีแล้ว นิ้วเรียวแตะปลายนิ้วเข้าตรงกลางร่องภายในหัวจินตนาการผ่านเนื้อผ้านิ่ม ๆ นี้ไปคิดภาพความสวยงามตรงนั้นแล้ว ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจแทบหลุดจากอกเลยทีเดียว เคยเจอผู้หญิงมาก็มากมาย ทั้งสาวไทยทั้งลูกครึ่ง แต่ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงทำให้เขาเหมือนคนเพิ่งเคยมีเซ็กส์ครั้งแรกกันนะ “อื้อ...” ร่างกายของพระพายอ่อนระทวยเมื่อเขาเริ่มจะรุกล้ำเข้ามา สมองเธอพร่าเลือนราวกับคนโดนมอมยาก็ไม่ปาน แต่

“ชอบฉันชอบหมดนั่นแหละ หากเธอเป็นคนทำ” เขาพูดอย่างใจกว้าง ไม่ว่าครั้งแรกของเธออาจจะทำให้ฟันครูดกับลำท่อนอันแข็งแกร่งบ้าง แต่รับรองว่าเขาจะไม่โกรธ แต่จะค่อย ๆ สอนเธออย่างใจเย็นทีเดียว ร่างเล็กค่อย ๆ ดันเข่าขึ้นคล้ายกำลังคืบคลานเข้าหา ใบหน้าเงยขึ้นมองสบตาเขาในพื้นที่แสงสลัว ร่างกายของเขาก็เอนจนเกือบนอนแล้ว นั่นคือจังหวะที่ดี ‘ตายซะ’ เธอคิดในใจก่อนที่เข่าเล็ก ๆ ของเธอจะกดลงไปในส่วนลำท่อนใหญ่เข้าเต็มแรง ฮึก...อุ๊บ! เฟลิเปจุกจนทำอะไรไม่ถูก เขาไม่เคยโดนทำร้ายกล่องดวงใจขนาดนี้มาก่อน จากที่ยืดยาวกลายเป็นหดลงแต่สาวเจ้ายังไม่ยอมหยุดขยี้ตรงกลางความเป็นบุรุษของเขา “ไม่...ปล่อย...แบบนั้นมัน!!!” เขาพยายามจะผลักเธอออก แต่เธอกลับลงน้ำหนักลงมาอีกครั้ง แล้วก็อีกครั้ง โอ๊ย...ตาย...น้องชายที่แสนภาคภูมิใจของฉัน...! “ชอบไหมคะ...” เธอถามอีกครั้งก่อนที่จะได้รับคำตอบเป็นการส่ายหน้า แล้วสองมือของเขาก็กุมกล่องดวงใจ เมื่อนั้นเธอจึงได้โอกาสหนีรอดแล้ว ร่างเล็กหันมองซ้ายขวา ไม่มีการ์ดของร้านแล้วก็คว้ารองเท้าส้นสูงที่ถอดรอไว้ วิ

“ไม่ต้องไปสนใจพี่ล่องลอยคนนั้นหรอก” สริตาจับมือพระพายให้กำลังใจ แค่มาทำงานช่วงแรกต้องปรับตัวสักหน่อย เดี๋ยวสักพักก็ทำงานเก่งกว่ายายนั่นที่ไม่พัฒนาไม่พอ ยังนินทาเก่งอีกด้วย พองานมีปัญหาก็เสนอให้หัวหน้าย้ายงานออกจากเธอ แล้วให้คนอื่นทำแทน แต่ตัวเองเอาแต่ล่องลอยไปมาจนได้รับฉายาว่าพี่ล่องลอย เพราะเดินสายนินทาเม้าท์ทุกเรื่องยกเว้นเรื่องของตัวเอง “ค่ะ พี่สริตา” พระพายยิ้มให้กับพี่สริตาผู้แสนใจดีของเธอ นี่คือหนึ่งเดียวที่ทำให้น้องใหม่อย่างเธอยังคงทำงานอยู่ได้ ไม่ท้อจนลาออกไปเสียก่อน หลังจากทำงานไปจนถึงตอนเที่ยง เธอก็รู้สึกง่วงนอนขึ้นมา เมื่อทานข้าวในห้องครัวประจำแผนกเสร็จ เธอจึงลงไปซื้อกาแฟมาดื่มสร้างความสดชื่นให้กับตัวเองสักหน่อย จะได้ไม่ง่วงในตอนบ่าย ร้านกาแฟด้านล่างออฟฟิศเป็นร้านเดียวที่ราคาถูก เจ้านายผู้แสนใจดีเปิดไว้ให้พนักงานได้ซื้อกาแฟได้ในราคาย่อมเยาและรสชาติพอใช้ได้ เธอจึงไม่รอช้าที่จะไปเติมคาเฟอีนเข้าร่างกาย พระพายรอกาแฟไปก็นั่งรูดโทรศัพท์ไป เพราะต้องรอคิวหลายคิว โซฟาตรงล็อบบี้ในออฟฟิศเป็นสถานที่นั่งพักของเธอได้อย่างดี แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกคร