All Chapters of พันธะร้ายกลายเป็นรัก: Chapter 21 - Chapter 30

สี่เดือนต่อมาคอนโดอนาวิน 21.00 น.เมื่อมะปรางอาบน้ำสวมใส่ชุดนอนกระโปรงเสร็จก็ออกมาหาเขาที่นั่งอยู่บนโซฟา ร่างเล็กหย่อนสะโพกนั่งลงข้างคนตัวสูง ก่อนที่โทรศัพท์ของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะกลางจะส่งเสียงดังขึ้นเขาหยิบขึ้นมาดูเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของปัทก็กดรับสายทันที'ว่าไงปัท'มะปรางที่นั่งอยู่เมื่อได้ยินชื่อของผู้หญิงที่เขาอยากจะแต่งงานด้วยก็รู้สึกวูบไหวในใจทันที แต่เธอพยายามข่มความรู้สึกนั้นเอาไว้ไม่อยากให้เขาเห็น'พรุ่งนี้เป็นวันหยุดของพี่ไปร์ทใช่ไหมคะ''ใช่ ทำไมเหรอปัท''คือ...ปัทจะชวนพี่ไปร์ทไปช่วยเลือกชุดเอ่อ...''ปัทจะชวนพี่ไปเลือกชุดแต่งงานใช่ไหม'มะปรางที่ได้ยินอย่างนั้นพลันหัวใจดวงน้อยของเธอก็กระตุกไปหลายจังหวะ พลางคิดในใจว่าเขากำลังจะแต่งงานแล้วเหรอ'ใช่ค่ะ''ปัทจะให้พี่ไปรับกี่โมง''สิบเอ็ดโมงค่ะ เราไปกินข้าวเที่ยงกันก่อนแล้วค่อยไปร้านชุดกันนะคะ''ได้ๆ ปัทได้ฤกษ์แต่งมาแล้วใช่ไหม''ได้มาแล้วค่ะ''เมื่อไหร่''อีกสองเดือนกว่าๆค่ะ''อีกสองเดือน แล้วปัทจะเตรียมตัวทันหรือเปล่า''ทันแน่นอนค่ะพี่ไปร์ท''โอเค งั้นพรุ่งนี้พี่จะไปรับนะ''ค่ะ งั้นแค่นี้นะคะพี่ไปร์ท พรุ่งนี้เจอกันค่ะ' จากนั้น

วันต่อมาและแล้วอนาวินก็ทำตามที่สัญญากับมะปรางไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ไม่ว่าเธออยากได้อะไรเขาก็จะซื้อให้อันดับแรกเขาพาเธอเข้าร้านกระเป๋าแบรนด์ดัง มะปรางเลือกกระเป๋าสะพายมาหนึ่งใบในราคาหกหลัก แล้วเขาก็ไปจ่ายเงินโดยบัตรแบล็คการ์ด จากนั้นจึงพาเธอไปร้านรองเท้ายี่ห้อดัง เขาซื้อรองเท้าให้เธอในราคาหลายหมื่นบาท ก่อนจะพาเธอไปซื้อเสื้อผ้ายี่ห้อหรูหลายชุด ซึ่งราคาชุดไม่ต่ำกว่าหมื่นแต่แค่นั้นยังไม่พอ เขายังอยากจะซื้อให้เธออีก ดังนั้นจึงพาเธอไปร้านเครื่องประดับ เขาซื้อสร้อยคอ สร้อยข้อมือให้เธอในราคารวมแล้วสองอย่างก็หลายแสนบาท"พอได้แล้วมั้งคะ มันมากเกินไปแล้วค่ะ" เมื่อออกมาจากร้านเครื่องประดับ ใบหน้าใสก็บอกกับร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างตัวเอง เนื่องจากเขาบอกว่าอยากซื้อให้เธออีก"ฉันจะซื้อให้เธอจนกว่าฉันจะพอใจ เพราะงั้นเธออย่าห้ามฉัน" พูดจบเขาก็จับมือเรียวของมะปรางแล้วพากันเดินไปยังร้านนาฬิกายี่ห้อดัง"เธอชอบเรือนไหนก็เลือกเลย" เมื่อเข้ามาในร้านนาฬิกา อนาวินก็หันถามมะปรางที่ยืนอยู่ข้างตัวเอง ดวงตาเรียวสวยจ้องมองไปยังนาฬิการาคาแพงที่วางอยู่หลายเรือน จนกระทั่งเห็นอยู่เรือนหนึ่งที่สวยและสะดุดตาเธอ ก่อนเรียวปาก

สองเดือนต่อมาจังหวัดพังงา"ตอนนี้เขาคงได้แต่งงานกับผู้หญิงที่เขารักแล้วสินะ" มะปรางที่นั่งอยู่หน้าบ้านของยายพึมพำไปถึงใครอีกคนที่เคยได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาสี่เดือน ซึ่งเขาคนนั้นก็คือพ่อของลูกที่อยู่ในท้องของเธอ ซึ่งตอนนี้อายุครรภ์ของเธอก็ครบสามเดือนแล้วหลังจากที่เธอออกมาจากคอนโดของเขาเธอก็บล็อกทุกช่องทางการติดต่อของเขา เพราะเธอคิดว่าเธอกับเขาไม่มีอะไรที่จะต้องข้องเกี่ยวกันอีกแล้วจารีย์เดินมาหย่อนสะโพกนั่งลงข้างร่างบอบบางของลูกสาวแล้วพูดออกไป"แม่ว่าลูกควรกลับไปอยู่บ้านดีกว่านะ ส่วนแม่จะอยู่กับยายที่นี่เอง แต่แม่ก็ยังจะไปๆมาๆระหว่างบ้านกับบ้านยายนะ"เมื่อสองเดือนก่อนตอนที่มะปรางกลับมาจากกรุงเทพวันแรก พี่สาวของจารีย์ที่อยู่จังหวัดพังงาซึ่งอยู่บ้านหลังเดียวกับแม่ของจารีย์หรือยายของมะปรางนั่นเองได้เสียชีวิตอย่างกะทันหัน ดังนั้นจารีย์กับมะปรางจึงไปพังงาในวันนั้นเลยตั้งแต่เสร็จงานศพพี่สาวของจารีย์ จารีย์กับลูกสาวก็ยังไม่ได้กลับไปที่บ้านเลย เพราะต้องอยู่เป็นเพื่อนแม่ซึ่งตอนนี้อายุก็เจ็ดสิบปีแล้ว ที่ผ่านมาพี่สาวกับแม่อยู่กันสองคน พอพี่สาวเสียชีวิต ดังนั้นการดูแลแม่จึงต้องเป็นหน้าที่ของจา

ห้องนอน ตอนเย็นในขณะที่มะปรางนอนหลับอยู่นั้น ร่างสูงก็เปิดประตูเข้ามาด้วยความเบามือเพราะกลัวว่าแม่ของลูกจะตื่น สองเท้าหนาค่อยๆก้าวเข้ามาแล้วทิ้งตัวนั่งลงข้างเตียง นัยน์ตาคมจ้องมองไปยังหน้าท้องแบนราบของร่างบางที่หลับอยู่บนเตียง มือแกร่งเลื่อนไปสัมผัสบนหน้าท้องแบนราบด้วยความนุ่มนวล ก่อนจะก้มลงไปจูบบนหน้าท้องของเธออย่างอ่อนโยนพร้อมกับพูดออกมา"พ่อรักลูกนะ แล้วก็รักแม่ของลูกด้วย" พูดจบ ใบหน้าหล่อก็ผละออกจากหน้าท้องของคนตัวเล็ก มะปรางที่รู้สึกเต็มตื่นแล้วลืมตาขึ้นมาแล้วจ้องมองไปยังร่างสูงที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง ก่อนเสียงทุ้มน่าฟังจะเอ่ยออกมา"ตื่นแล้วเหรอ""..." ดวงตากลมสวยจ้องมองไปยังพ่อของลูกตาปริบๆ ก่อนเจ้าของใบหน้าหล่อจะเอ่ยถามออกไป"หิวหรือยัง""หิวแล้ว" เรียวปากจิ้มลิ้มขยับบอก"งั้นก็ออกไปกินข้าวเถอะ พี่เตรียมของกินใหม่ไว้ให้เธอแล้ว""คุณทำเองเหรอ""เปล่าหรอก เมื่อกี้พี่ไปบอกให้แม่บ้านที่บ้านแม่ทำให้น่ะ เพราะถ้าพี่ทำเองกลัวจะไม่อร่อย""งั้นมะปรางก็ไม่กิน" เธอแกล้งทำตัวให้เรื่องมาก เพราะเธออยากรู้ว่าเขาจะทำยังไง อยากรู้ว่าเขามีความพยายามมากแค่ไหน"เธออยากกินของที่พี่ทำเหรอ แต่มัน

วันต่อมา บ้านอังคณาวันนี้ไปร์ทมาหาอังคณาที่บ้านเพื่อจะคุยเรื่องสำคัญที่เมื่อหลายเดือนก่อนแม่ได้เคยให้คำมั่นว่าถ้าเขารับผิดชอบมะปรางแม่ก็จะย้ายกลับไปอยู่ที่บ้าน"แม่ครับ" ร่างสูงเดินเข้าบ้านมาแล้วเอ่ยเรียกคนเป็นแม่ที่นั่งฟังธรรมะในไอแพดอยู่"อ้าวลูก กินข้าวมาหรือยัง" อังคณาปิดหน้าจอไอแพดแล้วเอ่ยถามลูกชายที่เดินมา"กินแล้วครับ" ตอบพร้อมกับหย่อนกายนั่งลงข้างแม่แล้วเอ่ยออกไป"ตอนนั้นที่แม่บอกว่าถ้าผมไม่รับผิดชอบมะปราง แม่ก็จะอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต ตอนนี้แม่ก็เห็นแล้วว่าผมกับมะปรางลงเอยกันด้วยดี แล้วทีนี้แม่จะย้ายกลับไปอยู่บ้านได้หรือยังครับ" ก่อนที่อังคณาจะเอ่ยขึ้น"แม่จะย้ายกลับไปอยู่บ้าน แต่แม่คิดดูแล้วว่าแม่จะไม่กลับไปเป็นเหมือนเดิม""อะไรเหรอครับที่แม่บอกว่าไม่เหมือนเดิม""ไม่เหมือนเดิมก็คือ แม่กับพ่อของลูกจะไม่กลับไปอยู่เป็นสามีภรรยากันเหมือนเดิม เพราะพ่อเคยนอกใจแม่มาครั้งนึงแล้ว ดังนั้นถ้าจะให้แม่กลับไปอยู่เป็นสามีภรรยากันเหมือนเดิม แม่ก็รู้สึกไม่สนิทใจเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เพราะแม่ไม่ได้รู้สึกรักพ่อเหมือนเมื่อก่อนแล้ว""ผมแล้วแต่แม่ครับ""พ่อจะะป็นได้แค่พ่อของลูกเท่านั้นแหละ แต่จะไม่