พันธะร้ายกลายเป็นรัก

อนาวิน (ไปร์ท) อายุ27ปี

เจ้าของบริษัทผลิตเครื่องดื่มหลายชนิดที่จำหน่ายในประเทศและต่างประเทศ

มะปราง อายุ22ปี

.

.

.

.

ตัวอย่าง

"ฉันจะให้เธอเป็นนางบำเรอของฉันจนกว่าฉันจะได้แต่งงาน"

"คุณมีผู้หญิงที่อยากจะแต่งงานด้วยแล้วเหรอคะ"

"ใช่"

"ถ้าคุณมีคนที่จะแต่งงานด้วยแล้ว งั้นมะปรางจะกลับไปอยู่บ้านค่ะ"

"ตอนนี้เธอยังกลับไม่ได้"

.

.

.

.

.

.

"พรุ่งนี้ซื้อยาคุมฉุกเฉินแล้ว ก็อย่าลืมซื้อยาคุมแบบรายเดือนมากินด้วยล่ะ"

"ไม่ซื้อค่ะ"

"ที่เธอไม่อยากกินยาคุม เพราะต้องการจะปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อให้ฉันรับผิดชอบงั้นสิ"

"ถ้าเกิดว่ามะปรางท้องจริง คุณจะรับผิดชอบไหม"

"ไม่"

"..."

"ฉันจะไม่รับผิดชอบเด็กที่เกิดจากคนที่ฉันไม่ได้รักหรอกนะ"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

จังหวัดภูเก็ต

บ้านอังคณา

อังคณาเป็นแม่ของอนาวินซึ่งมีชื่อเล่นว่าไปร์ทนั่นเอง

ปกติอังคณาจะอาศัยอยู่ที่กรุงเทพมหานคร กระทั่งเมื่อสามปีก่อนอังคณาจับได้ว่าสามีแอบไปมีเมียน้อย อังคณาโกรธมากจึงออกจากบ้านมาซื้อบ้านอาศัยอยู่ที่ภูเก็ต ซึ่งเป็นเวลาสามปีแล้วที่อังคณามาอยู่ที่นี่

ตลอดสามปีที่ผ่านมาอนาวินจะมาหาแม่ของเขาอยู่บ่อยๆ พ่อของเขาอยากจะมาด้วยทุกครั้ง พออังคณารู้เข้าจึงบอกอนาวินไปว่าไม่ต้องให้มา เพราะนางบอกว่าไม่อยากเห็นหน้าคนเลว

เมื่อสามวันก่อนอังคณาโทรบอกอนาวินให้มาที่นี่เพราะนางจะจัดงานเลี้ยงสังสรรค์เล็กๆ อังคณาชวนเพื่อนบ้านใกล้เคียงที่สนิทกันมาร่วมงานด้วย โดยหนึ่งในเพื่อนบ้านเหล่านั้นก็มีมะปรางและแม่ของมะปรางมาร่วมงานด้วย

อนาวินดื่มเหล้ากับเหล่าเพื่อนบ้านของแม่ที่เป็นผู้ชายซึ่งมีอยู่สี่คน พอดื่มเสร็จอนาวินก็เข้าไปในห้องนอน เมื่อเข้ามาภายในห้องอนาวินก็เห็นแสงไฟสลัวจากโคมไฟที่วางอยู่หัวเตียง เขาฉุกคิดนิดหนึ่งว่าใครเข้ามาเปิดโคมไฟเอาไว้ ก่อนที่เขาจะเลิกสงสัยแล้วล้มตัวลงบนที่นอนขนาดคิงไซส์ แต่เขารู้สึกได้ว่าบนที่นอนมีร่างของใครคนหนึ่งนอนอยู่ เนื่องจากมือของเขาปัดป่ายไปโดนกับสองก้อนนุ่มนิ่ม เมื่อเป็นอย่างนั้นความเป็นชายของเขาก็ลุกชันขึ้นมาพร้อมที่จะปลดปล่อยทันที เนื่องจากแอลกอฮอล์ที่เขาดื่มเข้าไปนั้นมันทำให้เขามีอารมณ์ทางเพศมากกว่าปกติ

ร่างสูงไม่รอช้าที่จะหยัดตัวขึ้นถอดเสื้อผ้าออกไปจนร่างกำยำเปลือยเปล่า จากนั้นจึงจัดการถอดเสื้อผ้าของร่างเล็กที่นอนหลับอยู่จนเปลือยเปล่าเช่นกัน

ทันใดนั้นหญิงสาวก็เริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ก่อนจะมองเห็นรางๆว่ามีร่างใหญ่ของใครคนหนึ่งกำลังคร่อมร่างของตัวเองอยู่ เมื่อเป็นอย่างนั้นดวงตากลมก็เบิกกว้างพร้อมกับผลักร่างหนาให้ออกไปจากตัวเอง

"ออกไปนะ ออกไป" มือเล็กผลักร่างกำยำให้ลงไปจากร่างของเธอ แต่ผลักเท่าไหร่เขาก็ไม่ขยับ ทว่าร่างสูงใหญ่กลับกดร่างของเธอให้จมไปกับที่นอนหนานุ่มโดยที่เธอไม่สามารถขยับตัวไปทางไหนได้เลย

สติสัมปชัญญะที่ไม่ครบถ้วนของอนาวินบอกว่าอยากปลดปล่อยกับคนที่นอนอยู่ใต้ร่างนี้เหลือเกิน ถึงจะไม่รู้ว่าหญิงสาวที่นอนอยู่ใต้ร่างเป็นใคร แต่เขาก็อยากจะระบายออกกับเธอ

สองมือหนาจับเอวบางที่กำลังดิ้นขัดขืนล็อกให้อยู่กับที่ จากนั้นเขาจึงสอดสวมแท่งร้อนขนาดใหญ่เข้าไปในช่องทางคับแน่นจนสุดความยาวเท่าที่มี

สวบ! กึก!

"อ๊ะ" เสียงใสอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อความแข็งขึงที่มีขนาดใหญ่ทิ่มแทงเข้ามาในร่างกายของเธอ ในขณะที่เธอไม่สามารถดิ้นรนออกไปจากคนตัวโตได้เลย เนื่องจากมือของเขาล็อกร่างของเธอไว้จนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้

ร่างบอบบางสั่นคลอนไปตามจังหวะของร่างสูงที่โหมกระหน่ำอยู่บนร่างกายเธออย่างหนักหน่วง

ตั่บ!! ตั่บ!! ตั่บ!!

ก่อนที่ไม่นานร่างแกร่งจะกระตุกเกร็งพร้อมกับในช่องท้องของเธอรู้สึกอุ่นวาบเมื่อเขาได้ปลดปล่อยของเหลวเข้าไปในโพรงสวาทที่คับแคบของเธอจนหมดทุกหยาดหยด

"อ อาา"

เมื่อร่างสูงได้ปลดปล่อยน้ำรักเข้าไปในโพรงสวาทจนหมดทุกหยาดหยดแล้ว จากนั้นเขาจึงถอนลำกายออกมาจากร่องสาวแล้วทิ้งตัวนอนลงข้างร่างบอบบาง ซึ่งตอนนี้หยาดน้ำตาได้ไหลอาบแก้มทั้งสองข้างของเธอ ริมฝีปากของเธอเม้มแน่นกลั้นเสียงสะอื้นด้วยความเสียใจที่อยู่ๆต้องมาเสียครั้งแรกให้เขาโดยที่เธอไม่ได้คาดคิด เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเข้ามานอนในห้องของเขาได้ยังไง

หญิงสาวเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าแล้วหยัดตัวลุกขึ้น พลางหยิบเสื้อผ้าจะเอามาสวมใส่ แต่ทว่าคนตัวสูงที่เธอคิดว่าเขาคงหลับไปแล้วกลับเอื้อมลำแขนแกร่งมาดึงร่างของเธอไปนอนบนตัวของเขา พร้อมกับสวมกอดเธอไว้อย่างแนบแน่นแล้วพูดออกมา

"คืนนี้พี่มีความสุขมากเลย ฟอด" เสียงทุ้มพึมพำถึงหญิงสาวที่เขากำลังคบหาดูใจมาห้าเดือนแล้ว พลางกดปลายจมูกลงไปบนแก้มนวลของร่างบอบบางที่นอนหนุนหน้าอกของเขาอยู่

มะปรางผละออกจากร่างสูง แต่สองแขนกำยำกลับกอดรัดร่างของเธอไว้ไม่ให้เธอขยับเขยื้อนออกไปไหนได้แล้วพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มน่าฟัง

"นอนกับพี่นะปัท อย่าลุกไปไหนนะ"

เมื่อเป็นเช่นนั้นมะปรางก็จนใจที่จะดิ้นรน เพราะเธอลองดิ้นดูแล้วแต่เขากลับกอดรัดร่างของเธอแน่นขึ้นเท่านั้น เมื่อเป็นอย่างนั้นเธอจึงคิดว่าให้เขาหลับก่อนแล้วค่อยออกไป แต่แล้วไม่กี่นาทีเธอก็ผล็อยหลับไปในอ้อมแขนของเขาอย่างง่ายดาย