พันธะร้ายกลายเป็นรัก

อนาวิน (ไปร์ท) อายุ27ปีเจ้าของบริษัทผลิตเครื่องดื่มหลายชนิดที่จำหน่ายในประเทศและต่างประเทศมะปราง อายุ22ปี....ตัวอย่าง"ฉันจะให้เธอเป็นนางบำเรอของฉันจนกว่าฉันจะได้แต่งงาน""คุณมีผู้หญิงที่อยากจะแต่งงานด้วยแล้วเหรอคะ""ใช่""ถ้าคุณมีคนที่จะแต่งงานด้วยแล้ว งั้นมะปรางจะกลับไปอยู่บ้านค่ะ""ตอนนี้เธอยังกลับไม่ได้"......"พรุ่งนี้ซื้อยาคุมฉุกเฉินแล้ว ก็อย่าลืมซื้อยาคุมแบบรายเดือนมากินด้วยล่ะ""ไม่ซื้อค่ะ""ที่เธอไม่อยากกินยาคุม เพราะต้องการจะปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อให้ฉันรับผิดชอบงั้นสิ""ถ้าเกิดว่ามะปรางท้องจริง คุณจะรับผิดชอบไหม""ไม่""...""ฉันจะไม่รับผิดชอบเด็กที่เกิดจากคนที่ฉันไม่ได้รักหรอกนะ".............จังหวัดภูเก็ตบ้านอังคณาอังคณาเป็นแม่ของอนาวินซึ่งมีชื่อเล่นว่าไปร์ทนั่นเองปกติอังคณาจะอาศัยอยู่ที่กรุงเทพมหานคร กระทั่งเมื่อสามปีก่อนอังคณาจับได้ว่าสามีแอบไปมีเมียน้อย อังคณาโกรธมากจึงออกจากบ้านมาซื้อบ้านอาศัยอยู่ที่ภูเก็ต ซึ่งเป็นเวลาสามปีแล้วที่อังคณามาอยู่ที่นี่ตลอดสามปีที่ผ่านมาอนาวินจะมาหาแม่ของเขาอยู่บ่อยๆ พ่อของเขาอยากจะมาด้วยทุกครั้ง พออังคณารู้เ

ห้องรับแขกเมื่อทั้งสองนั่งกันเรียบร้อยแล้ว อังคณาที่นั่งอยู่ก่อนแล้วก็เอ่ยขึ้นทันที"ลูกจะต้องรับผิดชอบมะปรางโดยการให้มะปรางไปอยู่กับลูกที่กรุงเทพ""ไม่ครับแม่ ผมไม่รับผิดชอบเด็ดขาด" เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแข็ง"ถ้าลูกยังมีความเป็นสุภาพบุรุษพอลูกก็ต้องรับผิดชอบมะปราง""คนที่ผิดคือยัยนี่ต่างหากที่เข้าไปนอนในห้องของผม ส่วนผมไม่ผิด""แล้วเมื่อคืนลูกได้มีอะไรกับมะปรางหรือเปล่าล่ะ""..." เขานิ่งชะงักงันทันทีเพราะเถียงไม่ออกเนื่องจากว่าเขามีอะไรกับเธอจริง"ถ้าเมื่อคืนลูกไม่ได้มีอะไรกับมะปรางจริง แม่ก็ไม่ให้ลูกต้องรับผิดชอบมะปรางหรอก""แต่เมื่อคืนผมไม่ได้ตั้งใจนะครับแม่""ลูกจะตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ แต่ลูกก็ต้องรับผิดชอบมะปราง เพราะเมื่อคืนลูกได้มีอะไรกับมะปรางแล้ว" พูดจบอังคณาก็หันไปพูดกับมะปรางที่นั่งก้มหน้าบีบมือตัวเองด้วยความตึงเครียดอยู่"เมื่อคืนมะปรางได้เสียครั้งแรกให้ไปร์ทไปแล้วใช่ไหม""..." ริมฝีปากของเธอเม้มแน่นด้วยความอัดอั้นตันใจ"มะปรางตอบป้ามา" ก่อนที่มะปรางจะตอบออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พลางแววตาของเธอฉายแววหวาดกลัวร่างสูงที่นั่งอยู่ด้านข้าง"ช ใช่ ค ค่ะคุณป้า" อนาวินตวัดสา

คอนโดอนาวินอนาวินพามะปรางเข้ามาในห้องคอนโดหรูที่มีขนาดใหญ่ซึ่งมีพื้นที่ใช้สอยหนึ่งร้อยตารางเมตร มีหนึ่งห้องนอนใหญ่ขนาดสี่สิบตารางเมตร ส่วนที่เหลือก็เป็นห้องโถง ห้องครัวและอื่นๆ"ในนี้มีห้องนอนอยู่ห้องเดียว ดังนั้นมันจึงจำเป็นที่ฉันจะต้องให้เธอเข้ามานอนในนี้ด้วย แต่ถ้ามีสองห้องนอนเธอก็อย่าหวังว่าฉันจะให้เธอมานอนกับฉัน" เมื่อเขาพาเธอเข้ามาในห้องนอนใบหน้าหล่อก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเจือไว้ด้วยความไม่พอใจ"มะปรางต้องขอโทษนะคะที่มารบกวนคุณอนาวิน" เธอก้มศีรษะอย่างเกรงใจพร้อมกับพูดออกไป"ถ้าเมื่อวานเธอปฏิเสธไม่รับความรับผิดชอบกับแม่ฉันอย่างจริงจัง ฉันก็คงไม่ต้องพาเธอมาอยู่ด้วยแบบนี้หรอก" "เมื่อวานคุณก็ได้ยินนี่คะว่ามะปรางปฏิเสธความรับผิดชอบจากคุณป้าไปแล้ว" ก่อนที่อนาวินจะถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆแล้วพูดออกมา"แต่ก็เอาเถอะ ฉันจะถือว่าที่ต้องพาเธอมาอยู่ด้วยก็เป็นเพราะฉันอยากให้แม่สบายใจ แม่อยากให้ฉันรับผิดชอบที่เธอต้องเสียครั้งแรกให้กับฉัน แต่ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะรับผิดชอบผู้หญิงใจง่ายอย่างเธอหรอกนะ""..." เธอเม้มปากแน่นพลางรู้สึกอัดอั้นในใจเมื่อเขาหาว่าเธอง่าย เขารู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอว่าเ

คอนโดอนาวินไปร์ทกลับมาถึงคอนโดในเวลาเกือบสามทุ่ม ร่างสูงเปิดประตูเข้ามาจึงเห็นว่าร่างเล็กที่อยู่ในชุดนอนกางเกงขาสั้นสีหวานนั่งอยู่ในห้องโถง เมื่อเห็นอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ใส่ใจรีบเดินเข้าห้องนอนไปอาบน้ำแล้วสวมใส่เสื้อผ้า จากนั้นก็เดินมาขึ้นเตียงนอนสองชั่วโมงผ่านไปมะปรางที่ยังนั่งอยู่ข้างนอกเพื่อรอให้เขาหลับก่อนแล้วค่อยเข้าไป ทว่าตอนนี้เธอเริ่มง่วงนอนแล้วน่ะสิ พลางคิดในใจว่าป่านนี้เขาจะหลับหรือยังนะ แต่ถ้าเขายังไม่หลับล่ะ พอเห็นหน้าเธอเดี๋ยวเขาก็ชักสีหน้าไม่พอใจใส่เธออีก เพราะฉะนั้นนอนบนโซฟานี่แหละเมื่อคิดได้ดังนั้นร่างบอบบางก็เอนกายนอนตะแคงลงไป เธอหยิบหมอนใบเล็กที่วางอยู่มาหนุน จากนั้นไม่กี่นาทีเธอก็เข้าสู่ภวังค์นิทราเที่ยงคืนอนาวินที่ยังไม่หลับนึกสงสัยว่าทำไมเธอถึงยังไม่เข้ามานอน เพื่อให้หายสงสัยร่างสูงจึงหยัดตัวลุกจากเตียงแล้วออกไปจากห้องนอนจึงเห็นว่าหญิงสาวนอนหลับอยู่บนโซฟา เธอนอนตะแคงโดยสองมือซุกเข้าไปอยู่ในหว่างขา เขาคิดในใจว่าคงหนาวสินะถึงได้นอนหนีบมือไว้แบบนั้นชายหนุ่มยืนมองเธออยู่ครู่หนึ่งพลางคิดในใจว่าจะอุ้มเธอไปนอนในห้องหรือจะเอาผ้าห่มมาห่มให้เธอดี และแล้วเขาก็ตัดสินใจก

เมื่อออกมาจากห้องทำงานของพีทแล้ว มะปรางก็ไปเดินเที่ยวดูนั่นดูนี่เพราะยังไม่อยากกลับ นานๆได้มาเดินห้างสรรพสินค้าในกรุงเทพทั้งทีก็ต้องเดินให้คุ้มหน่อย แต่ไม่ได้ซื้ออะไรหรอกเพราะไม่มีเงินพอที่จะซื้อตอนนี้เธอมีเงินเหลือติดตัวอยู่ห้าพันบาท ดังนั้นเธอจะต้องประหยัดให้มากที่สุด เพราะยังอีกตั้งหนึ่งเดือนถึงจะได้รับเงินเดือน ไหนจะค่ากิน อีกทั้งค่ารถไปกลับจากที่ทำงานอีก ในระหว่างนี้คงต้องกินมาม่าไปก่อนเพื่อให้เงินห้าพันบาทที่ยังมีเหลืออยู่นี้ได้ใช้จ่ายไปจนถึงวันเงินเดือนออกเมื่อมะปรางเดินดูนั่นดูนี่จนครบทุกชั้นแล้วก็รู้สึกหิว ดังนั้นเธอจึงเดินไปยังฟู๊ดเซนเตอร์ เธอสั่งข้าวราดแกงมากินพร้อมกับน้ำเปล่าหนึ่งขวด เมื่อกินเสร็จเธอก็หยิบน้ำที่ยังเหลือกลับมาด้วย ช่วงนี้อะไรที่ประหยัดได้ก็ต้องประหยัด ห้ามกินทิ้งกินขว้าง ปกติเธอก็ไม่ใช่คนที่กินทิ้งกินขว้างอยู่แล้ว เนื่องจากฐานะทางบ้านของเธอไม่ได้มีเงินมากพอที่จะใช้จ่ายได้ตามอำเภอใจก่อนเข้าคอนโดเธอก็แวะซื้อมาม่าที่เซเว่นมาหนึ่งแพค เพราะเธอคิดว่าตั้งแต่วันพรุ่งนี้จนถึงวันเงินเดือนออก ทุกตอนเย็นเธอจะกินมาม่าแทนข้าว ตอนเที่ยงที่ร้านจะให้พนักงานทุกคนกินฟรีคนล