มือหนากระดกดื่มตั้งแต่ยังไม่ถึงห้าโมงเย็น ถึงแม้จะเป็นคนคอแข็ง ทว่าระยะเวลาที่นั่งตรงนี้มันนานหลายชั่วโมงส่งผลให้ร่างสูงในตอนนี้มีสีหน้าที่แดงก่ำอยู่พอตัว“อะไรวะ ดื่มตั้งแต่ร้านไม่เปิด เป็นเหี้ยไรของมึง”นพเก้าแวะมาหาโดยที่ไม่ได้นัดกันก่อน เขาหย่อนตัวนั่งลงไม่รอให้เจ้าของผับต้องเอ่ยเชิญ“ปกติกูก็ดื่มอย่างนี้” พีรภัทรตอบแบบขอไปที“แต่ไม่ใช่เวลานี้” นพเก้าสวนกลับอย่างเร็ว “มีเรื่องไรที่กูพลาดไปรึเปล่า” เขาเลิกคิ้วเป็นคำถาม“ไม่มี” คนคอแข็งแถมยังปากแข็งไม่แพ้กันยังเฉไฉไปเรื่อยทั้งที่ในใจเวลานี้มีเรื่องมากมายให้ทบทวน“เออไม่มีก็ไม่มี” นพเก้าไม่เซ้าซี้เพราะไม่ได้เอ๊ะใจอะไร“แวะมาร้านป่านนี้มีธุระไรด่วนเปล่าวะ” พีรภัทรเอ่ยถามกลับบ้าง“อ้อ กูจะมาบอกมึงเรื่องขึ้นเล่น เดือนนี้กูน่าจะไม่ว่างอยู่เล่นกีตาร์ให้มึง หาคนอื่นแทนกูได้เลย”“ไม่เป็นไร กูคิดเรื่องนี้ไว้แล้ว พวกมึงมีธุรกิจต้องดูแลคงไม่มีเวลาว่างเหมือนช่วงเรียน กูหาเด็กมาแทนคืนวันศุกร์แล้ว” เขารู้ดีว่าเวลาเปลี่ยน ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยน ถึงแม้ความสัมพันธ์ในฐานะเพื่อนเหมือนเดิม ทว่าทุกคนต่างก็มีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบเป็นของตัวเองเหมือนกัน
Read more
LOGIN
