Alle Kapitel von All my loving ในคืนวันไนท์: Kapitel 31 – Kapitel 40

“พีท!” อิงลดาสืบเท้าเข้ามาในผับในเวลาที่ร้านยังไม่เปิดบริการ เมื่อรู้ข่าวก็รีบเคลียร์หน้าที่ตัวเองแล้วปรีกเวลามาหาเพื่อน“รู้ยังว่าเดียร์อยู่ที่ไหน” พีรภัทรถามหาเดียร์น่า กังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้น“พี่เอมเพิ่งติดต่อกลับมา เราไปกันเลยไหม”“เดี๋ยวพวกกูจัดการทางนี้ให้เอง” พวกเพื่อน ๆ กลุ่มพีรภัทรอาสาดูแลรับหน้านักข่าวที่ผับให้ก่อน ปล่อยให้เพื่อนไปเคลียร์เรื่องสำคัญกว่า“ฝากด้วยนะ”เขาต้องไปเคลียร์กับทางเดียร์น่าให้เข้าใจกันก่อน ก่อนที่จะมาเคลียร์ปัญหาสังคม ลำพังเขาไม่กลัวอะไรอยู่แล้ว ไม่ใช่คนดัง ไม่ใช่บุคคลสาธารณะ แต่เดียร์น่าไม่ใช่ เธอคือผู้บริหารระดับสูง บริหารค่ายหนังและมีชื่อเสียง ถ้าเรื่องนี้ไม่มีคำอธิบายให้สังคมก็คงยากที่เธอจะยอมแบกหน้ากลับมาทำหน้าที่ตัวเองเหมือนเดิมเมื่อพีรภัทรกับอิงลดาเดินทางมาถึงบ้านหลังหนึ่งตามโลเคชั่นที่เอมิกาส่งมา ทั้งคู่เข้าไปในบ้านโดยที่เจ้าของบ้านไม่ต้องเชิญเข้า ทันทีที่ได้เห็นเดียร์น่ากำลังนั่งหน้ากลุ้ม รายล้อมด้วยยูโร เอมิกาและช่อม่วง พีรภัทรก็เบาใจที่อย่างน้อยยังมีคนอยู่ข้าง ๆ เธอในสถานการณ์ย่ำแย่“อิง พาเขามาด้วยทำไม” เสียงนิ่งเอ่ยถามเพื่อนอย่างตัดพ้อ ส

วันต่อมา…“ขอพบคุณอรรถพันธ์ค่ะ” เดียร์น่าสลัดความเศร้า ตั้งใจมาพบอรรถพันธ์โดยเฉพาะ“คุณอรรถพันธ์ยังไม่เข้ามาเลยค่ะ ไม่ทราบว่าคุณเดียร์น่านัดไว้หรือเปล่าคะ”เลขาพี่โอบรู้จักเธอมาก่อนเพราะเธอเป็นอดีตเลขาคุณแม่พี่โอบ ความคุ้นเคยทำให้คนที่ไม่ได้นัดล่วงหน้าถูกเชิญมานั่งรอในห้องทำงานเวลาผ่านไปหลายนาทีเจ้าของห้องก็ยังไม่กลับมา เธอจึงลุกไปเข้าห้องน้ำระหว่างที่รอ ห้องทำงานอรรถพันธ์เป็นห้องทำงานที่มีห้องน้ำส่วนตัวกระทั่ง…“ทำดีมากที่ให้ข่าวเรื่องฉีกสัญญา”“คุณโอบเองก็ปล่อยภาพได้ถูกจังหวะพอดี”ร่างบางที่กำลังยืนเช็ดมือได้ยินเหตุการณ์บางอย่างอย่างไม่ตั้งใจ สิ่งแรกที่ร่างกายตอบสนองก็คือตัวเย็นชา อาการหูอื้อ คล้ายไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน แต่ด้วยสติที่ยังเหลืออยู่บ้าง ทำให้เดียร์น่ายกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทันที“ว่าแต่คุณโอบถ่ายรูปยัยเดียร์น่ากับพี่พีทไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ไม่บอกให้โบว์ลิ่งรู้บ้างเลย”“บอกก็ไม่สนุกนะสิ แบบนี้ตื่นเต้นดี”มือใหญ่โอบเอวบางให้โน้มไปหา “ฉันชอบเธอจัง กล้าได้กล้าเสีย”“ความจริงโบว์ลิ่งไม่ได้อยากทำเลยสักนิด แต่เป็นเพราะพวกเขาทำเหมือนโบว์ลิ่งไม่มีตัวตน ถ้าโบว์ลิ่งไม่เห็นกับตาก็

เดียร์น่าทำตามคำขอของอดิศรคือการตัดพีรภัทรออกจากชีวิต ต่อให้ดื้อรั้นไป เธอกับเขาก็เหมือนเส้นขนานที่ไม่มีทางบรรจบกันได้ มีแต่เจ็บกับเจ็บ มันถึงเวลาที่จะจบสักทีและนี่ก็เกือบจะอาทิตย์หนึ่งแล้ว ที่เธอเลือกจะอยู่แต่บ้าน ไม่ออกไปไหน รอให้ข่าวซา รอให้พ่อเป็นคนจัดการทุกอย่างและที่สำคัญคือตัดขาดการติดต่อจากพีรภัทรอย่างเด็ดขาดLIKE~ พีท : ทำไมไม่อ่านไลน์พีท : อย่าหายไปได้ไหมเดียร์น่าอ่านข้อความที่ขึ้นบนหน้าจอ แต่ไม่กดเข้าไปอ่าน ไม่ว่าฝั่งนั้นจะส่งอะไรมา เธอก็อดใจที่จะไม่ตอบกลับ ต่อให้บล็อกไลน์ไป เขาก็จำทุกอย่างของเธอได้ มันไม่มีประโยชน์ถ้าจะบล็อกเขาอีกพีท : คิดถึงคราวนี้หัวใจเดียร์น่าเต้นแรงอีกครั้ง พอได้อ่านข้อความล่าสุดมันก็ทำให้หัวใจกระตุกขึ้นมา แต่ทำไงได้เธอรับปากกับพ่อไว้แล้วว่าจะไม่ยุ่งหรือข้องเกี่ยวกับเขาอีก“พอแค่นี้นะเดียร์…” เดียร์น่าเตือนตัวเองตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ข่าวใหญ่ข่าวดังก็ปะทุขึ้นอีกครั้งจากการปล่อยคลิปทวิตล่าสุด คลิปนั้นคือคลิปที่เธอเป็นคนถ่าย คุณพ่อรอให้อีกฝ่ายตายใจ ร้อน ๆ หนาว ๆ ไปก่อน ลุ้นว่าฝั่งเราจะตอบโต้ตอนไหน แล้วพอถึงเวลาก็สวนกลับทันทีและทุกอย่างต้องรอบค

แพร์พีญาจำเป็นที่ต้องกลับออกมาก่อน ก่อนที่เดียร์น่าจะฟื้น เหตุเพราะไม่อยากเผชิญหน้ากับอดิศรให้ขุ่นเคืองกันไปมากกว่านี้เธอเข้าใจฝั่งนั้นดีว่ารักลูกสาวมากแค่ไหน ยิ่งน้องชายเธอทำเรื่องไว้ไม่ใช่น้อย ก็ต้องถอยออกมาก่อน“ช่วงนี้พีทได้เจอเดียร์บ้างหรือเปล่า”“มีอะไรรึเปล่าครับ...” คำถามพี่สาว ทำให้สมองพีรภัทรกระตุกคิดบางอย่าง“พี่เจอเดียร์ที่โรงพยาบาล”“…เดียร์เป็นอะไร!?”“ขอคุยกับเราตรง ๆ นะ”“…” พีรภัทรนิ่งราวกับเป็นสิ่งของ ความกังวลใจแปลก ๆ กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างไม่รู้ตัว“กับเดียร์ป้องกันไหม” แพร์พีญาจำได้ว่าเคยคุยเรื่องพรรค์นี้กับน้องชายมาแล้วครั้งหนึ่ง หวังว่าน้องชายจะให้คำตอบเหมือนเดิมและจำได้ว่ากับโบว์ลิ่งเขาป้องกันตลอดหวังลึก ๆ ว่ากับเดียร์น่าก็เช่นกัน ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่ามันไม่ใช่เลย ไม่งั้นเดียร์น่าก็คงไม่ต้องเข้าโรงพยาบาล“ทำไมครับ”“ตอบมาก่อน เราป้องกันใช่ไหม”พีรภัทรส่ายหน้าบอกให้พี่สาวเข้าใจทันที“ทำแบบนี้ทำไม เราเกลียดเรื่องพวกนี้แค่ไหน จำไม่ได้เหรอ ทำไมมาทำซะเองหา!” คราวนี้แพร์พีญาตะคอกใส่น้องชายอย่างเอือมระอา เธอเคยพลาดท้องจนมีลูกก่อนวัยและน้องชายเธอก็ท่องไว้ตลอดว่าจะ

ตึกตึก…เดียร์น่าลงจากรถ ออกไปสูดอากาศในสวนเพราะนั่งในรถแล้วหัวใจหดหู่ ไม่สามารถปรับความเข้าใจกับเขาได้สักที กระทั่งมีมือหนาสอดเข้ามากอดจากด้านหลัง ใบหน้าคมวางบนหัวไหล่ จนสัมผัสลมหายใจที่รดต้นคอได้เป็นอย่างดี“ขอโอกาสนะเดียร์” เขาอ้อนวอนอีกครั้ง รู้ตัวว่าขาดผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ ยิ่งตอนนี้เธอกำลังตั้งท้องลูกของเขา เขายิ่งต้องพยายามดึงเธอกลับมา“ฉันให้ได้แค่หน้าที่พ่อเท่านั้น” เดียร์น่าหลับตา สูดลมหายใจลึก ๆ แล้วเอ่ยออกมา“แล้วเรื่องของเราละ” พีรภัทรกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นถามอย่างหวั่นใจ“ฉันให้ไม่ได้จริง ๆ นายเข้าใจความรู้สึกฉันนะ”“อืม ฉันจะทำให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเอง”มือหนาเลื่อนต่ำลูบไล้ตรงหน้าท้องแบนราบที่มีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ข้างใน “เป็นกำลังใจให้พ่อด้วยนะ”หมับ!ก่อนที่เดียร์น่าจะเลื่อนมือไปกุมมือเขาไว้แล้วผละออกจากเนื้อตัวเธอ พยายามไม่คิดตามสิ่งที่เขาแสดงออกมาไม่รู้เพราะ ‘เด็ก’ ในท้องหรือเปล่า เขาถึงได้พยายามดึงเธอกลับมา“ถือว่าเราตกลงกันเข้าใจแล้วนะ”“อืม” พีรภัทรยักคิ้วเป็นคำตอบเดียร์น่าจึงเดินกลับไปที่รถเพื่อที่จะกลับบ้าน ทว่าจู่ ๆ มือของเขาก็เอื้อมมากุมเอาไว้“เดี๋ยวฉันขั