Todos los capítulos de เล่ห์ร้ายนายว่าที่คู่หมั้น: Capítulo 101 - Capítulo 110

การแข่งขันในสนามกำลังดุเดือดเชือดเฉือน แม้ทิวเขาจะเป็นฝ่ายขึ้นนำอยู่ตลอดจนถึงตอนนี้แต่ทว่าก็ไว้ใจอีกฝ่ายไม่ได้ เพราะก่อนลงสนามเจเลอร์ดูมั่นอกมั่นใจจนน่าสงสัยว่าเขาจะมีแผนสกปรก การแข่งขันวนมาใกล้ถึงรอบสุดท้าย รถของทิวเขาทิ้งห่างเกือบสองช่วงคันรถ จู่ ๆ รถของเจเลอร์ก็เร่งเครื่องขึ้นมาประกบอยู่ด้านหลัง ก่อนจะชนท้ายจนรถของทิวเขาอย่างจังจนตกขอบสนามไปตอนนี้รถของเจเลอร์เร่งเครื่องเป็นฝ่ายขึ้นนำ “ไอ้สัตว์หมายังไงกูก็ไม่ยอมให้มึงชนะหรอก” หลังจากตั้งหลักได้ทิวเขาก็เหยียบคันเร่งขับตาม ยังไงวันนี้เขาก็แพ้ไม่ได้เด็ดขาด เสียงเหยียบคันเร่งดังกระหึ่มอย่างน่ากลัว รถคันหรูวิ่งฉิวด้วยความเร็วเกือบสามร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง ก่อนจะแซงหน้าเจเลอร์ได้ในระยะร้อยเมตรสุดท้ายแล้วเอาชนะไปได้อย่างฉิวเฉียดเพื่อนสามคนยืนลุ้นตัวโก่ง ก่อนจะกระโดดโลดเต้นอย่างดีอกดีใจเมื่อเห็นว่าทิวเขาเป็นฝ่ายชนะอีกด้านน้ำหวานดูการแข่งขันผ่านหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ภายในห้องนั้น หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักตลอดการแข่งขัน ยิ่งตอนที่รถของทิวเขาโดนเบียดลงข้างทางเธอยิ่งรู้สึกเป็นห่วงร่างเล็กเทียวลุกเทียวน

เมื่อกลับมาถึงบ้านน้ำหวานก็เดินนำหน้าเจ้าของรถเข้าบ้าน เธอไม่สนใจ ไม่มองหน้า ไม่พูดคุยแถมยังเดินหายเข้าไปในห้องของตัวเองแล้วไหนบอกว่าหายงอนแล้ววะ ผู้หญิงแม่งเข้าใจยากฉิบเป๋ง "คิดว่าฉันอยากสนใจรึไง"พูดพึมพำคนเดียวกับบานประตูห้องนอนของหญิงสาว ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ เข้าห้องของตัวเองเช่นกัน ทางด้านน้ำหวาน หลังจากเข้าห้องเธอก็ได้รับโทรศัพท์จากทางบ้านเด็กกำพร้าที่เธอเคยอาศัยอยู่สมัยเป็นเด็ก แม้จะย้ายไปอยู่กับครอบครัวบุญธรรมมานานหลายปี แต่เธอก็ไม่เคยลืมถิ่นฐานที่เคยให้ข้าวให้น้ำตั้งแต่เมื่อครั้งยังแบเบาะ มีเวลาก็ยังหมั่นไปเยี่ยมเยียน แม่ครู และพี่ชายที่สนิทเป็นประจำ วันนี้แม่ครูโทรมาแจ้งข่าวเรื่องของ ดิน ซึ่งเป็นคนที่เธอรักเสมือนพี่ชายแท้ ๆ ดินเป็นคนร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก เจ็บออด ๆ แอด ๆ แถมยังป่วยง่ายพอเติบโตจึงไม่ได้แยกย้ายไปอยู่ต่างหาก เขาช่วยแม่ครูดูแลน้อง ๆ ในบ้านเด็กกำพร้าจนถึงทุกวันนี้เมื่อหลายเดือนก่อนทางโรงพยาบาลตรวจพบว่าเขาป่วยเป็นโรคไตเรื้อรัง แม้ไม่ได้รุนแรงนักแค่ทานยาตามหมอสั่งและหมั่นรักษาสุขภาพให้แข็งแรงก็จะดีขึ้น ทว่าวันนี้แม่ครูกลับโทรมาแจ้งว่าดินป่วยหนักจนต้องเข้าโรงพย

อีกด้าน ร่างเล็กลงจากรถเมล์สายที่นั่งประจำ จากนั้นก็เดินเข้าซอยซึ่งเดินอยู่ทุกวัน ถ้าเป็นช่วงแรก ๆ เธอคงกลัวมากถ้าต้องเดินลำพังในช่วงเวลาค่ำมืด แต่ตอนนี้เริ่มชินซะแล้ว ความรีบเร่งทำให้เธอไม่ทันได้มองว่ามีใครบางคนแอบจ้องเขม็งมองมาจากตรงมุมมืดเธอจึงเดินผ่านเขาไปโดยไม่ได้สนใจ “อะแฮ่ม!” ทิวเขากระแอมไอขึ้นมาราวกับมีอะไรติดอยู่ในลำคอ หญิงสาวหันไปมองคนที่กำลังยืนพิงรถหรูอยู่ตรงนั้น “คุณทิวเขา มายืนทำอะไรตรงนี้คะ” บอกไม่ได้หรอกว่ามารอรับเธอไม่อย่างนั้นเสียฟอร์มแย่ “พอดีออกมาซื้อของหน้าปากซอยอะ เห็นเธอบอกว่ากำลังกลับก็เลยจอดรอ นี่ถ้าเธอมาช้ากว่านี้อีกนาทีเดียวฉันก็กะว่าจะกลับแล้วนะ” ความจริงเขามายืนรอเกือบครึ่งชั่วโมงต่างหาก “อ๋อค่ะ ถ้างั้นคุณเข้าบ้านไปก่อนเลยค่ะ พอดีหวานว่าจะแวะซื้อของก่อนน่ะค่ะ” ว่าจบเธอก็เดินเลยไปยังร้านมินิมาร์ทที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ไม่ได้สนใจว่าคนที่จอดรถอยู่ริมทางจะรอรับเธอกลับไปด้วยหรือเปล่า ทิวเขามองร่างเล็กที่เดินผ่านหน้าเขาไปอย่างหน้าตาเฉยแล้วพ่นลมหายใจ

วันต่อมาแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานหนา ชายหนุ่มนอนพลิกกายไปมาอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ ก่อนจะเหยียดกายลุกขึ้นแล้วเดินออกไปตรงระเบียงเพื่อสูดอากาศยามเช้าเข้าปอดร่างสูงเหยียดแขนเหยียดขาบิดขี้เกียจพลางยกมือขึ้นมาปิดปากที่อ้าหาวหวอด ๆขณะที่คนอารมณ์ดีกำลังยืนดื่มด่ำกับบรรยากาศของเช้าวันหยุด ทว่านัยน์ตาคมดันสะดุดกับใครบางคนที่กำลังจะเดินออกจากรั้วบ้าน คิ้วเข้มขมวดมุ่นอย่างไม่สบอารมณ์ คนอุตส่าห์จะชวนไปเดินซื้อของด้วยกันแต่เธอดันชิ่งออกจากบ้านไปก่อนจะไปไหนก็ไม่บอก“แล้วกูจะหงุดหงิดทำไมวะเนี่ย”เถียงกับใจตัวเองราวกับมีสองร่างอยู่ในคนเดียวกัน สุดท้ายก็อยากรู้อยู่ดีว่าเธอไปไหนร่างสูงรีบเดินกลับเข้าห้องแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดส่งข้อความไปถามจากนั้นก็นั่งจ้องหน้าจอรอข้อความตอบกลับผ่านไปหลายนาทีกว่าเธอจะตอบกลับมาได้'ไปทำธุระค่ะ'ตอบมาสั้น ๆ แค่นี้จะไปรู้ได้ไง คำว่าไปทำธุระความหมายมันโคตรกว้างร่างหนาทิ้งตัวลงบนเตียงนอนแล้วครุ่นคิด ความจริงช่วงนี้ก็รู้สึกว่าตัวเองแปลกไป เอาแต่สนใจเรื่องของยัยน้ำหวานแถมบางครั้งยังอยากอยู่ใกล้และวันนี้ที่ตั้งใจจะชวนเธอไปซื้อของก็เพราะอยากใช้เวล

อีกด้าน"กูกลับล่ะนะ"ยังไม่ทันไรคนเริ่มเมาก็ขอตัวกลับบ้าน เจ้าขุนกับวายุมองหน้ากันแล้วยิ้มเชิงรู้กัน พอทิวเขารู้ว่าน้ำหวานกลับบ้านเขาก็อยากกลับบ้านขึ้นมาทันที อาการออกขนาดนั้นมีหรือพวกเขาจะดูไม่ออก"มึงจะรีบไปไหน"วายุแกล้งพูดเหนี่ยวรั้งแต่มีหรือคนที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจะยอมฟังไม่ทันไรก็ลุกจากโซฟาไม่สนคำทัดทานเพื่อนฝูง"ไปล่ะ เจอกันวันจันทร์"แสดงว่าพรุ่งนี้ไอ้เพื่อนซี้จะไม่มาหาพวกเขามันถึงได้บอกว่าเจอกันวันจันทร์ กลายเป็นลูกคุณหนูอยู่ติดบ้านไปซะแล้วเพื่อนกูทั้งที่เพิ่งจะสองทุ่มแต่บ้านหลังใหญ่กลับเงียบเชียบเร็วกว่าปกติ ทิวเขาพยายามเดินดูทุกซอกทุกมุมของบ้านกลับไม่พบใครเลยสักคน ร่างสูงเดินขึ้นไปบนชั้นสองก่อนจะหยุดยืนอยู่หน้าห้องของน้ำหวาน เคาะประตูเบา ๆ เรียกเจ้าของห้องแล้วยืนยิ้มกริ่มรอคอยประตูเปิดอ้าปรากฏร่างเล็กในชุดนอนลายน่ารัก ใบหน้าไร้เครื่องสำอางเติมแต่งแต่มองทีไรก็ไม่เคยเบื่อ ทิวเขาคลี่ยิ้มแล้วพูดเสียงอ่อย"หิว ช่วยทำไรให้กินหน่อยสิ"ลูบท้องเป็นท่าประกอบแล้วยืนรอฟังคำตอบจากอีกฝ่าย "กับข้าวที่ป้าสุทำไว้ก็มีนี่คะ""แต่ฉันอยากกินอะไรที่มันร้อน ๆ นี่""คุณก็เอาไปอุ่นในไ