“พลอย” เรียวปากหนาเผยรอยยิ้มกว้าง แค่เห็นหน้าเธอความหงุดหงิดงุ่นง่านก่อนหน้านี้ก็หายเป็นปลิดทิ้ง เชื่อแล้วว่าพลังแห่งความรักชนะทุกสิ่ง พลอยชมพูส่งยิ้มบาง ๆ ขณะยื่นเครื่องมือสื่อสารให้ชายหนุ่ม วายุรับโทรศัพท์จากมือของเธออย่างเชื่องช้าขณะดวงตายังจ้องเธอไม่กะพริบ เสียงโทรศัพท์มือถือยังดังต่อเนื่อง “ไม่รับสายเหรอคะ” เสียงของเธอช่วยเรียกสติเขา วายุรีบกดรับสายที่โทรเข้ามา “ฮัลโหล” [วันนี้พวกกูไม่ได้ไปเยี่ยมนะเว้ย พอดีมีงานค้างที่คณะว่ะ] เป็นเสียงออสตินที่โทรเข้ามาบอกว่าวันนี้มาเยี่ยมเหมือนทุกวันไม่ได้ แต่ใครอยากให้พวกมันมาล่ะ โดยเฉพาะเวลานี้ อย่าได้มีใครโผล่หน้ามาเชียว “เออ” ตอบเสียงห้วนแล้วกดวางสายทันที ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะคุยกับใคร อยากคุยแค่กับคนตรงหน้าคนเดียวเท่านั้น หลังวางสายวายุก็วางโทรศัพท์มือถือไว้ที่เดิม พลอยชมพูยังนั่งนิ่งไม่มีคำพูดใดเอื้อนเอ่ยออกมาจากปากของเธอ มีเพียงแววตาที่สื่อถึงความห่วงใยที่มีให้เขา หญิงสาวเคลื่อนกระเป๋าใบใหญ่ไปวางไว้ข้างโซฟา วายุเพิ่งสัง
Read more