All Chapters of เล่ห์ร้ายนายว่าที่คู่หมั้น: Chapter 81 - Chapter 90

“พลอย” เรียวปากหนาเผยรอยยิ้มกว้าง แค่เห็นหน้าเธอความหงุดหงิดงุ่นง่านก่อนหน้านี้ก็หายเป็นปลิดทิ้ง เชื่อแล้วว่าพลังแห่งความรักชนะทุกสิ่ง พลอยชมพูส่งยิ้มบาง ๆ ขณะยื่นเครื่องมือสื่อสารให้ชายหนุ่ม วายุรับโทรศัพท์จากมือของเธออย่างเชื่องช้าขณะดวงตายังจ้องเธอไม่กะพริบ เสียงโทรศัพท์มือถือยังดังต่อเนื่อง “ไม่รับสายเหรอคะ” เสียงของเธอช่วยเรียกสติเขา วายุรีบกดรับสายที่โทรเข้ามา “ฮัลโหล” [วันนี้พวกกูไม่ได้ไปเยี่ยมนะเว้ย พอดีมีงานค้างที่คณะว่ะ] เป็นเสียงออสตินที่โทรเข้ามาบอกว่าวันนี้มาเยี่ยมเหมือนทุกวันไม่ได้ แต่ใครอยากให้พวกมันมาล่ะ โดยเฉพาะเวลานี้ อย่าได้มีใครโผล่หน้ามาเชียว “เออ” ตอบเสียงห้วนแล้วกดวางสายทันที ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะคุยกับใคร อยากคุยแค่กับคนตรงหน้าคนเดียวเท่านั้น หลังวางสายวายุก็วางโทรศัพท์มือถือไว้ที่เดิม พลอยชมพูยังนั่งนิ่งไม่มีคำพูดใดเอื้อนเอ่ยออกมาจากปากของเธอ มีเพียงแววตาที่สื่อถึงความห่วงใยที่มีให้เขา หญิงสาวเคลื่อนกระเป๋าใบใหญ่ไปวางไว้ข้างโซฟา วายุเพิ่งสังเกตว่าพลอยชมพูลากกระเป๋ามาด้วย “วันนี้พลอยจะมานอนเฝ้าพี่แทนคุณป้านะคะ” สิ้นประโยคของหญิงสาวว

เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องไปทั่วสนามแข่ง รถสองคันจอดเคียงกันอยู่ตรงจุดสตาร์ต คนขับต่างส่งสายตาท้าทายกันผ่านกระจกหน้าต่าง วายุในชุดนักแข่งสีดำสลับแดงจับพวงมาลัยแน่น ขณะที่พลอยชมพูในชุดนักแข่งสีน้ำเงินแถบขาวกำลังส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เขา ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การซ้อมธรรมดา แต่เป็นเกมแห่งศักดิ์ศรีที่ไม่มีใครยอมใคร “พร้อมนะ?” เสียงเข้มดังผ่านวิทยุสื่อสาร “พร้อมอยู่แล้ว” พลอยชมพูดตอบกลับพร้อมรอยยิ้มหวาน หลังจากนั้นสัญญาณนับถอยหลัง สาม สอง หนึ่ง ก็ดังขึ้นพร้อมกันผ่านวิทยุสื่อสารเครื่องสีแดง เสียงเครื่องยนต์คำรามสนั่น รถทั้งสองคันพุ่งทะยานออกจากจุดสตาร์ต ล้อบดเบียดไปกับพื้นถนนเสียงดังก้อง สายตาทั้งคู่จับจ้องเส้นทางข้างหน้าด้วยแววมุ่งมั่น “โค้งแรกมาแล้ว” เสียงหวานจากคันที่ขึ้นนำเอ่ยขึ้นขณะคนขับหักพวงมาลัยเข้าโค้งอย่างแม่นยำ รถทั้งคันเหวี่ยงไปตามแรง แต่เธอประคองมันไว้ได้อย่างสวยงาม “เยี่ยม” วายุซึ่งขับตามมาติด ๆ ก็ไม่ยอมน้อยหน้า ใช้ทักษะขั้นสูงในการควบคุมรถให้ไถลไปตามแนวโค้ง โค้งหักศอกอยู่ข้างหน้า รถทั้งสองคันดริฟต์เข้าโค้งพร้อมกัน ล้อหลังสะบัดออกตามแรงเหวี่ยง ให้ภาพที

หลังทานข้าวอิ่มทั้งคู่ก็นั่งจิบไวน์ด้วยกันตรงริมระเบียง คิด ๆ แล้วเหตุการณ์ก็คล้ายกับวันนั้นไม่มีผิด ต่างกันตรงที่วันนี้เขาจะไม่หลับเหมือนวันนั้นเด็ดขาด ร่างสูงขยับเข้าไปยืนซ้อนด้านหลังหญิงสาว วงแขนกอดรัดเอวคอด ก่อนจะเกยคางไว้บนบ่าเล็กอย่างทะนุถนอม เขากดปลายจมูกลงบนแก้มนุ่มแล้วหอมดังฟอด กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิดหน่อย “พี่รักพลอยนะ” สุ้มเสียงนุ่มทุ้มกระซิบคำว่ารักข้างใบหู พลอยชมพูยิ้มพราย เธอวางแก้วไวน์ไว้จากนั้นก็กอดกุมมือหนาที่กอดกระชับรอบเอวเธอ ใบหน้าหวานเอี้ยวมาทางหลังเล็กน้อยเพื่อสบตากับคนตัวสูง “พลอยก็รักพี่ค่ะ” ริมฝีปากหนายักยิ้มก่อนจะค่อย ๆ บดจูบริมฝีปากจิ้มลิ้ม ปลายลิ้นตวัดโลมเลียอย่างนุ่มนวล เปลือกตาสองคู่ปิดลงพร้อมกัน เรียวลิ้นชื้นค่อย ๆ สอดแยงเข้าไปในโพรงปากนุ่ม เกี่ยวกระหวัดดูดดึงลิ้นเล็กด้านใน ก่อนจะจับให้ร่างเล็กหันหน้ามาทางเขา ฝ่ามือเคลื่อนไล้ไปตามแผ่นหลังบอบบางแผ่วเบา พลอยชมพูตวัดลิ้นตอบโต้ สอดส่วนปลายเข้าไปในโพรงปากของเขา แล้วดูดดึงอย่างเมามัน โพรงปากแทบจะละลายด้วยอุณหภูมิจากรสจูบเร่าร้อน ก่อนที่วายุจะช้อนร่างเล็กขึ้นมาแนบอก สองขาก้าวเดินพาร่างเ

@ สนามแข่งรถเสียงเร่งเครื่องของรถซูเปอร์คาร์สองคันดังกระหึ่มอยู่ในสนามแข่งรถตรงจุดออกตัว สองหนุ่มเพื่อนซี้ ทิวเขา และ วายุ กำลังจ้องเขม็งมองกันประหนึ่งว่ามีกระแสไฟฟ้าวิ่งไปวิ่งมาระหว่างดวงตาทั้งสองคู่แม้จะเป็นเพื่อนสนิทกันมานาน แต่เมื่ออยู่ในสนามแข่งทั้งคู่ต่างก็มองอีกฝ่ายเป็นคู่ต่อสู้ใคร ๆ ก็รู้ว่าไอ้สองคนนี้มันไม่ยอมกันมาแต่ไหนแต่ไรเมื่อไฟสัญญาณให้ออกตัวรถสองคันก็พุ่งไปด้านหน้าด้วยความเร็ว ทั้งทักษะการขับและประสบการณ์การแข่งทั้งสองหนุ่มถือว่าฝีมือสูสีไม่มีใครดีหรือด้อยไปกว่ากันการแข่งขันเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด สองหนุ่มเชือดเฉือนราวกับเป็นคู่ศัตรูมาแต่ชาติปางไหน ผลัดเปลี่ยนกันขึ้นนำอย่างไม่มีใครยอมใคร ก่อนที่รอบสุดท้ายรถของทิวเขาจะเร่งเครื่องขึ้นมาจนทิ้งห่างจากรถของวายุอยู่หลายช่วงคัน“วันนี้ไอ้ทิวเขาแม่งได้ว่ะ แซงหน้าไอ้วายุไปหลายช่วงคันแล้ว เฮ่อ! สงสัยกูจะได้เสียเงินอีกแหง ๆ”ออสติน หนุ่มลูกครึ่งไทยนอร์เวย์เอ่ยขึ้นขณะยืนลุ้นอยู่บนห้องรับรองลูกค้าวีไอพีของสนามแข่งรถ นัยน์ตาสีน้ำตาลเพ่งไปด้านหน้าที่เป็นกระจกใสซึ่งสามารถมองเห็นวิวสนามได้แบบสามร้อยหกสิบองศาภายในห้องกว้างมีจอมอนิเ

@ผับหรูเสียงเพลงจังหวะ EDM ดังอึกทึกครึกโครมอยู่ในผับหรูแห่งหนึ่งซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นผับที่ผู้คนนิยมมาเที่ยวเป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศเหล่านักท่องราตรีมากมายต่างพากันโยกย้ายอวดกันวาดลวดลายอย่างไม่มีใครยอมใคร แสงไฟส่องกะพริบหมุนวนไปมาตามจังหวะเพลงเพื่อช่วยเพิ่มความครื้นเครงให้กับเหล่านักดื่มทั้งหลายภายในห้องวีไอพีของผับมีการรวมตัวกันของนักศึกษากลุ่มหนึ่งซึ่งพวกเขามักนัดกันมาสังสรรค์ที่นี่เป็นประจำ“แดกเต็มที่เลยเพื่อน มื้อนี้กูเลี้ยงเอง”เจ้าขุนเอ่ยขึ้นเมื่อเพื่อนมาครบองค์ประชุมออสตินกระดกเหล้าเข้าปากรัว ๆ เพื่อระบายความขุ่นเคือง นึกถึงเรื่องเมื่อตอนเย็นแล้วรู้สึกโมโหไม่หายที่ไอ้เจ้าขุนมันพูดปาว ๆ ว่าจะเลี้ยงน่ะเงินกูทั้งนั้น“มึงไม่ต้องเครียดหรอกน่าคราวหน้ากูไม่ออมมือให้มันแน่”วายุตบไหล่ออสตินเบา ๆ ยังจะมีคราวหน้าอีกเหรอ“กูไม่เชื่อมึงแล้วไอ้ห่า ดูจากสถิติที่มึงแข่งกับไอ้ทิวเขาแล้วกูขอย้ายไปเดิมพันข้างมันดีกว่า”ออสตินย้ายไปนั่งข้างทิวเขา ยกมือขึ้นมาบีบนวดไหล่เพื่อนเบา ๆ เพื่อเอาอกเอาใจ“คราวหน้ากูขอเดิมพันข้างมึงนะ”“ว่าไง มึงยอมป้ะ” ทิวเขาหันมาถามเจ้าขุนเจ้าขุนพยักพเยิดหน้าให้