All Chapters of เล่ห์ร้ายนายว่าที่คู่หมั้น: Chapter 1 - Chapter 10

83 Chapters

อารัมภบท

@โรงแรมห้าดาว ห้องจัดเลี้ยงในโรงแรมห้าดาวถูกเนรมิตให้ดูสวยงามและสุดแสนโรแมนติกด้วยดอกไม้สดนานาพรรณ ผ้าสีขาวถูกตกแต่งให้พลิ้วไหวอย่างประณีต แสงไฟระยิบระยับส่องประกายไปจนทั่วห้องโถงใหญ่ ดอกไม้สีขาวและสีชมพูอ่อนถูกประดับประดาในแจกันตามโต๊ะอาหาร แขกผู้มีเกียรติมาร่วมงานฉลองมงคลสมรสระหว่าง เจ้าขุน และ ดาริณ อย่างแน่นขนัด บนเวทีถูกตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง คู่บ่าวสาวเปล่งประกายในชุดแต่งงานสีขาวผ่องและชุดสูทสีดำยืนเคียงข้างกันอยู่บนเวที สองมือจับประสานกันอย่างมั่นคง รอยยิ้มแห่งความสุขและความรักแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าของคนทั้งคู่ ในที่สุดก็มาถึงวันที่หลายคนรอคอย “จบไปหนึ่งคู่ เหลือแต่มึงกับกูนี่แหละที่ยังโสดอยู่” ออสติน เอ่ยกับ วายุ ขณะดวงตาเพ่งมองไปบนเวทีด้วยความปลื้มปริ่ม รู้สึกยินดีกับเพื่อนสนิทในกลุ่มที่ได้เป็นฝั่งเป็นฝา ก่อนที่ใบหน้าของหนุ่มลูกครึ่งไทยนอร์เวย์จะหันมาทางเพื่อนสนิทอีกคนแล้วเอ่ยแซว “คู่มึงล่ะ เมื่อไหร่จะแต่ง” ทิวเขา ละความสนใจจากคนบนเวทีแล้วหันมาทางคนถามก่อนจะพูดขึ้นว่า “กูพร้อมมาก แต่น้ำหวานอยากเรียนให้
Read more

บทที่ 1 เหตุผลของการหมั้นหมาย

@บ้านเลิศดำรงค์ “แม่ขอร้องนะพลอย แม่ขออีกแค่ครั้งเดียวนะลูกนะ” “ครอบครัวของเราก็มีศักดิ์ศรี ทำไมเราต้องให้โอกาสคนที่ผิดนัดเราถึงสองครั้งด้วยคะ ยังไงพลอยก็ไม่ไปเด็ดขาด” พลอยชมพู หญิงสาววัยยี่สิบย่างเข้าสู่ยี่สิบเอ็ดปี เจ้าของร่างอรชรผิวพรรณผุดผ่องอย่างลูกผู้ดี กำลังยืนกอดอกเชิดหน้าใส่ พรรณี ผู้เป็นแม่ ขณะปฏิเสธเรื่องที่มารดาขอร้องให้เธอไปดูตัวว่าที่คู่หมั้นเป็นหนสาม หลังจากเธอถูกเบี้ยวนัดมาแล้วถึงสองคราวแถมยังถูกอีกฝ่ายทิ้งให้รอเก้ออยู่ร้านอาหารตั้งหลายชั่วโมง คิดแล้วมันน่าโมโหชะมัด “แม่สัญญาว่าแค่ครั้งเดียว ถ้าคราวนี้พี่เขาเบี้ยวนัดพลอย แม่จะไม่บังคับให้พลอยไปดูตัวอีก และแม่ก็จะเป็นคนไปคุยกับป้าสุวิมลเรื่องยกเลิกงานหมั้นเอง” “แต่แม่คะ” “นะพลอย แม่ขอร้องล่ะ อีกแค่ครั้งเดียว ครั้งสุดท้าย” เธอปั้นหน้าบึ้งตึง ทำท่าจะคัดค้านหัวชนฝา ทว่าพอถูกมารดาขอร้องก็อดใจอ่อนไม่ได้ ร่างเล็กนั่งกระแทกลงบนโซฟาอย่างแรงพร้อมกับทำหน้าไม่พอใจ ปกติเธอเป็นคนมีเหตุผล แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวที่เธอไม่อยากใช้เหตุผล
Read more

บทที่ 2 หนุ่มหล่องานดี คิงวิศวะมอดัง

หลายวันต่อมา @ร้านเหล้า เสียงเพลงจังหวะ EDM ดังอึกทึกครึกโครมอยู่ในร้านเหล้าชื่อดัง ซึ่งเป็นแหล่งรวมนักศึกษางานดีของมหาวิทยาลัยในละแวกนี้ กลุ่มนักท่องราตรีต่างมารวมตัวกันอย่างแน่นขนัดในคืนวันศุกร์ สี่หนุ่มแก๊งคิงวิศวะของมหาวิทยาลัย KU นั่งอยู่ตรงโซนวีไอพีบนชั้นลอย คืนนี้พวกเขานัดแนะกันออกมาสังสรรค์ก่อนที่มหาวิทยาลัยจะเปิดเทอมในอีกไม่กี่วันข้างหน้า วายุนั่งมองสองหนุ่มแล้วส่ายหน้าเอือมระอา ก็ช่วงนี้พวกมันเอาแต่ติดเมียนี่นา กว่าจะนัดแนะให้ออกมารวมตัวกันได้ช่างแสนยาก แล้วไหนพวกมันยังต้องติดสอยห้อยเมียมาด้วยอีกต่างหาก หมดกันแก๊งเสือร้าย ตอนนี้กลายเป็นลูกแมวแสนเชื่องไปแล้วสอง “เป็นไงวะชีวิตหลังแต่งงาน” วายุเอ่ยถามว่าที่คุณพ่อ ที่ตอนนี้กำลังนั่งคลอเคลียคุณภรรยาคนสวย เจ้าขุนละความสนใจจากคนข้าง ๆ แล้วหันมาทางคนถามจากนั้นก็เอ่ยตอบ “ก็ดี มีความสุข สามวันดีสี่วันทะเลาะชีวิตมีสีสันดีว่ะ” พูดแล้วหันไปยักคิ้วให้ดาริณ ไม่ทันไรเธอก็ทำตาเขียวปั้ดใส่เขาซะแล้ว เจ้าขุนแค่นหัวเราะ ก่อนจะหันมาสนใจวา
Read more

บทที่ 3 คนนี้น่ะเหรอ ผู้ชายที่แม่ให้ไปดูตัว

“ใครไม่รู้จักก็บ้าแล้ว นั่นแก๊งคิงวิศวะมอ KU เลยนะเว้ย ทั้งประเทศคงมีแค่พวกแกสองคนเท่านั้นแหละมั้งที่ไม่รู้จักอะ เนอะ” ต้นข้าวสาธยายขณะชี้นิ้วไปที่มิเกลและพลอยชมพู จากนั้นก็หันมาพยักหน้าพูดคำว่า ‘เนอะ’ กับสาลี่ เธอเป็นติ่งแก๊งคิงวิศวะต่างสถาบันมานาน ติดตามตั้งแต่พวกเขาเริ่มดังในสื่อโซเชียลใหม่ ๆ จนตอนนี้กลายเป็นแฟนคลับตัวยงของแก๊งนี้ไปแล้ว “ไม่เห็นอยากรู้จักเลยเนอะ” มิเกลหันมาพูดกับพลอยชมพูแล้วพยักหน้าหาพรรคพวก ในขณะที่พลอยชมพูเอาแต่นิ่งเงียบ สีหน้าเหมือนกำลังสงสัยอะไรบางอย่าง “ไอ้พลอย! เป็นไรวะ เหม่อเชียว” “เปล่า” “อย่าบอกนะว่าแกก็หลงเสน่ห์ผู้ชายพวกนั้นอีกคน โอ๊ย! ฉันอยากจะบ้า” มิเกลทำหน้าเอือมระอาพลางยกมือกุมขมับ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแม่คนสวยสายซึนอย่างพลอยชมพู ก็ซึนแตกเสียแล้วเพียงแค่เห็นหน้าผู้ชายพวกนั้น ตาคู่สวยกลอกกลิ้งไปมา ก่อนที่พลอยชมพูจะถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย จากนั้นก็รีบพูดแก้ตัวทันที “จะบ้าเหรอแก ฉันก็แค่รู้สึกคุ้นหน้าคนที่อยู่ข้างบนนั้น เหมือนจะเคยเจอที่ไหนมาก่อน แต่ก็นึกไม่ออกแค่น
Read more

บทที่ 4 หนุ่มนักล่า คาสโนว่าตัวพ่อ

ร่างเล็กเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ โดยไม่รู้เลยว่ามีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องแผ่นหลังของเธอในระยะใกล้ วายุยกยิ้มขณะยืนพิงกำแพงตรงทางเดินแคบ ๆ ระหว่างรอคนบางคนเข้าไปทำธุระส่วนตัวเขายกบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบตรงบริเวณที่มีป้าย Smoking area ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นแล้วพ่นควันสีขาวออกจากปากด้วยท่าทางเรียบนิ่ง แต่ประกายไปด้วยเสน่ห์ที่น่าหลงใหล สาว ๆ ที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างส่งสายตาทอดสะพาน แต่ชายหนุ่มทำเพียงส่งยิ้มบาง ๆ กลับไปให้ หลังทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยพลอยชมพูก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ดวงตาคู่สวยปะทะกับดวงตาคู่คมที่จ้องมาราวกับต้องการกลืนกิน ริมฝีปากหนายกยิ้มอย่างมีเลศนัยขณะมองเธอ หญิงสาวส่งยิ้มบาง ๆ ลองเชิงว่าที่คู่หมั้น จังหวะนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้าไปหาวายุพอดี สาวสวยสุดเซ็กซี่ยกแขนขึ้นมาคล้องคอชายหนุ่มแล้วพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ไม่เจอพี่วายุตั้งนาน คิดถึงจังเลยค่ะ” คนถูกกอดมีท่าทางเลิ่กลั่ก กำลังจะตกเหยื่อรายใหม่เหยื่อรายเก่ากลับโผล่มาจากไหนไม่รู้ ชายหนุ่มรีบแกะแขนของหญิงสาวออกจากคออย่างลนลาน ก่อนจะพูดเสียงเรียบ “กลับโต๊ะไปก่อนนะ
Read more

บทที่ 5 เสือ (หรือเหยื่อ)

วายุนั่งยิ้มจนแก้มแทบปริแตกตั้งแต่กลับมาถึงโต๊ะ ดวงตาคมจ้องมองโทรศัพท์มือถือสลับกับมองโต๊ะด้านล่าง เฝ้ารอข้อความตอบกลับจากสาวนิรนามที่เพิ่งได้คุยกันครั้งแรก แปลกจังที่เขารู้สึกคุ้นเคยกับเธอมาก่อน อย่างนี้เรียกนางในฝันรึเปล่าวะ เพื่อนสนิทจับสังเกตท่าทางของเสือซุ่ม สงสัยเหยื่อจะติดกับแล้ววายุถึงได้อารมณ์ดีขนาดนี้ ปิ๊ง! เสียงข้อความดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มละความสนใจจากทุกสิ่งมาที่เครื่องมือสื่อสาร เขารีบเปิดอ่าน ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มอย่างไม่ปกปิดเมื่อเห็นว่าเธอตอบรับคำชวน ก่อนที่ปลายนิ้วจะพิมพ์ข้อความยิก ๆ ส่งกลับไปหาอีกฝ่ายทันที ‘ถ้างั้นพี่เดินไปรับที่โต๊ะนะ’ ‘ไปรถพี่’ แทนตัวเองว่าพี่ดูเป็นผู้ชายอบอุ่นอ่อนโยน สาวคนไหนเจอแบบนี้ต้องมีรักมีหลงบ้างแหละ ปิ๊ง! อีกฝ่ายตอบกลับอย่างรวดเร็วสงสัยเธอเองก็รอข้อความจากเขาอยู่เหมือนกัน ‘เจอกันหน้าร้านดีกว่าค่ะ ขี้เกียจตอบคำถามเพื่อน’ ไม่ไร้เดียงสาอย่างที่คิดแฮะ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เขาจะได้ไม่ต้องเสียเวลาสอนนั่นสอนนี่ วายุยกยิ้มหลังกดถูกใจใ
Read more

บทที่ 6 กับดัก ล่อลวง

“เหม็นรึเปล่า” “คะ?” “พอดีพี่เพิ่งสูบบุหรี่มาน่ะ กลัวเราจะเหม็น” “ปกติสูบบ่อยเหรอคะ” เธอไม่ตอบคำถามแต่ใช้วิธีถามกลับ นี่มันหลักจิตวิทยารึเปล่าวะ รู้สึกประหม่าฉิบหาย “จะสูบแค่ตอนกินเหล้าน่ะ” หญิงสาวพยักหน้าเล็กน้อยทำเหมือนเข้าใจ สรุปว่าเหม็นรึเปล่าก็ไม่ตอบ จังหวะขับรถผ่านร้านสะดวกซื้อที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง วายุก็เลี้ยวเข้าไปจอดหน้าร้าน เธอมองหน้าเขาคล้ายกับสงสัย ชายหนุ่มจึงรีบพูดขึ้นว่า “พี่จะแวะซื้อหมากฝรั่ง เราอยากได้อะไรไหม” เขาพูดขณะปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากตัว “ไวน์ค่ะ” วายุยกยิ้มแล้วเปิดประตูลงจากรถ เดินตรงปรี่เข้าไปในร้านสะดวกซื้อเพื่อเลือกซื้อของที่ต้องการ เขาไม่ลืมหยิบกล่องถุงยางอนามัยที่อยู่บนชั้นมาด้วยสองกล่องเผื่อเหลือเผื่อขาด หลังคิดเงินกล่องอุปกรณ์ป้องกันถูกแยกไปเก็บในกระเป๋ากางเกงทันที เมื่อกลับมาถึงรถเขาก็ยื่นขวดไวน์ให้หญิงสาว “ยี่ห้อนี้พอได้ไหม” “ได้ค่ะ” แววตาคมกริบมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนริมฝีปาก
Read more

บทที่ 7 คืนเร่าร้อน กับท่อนลำบิ๊กไซซ์

ประตูห้องเปิดกว้างวายุเป็นฝ่ายเดินนำหน้าพาหญิงสาวเข้าห้องด้วยกัน แม้ท่าทางจะดูเก้ ๆ กัง ๆ แต่เธอกลับไม่แสดงอาการประหม่าเลยสักนิด สงสัยจะโชกโชนไม่น้อย ร่างเล็กนั่งลงบนโซฟาดวงตาสอดส่องไปรอบ ๆ ห้องพักของโรงแรมห้าดาว ภายในหรูหราราคาคงจะแพงน่าดู นี่เขาใช้เงินฟุ่มเฟือยกับเรื่องพวกนี้เนี่ยนะ ร่างสูงวางกระเป๋าของเธอและขวดไวน์ลงบนโต๊ะกระจก ก่อนจะเดินไปหยิบแก้วไวน์ตรงเคาน์เตอร์เล็ก ๆ มาสองใบ รินไวน์แดงใส่แก้วแล้วยื่นให้หญิงสาวด้วยท่าทางสุภาพ แต่ดวงตาประกายแพรวพราวไม่หยุด พลอยชมพูรับแก้วไวน์มาจิบแล้ววางแก้วไว้ นัยน์ตาคู่สวยแหงนมองหน้าคนที่ยืนเต๊ะท่าเก๊ก ๆ คงคิดว่าตัวเองเท่มากมั้ง เหมือนเขาได้ยินความคิดเธอ ฉับพลันวายุก็นั่งลงด้านข้าง มือหนาควงแก้วไปมา ก่อนจะยกดื่มรวดเดียวจนหมด ริมฝีปากหนาเผยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มขณะยกแขนขึ้นมาพาดพนักพิงโซฟาคล้ายกับโอบไหล่เธอทางอ้อม ปลายนิ้วสัมผัสเบา ๆ ตรงหัวไหล่บอบบางเป็นการลองเชิง เมื่อเห็นว่าเธอไม่พูดอะไรเขาจึงเริ่มลูบไล้ไปมา “ยังไม่ตอบพี่เลย สรุปเราเรียนที่
Read more

บทที่ 8 แผนลวง (หลอก)

สุ้มเสียงแหบพร่าเอ่ยถามแนบชิดใบหู ทำให้พลอยชมพูขนลุกซู่ไปทั้งตัว นี่เขาถามถึงเรื่องอะไรกัน 58 หมายถึงขนาดไอ้นั่นของเขางั้นเหรอ ใบหน้าสวยแดงก่ำ มีความรู้สึกเขินอายและโกรธเคืองปะปนกัน ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าเขาดี นอกจากลามก บ้ากาม เขายังดูถูกเธออีกต่างหาก หญิงสาวส่ายศีรษะไปมา ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกภาคภูมิใจในขนาดเกินมาตรฐานชายไทยของไอ้วายุน้อย คืนนี้เขาจะมอบประสบการณ์อันเร่าร้อน และทำให้เธอขึ้นสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ไปด้วยกัน “ถ้างั้นอาจจะเจ็บหน่อยนะ” สิ้นคำพูดโอ้อวดสองมือหนาก็กุมประสานกับสองมือนุ่มนิ่มที่วางหงายขนานกับใบหน้า เขาซุกไซ้ตรงซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นน้ำหอมละมุนละไมของเธอชวนให้ชายหนุ่มรู้สึกเวียนหัว วายุผละใบหน้าออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็สลัดศีรษะไล่ความรู้สึกวิงเวียนที่อยู่ดี ๆ ก็เกิดขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบไปราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดอย่างแรง ทิ้งร่างแกร่งลงบนร่างเล็กอย่างเต็มที่ “กว่าจะออกฤทธิ์ได้ เล่นเอาใจสั่นไปหมดเลย” พลอยชมพูพ่นลมหายใจออกจากปากดังฟู่! ผลักร่างสูงออกจากตัวแล้
Read more

บทที่ 9 เจ็บแค้น

ปึง! ประตูตู้เสื้อผ้าถูกเหวี่ยงเข้ามาปิดอย่างแรงด้วยอารมณ์เดือดดาล วายุรู้สึกโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ใบหน้าแดงก่ำด้วยแรงโทสะ ยัยเด็กแสบนั่นกล้ามากที่มาหลอกลวงเขา ปลายนิ้วกดวางสายเพื่อนสนิท แล้วรีบกดเข้าแอปพลิเคชัน ส่งข้อความถึงคนที่อยู่ด้วยกันเมื่อคืน ‘ทำแบบนี้ทำไมวะ’ ‘อย่าเงียบดิ’ ‘ตอบดิวะ’ ส่งข้อความไปรัว ๆ แต่เธอกลับอ่านไม่ตอบ ยิ่งสร้างความโมโหให้คนเลือดร้อน รีบกดโทรหาเธอแต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมรับสาย วายุรู้สึกโมโหสุดขีดกำหมัดทุบประตูตู้อย่างแรงเพราะทำอะไรไม่ได้ ครืด! ครืด! ครืด! โทรศัพท์ในมือดังขึ้นอีกครั้ง เป็นสายจากออสตินที่โทรเข้ามาอีกรอบ [มึงวางทำไม เกิดเรื่องเชี่ยไรวะ] เรื่องเชี่ยจริง ๆ นั่นแหละ แม่งอยากจะจับยัยเด็กทับทิมมาแก้แค้นชะมัด ถ้าเจออีกครั้งจะมัดไว้สามวันสามคืนแล้วเอาแม่งไม่ให้พักเลยคอยดู “ออสติน มึงช่วยอะไรกูอย่างดิ” [ว่ามาเพื่อน] “เอาเสื้อผ้ามาให้กูที่โรงแรมที” คนฟังทำหน้างง แต่ก็ยอมตกปากรับคำ ไม่อยากเซ้าซี้ทางโทรศัพท์เอาไว้เจอหน้าค่อ
Read more
PREV
123456
...
9
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status