All Chapters of เล่ห์ร้ายนายว่าที่คู่หมั้น: Chapter 111 - Chapter 120

“ดาริณมีอะไรจะคุยกับเราก็พูดมาเถอะ” นั่งลงไม่ถึงวินาทีชายหนุ่มก็รีบถามขึ้นมาก่อน ดาริณเพ่งมองคนตรงหน้าด้วยแววตาอาวรณ์น้ำตาไหลรินออกมาคลอหน่วย อยากให้เขากอดปลอบเหมือนเมื่อวานแต่เธอกลับเรียกร้องอย่างนั้นไม่ได้อีกแล้ว “ดาริณอยากขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อวาน พอได้กลับไปทบทวนและย้อนมองตัวเองแล้วก็รู้สึกเสียใจที่เผลอทำเรื่องแย่ ๆ แบบนั้น” ตีหน้าเศร้าประหนึ่งว่าสำนึกแต่ลึก ๆ ก็ยังอยากได้เพื่อนสนิทมาเป็นของตัวเอง ชีวิตนี้ไม่มีอะไรที่เธออยากได้แล้วไม่ได้โดยเฉพาะผู้ชายที่เธอรัก ถ้าสารภาพตรง ๆ แล้วชายหนุ่มไม่สนใจเธอก็จะใช่เล่ห์กลแทน “ไม่ต้องขอโทษหรอกเราไม่ได้โกรธดาริณเลย ดาริณอย่าโทษตัวเองเลยนะ” พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางเอื้อมมือมากอบกุมมือนุ่มนิ่มอย่างลูกคุณหนู นัยน์ตาสีเข้มสะท้อนความรู้สึกห่วงใยเพื่อนสาว ยังไงดาริณก็เป็นเพื่อนของเขามานานเขาเองก็ไม่อยากให้เธอต้องเสียใจและคิดมาก “พวกเรายังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมใช่ไหมทิวเขา” “ใช่สิ ยังไงเราก็ยังรักและหวังดีกับดาริณเหมือนเดิมนะ” “ขอบคุณนะ รู้สึกสบายใจจังเลย”

น้ำหวานพยายามขัดขืนพลางร้องไห้เสียงดังประหนึ่งว่าจะขาดใจ ใบหน้าสวยเอียงหนีคนที่โน้มหน้าลงมาหมายจะจูบปากสุดท้ายก็ต้านทานเรี่ยวแรงมหาศาลของชายหนุ่มไม่ได้ เมื่อมือหนาละจากข้อแขนบอบบางมาบีบปลายคางเรียวให้อยู่นิ่งแล้วประกบจูบทันที ริมฝีปากหนาบดเบียดพร้อมกับส่งเรียวลิ้นสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากนุ่ม ดูดชิมลิ้นอุ่นรสหวานพลางตวัดต้อนให้อีกฝ่ายหมดหนทางต่อต้าน น้ำหวานนอนนิ่งหมดแรงขัดขืน มีเพียงเสียงสะอึกสะอื้นที่ยังดังอย่างต่อเนื่องพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาราวกับสายธาร เสียงร่ำไห้ไม่หยุดทำให้คนเมาพอได้สติขึ้นมาบ้าง มือหนาละจากปลายคางพร้อมทั้งถอนจูบออกมา ชายหนุ่มจดจ้องนัยน์ตาแดงก่ำของคนที่ร้องห่มร้องไห้ราวกับจะขาดใจ ไม่รู้ทำไมต้องแพ้ให้น้ำตาของเธออีกแล้ว เขาคลายมือเพื่อปล่อยให้เรียวแขนเล็กเป็นอิสระ แล้วเปลี่ยนมาลูบตรงผมนุ่มยาวของหญิงสาวแทน นัยน์ตาลุ่มลึกจ้องมองเธอพลางไล้นิ้วหัวแม่มือปาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด รู้สึกงงกับตัวเองอยู่เหมือนกัน ไม่รู้ว่าไอ้ทิวเขาคนก่อนหน้านี้มันหายไปไหน แม้หัวใจแข็งแกร่งจะกระตุกวูบไหวยอมใจอ่อนให้กับคนเจ

“เจ้าขุน”ลุกพรวดขึ้นนั่งแล้วเรียกชื่อเพื่อนเสียงดัง เจ้าขุนละความสนใจจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือแล้วหันมาคุยกับคนร้อนใจ“ว่า?”“ผู้หญิงที่เลือดออกตอนมีอะไรกับเราครั้งแรกคือซิงรึเปล่าวะ” “มึงถามทำไม อย่าบอกนะว่ามึง...” คนฟังถึงกับตาลุกวาว อดเดาไม่ได้ว่าทิวเขาไปทำระยำตำบอนอะไรไว้กับน้ำหวาน“เออ” ยอมรับเสียงอ่อย“ไอ้เหี้_ย”“เออกูรู้ แต่กูทำไปแล้ว มึงจะให้กูทำไง”“น้ำหวานไม่ยกโทษให้มึงแน่” “ย้ำจังนะไอ้สัส กูยิ่งเครียด ๆ อยู่” คนกำลังว้าวุ่นใจไอ้เพื่อนตัวดีก็ขยันซ้ำเติมเสียเหลือเกิน รู้สึกเบื่อที่จะฟังเจ้าขุนพูดเต็มทนจึงเสียบมวนบุหรี่ที่ยังสูบไม่หมดลงบนที่เขี่ยบุหรี่ จากนั้นก็ลุกจากโซฟาเดินออกจากห้องไปทันที“แล้วมึงจะไปไหน ไม่อยู่รอไอ้สองตัวนั้นก่อนเหรอ” “...” ร่างสูงเดินดุ่ม ๆ ออกไปโดยไม่สนใจจะหันมาตอบเพื่อน เหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือตัวเองแล้วคิดในใจ ตอนนี้น้ำหวานน่าจะทำงานพาร์ทไทม์อยู่ที่คาเฟ่ รถคันหรูวิ่งฉิวบนถนนที่ขึ้นชื่อว่ารถติดยาว เขาสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วพ่นมันออกมาอย่างแรงเพื่อข่มอารมณ์ว้าวุ่นเอาไว้ อยากไปถึงที่ทำงา

@บ้านหลังใหญ่รถคันงามจอดนิ่งที่หน้าบ้านเสียงดังเอี๊ยดทำให้คนในบ้านตกอกตกใจจนหันไปมองพร้อมกัน โดยเฉพาะน้ำหวานเธอรู้สึกตุ้ม ๆ ต่อม ๆ จนตัวเกร็งไปหมด เม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นมาจนเปียกชุ่มทั้งใบหน้าและฝ่ามือ ภาวนาในใจขออย่าให้เป็นรถของทิวเขาคนตัวสูงเดินเขย่งเท้าลงจากรถ ความจริงแผลที่โดนแก้วบาดมันไม่ได้เจ็บมากมายนักหรอก แต่ไม่รู้ทำไมตอนอยู่ต่อหน้าแม่ก็เกิดอยากทำตัวสำออยขึ้นมา“ทำไมเดินอย่างนั้นล่ะลูก เท้าไปโดนอะไรมา“เหยียบเศษแก้วน่ะครับ ไม่ได้เป็นไรมากหรอก” “แล้วขับรถมาได้เหรอ ทำไมไม่บอกว่าเจ็บเท้าอยู่แม่จะได้ให้คนเอาขนมไปส่งให้” “ก็ค่อย ๆ ขับมาไม่ได้ขับเร็วมาก” พูดไปอย่างนั้นทั้งที่จริงแล้วเมื่อกี้แทบเหาะมา เดินเข้ามานั่งลงตรงโซฟาฝั่งตรงกันข้ามกับคนตัวเล็ก นัยน์ตาคมเข้มจ้องมองใบหน้าสวยของคนที่บล็อกเบอร์เขาแล้วลอบยิ้มมุมปาก ก่อนจะคว้าถ้วยขนมหวานที่อยู่ตรงหน้าหญิงสาวมาตักกิน “รสชาติหวานดี แต่กินมากก็เลี่ยน”เหมือนจะเอ่ยชื่นชมรสชาติของขนมแต่ก็อดไม่ได้ที่จะพูดแซะคนตรงหน้า น้ำหวานเบือนหน้าหนีพร้อมกับเหลือบตามองบนด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ“ทำไมไม่

วันต่อมา แม้จะทำงานและเรียนไปด้วยแต่ถ้ามีเวลาว่างน้ำหวานก็จะโทรไปถามไถ่อาการของดินอยู่เสมอ เมื่อวันก่อนเธอได้รับข่าวดีว่ามีผู้บริจาคไตที่มีเนื้อเยื่อสามารถเข้ากันได้กับดิน ทว่าข่าวร้ายก็คือการผ่าตัดมีค่าใช้จ่ายที่แพงมากโข หญิงสาวนั่งถอนหายใจคิดหนักแต่ถึงกระนั้นก็ต้องพยายามหาทางช่วยดินให้ได้ เธอนั่งอ่านหนังสือพลางคิดถึงเรื่องนี้ ก่อนที่จะนึกขึ้นมาได้จึงรีบลุกจากโต๊ะมาค้นหาข้าวของบางอย่าง “หรือว่าจะลืมไว้ที่บ้านอาเหนือ” น้ำหวานคิดแล้วพูดพึมพำคนเดียวเธอกดโทรศัพท์มือถือโทรหาป้าสุแล้วรีบเอ่ยไหว้วานทันที“ป้าสุขา หวานรบกวนป้าขึ้นไปบนห้องหวานแล้วช่วยเปิดลิ้นชักตู้ตรงหัวเตียงดูให้หน่อยค่ะ ว่าโฉนดที่ดินอยู่ในนั้นรึเปล่า” [ได้ค่ะคุณน้ำหวานเดี๋ยวป้าขึ้นไปดูให้ตอนนี้เลยค่ะ] รอไม่นานป้าสุก็โทรกลับมา “เจอไหมคะป้า” [เจอค่ะ คุณน้ำหวานจะให้ป้าเก็บไว้ให้หรือคุณน้ำหวานจะมาเอาเองคะ] “เดี๋ยวหวานไปเอาเองก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะป้าสุ” [ถ้างั้นป้าเอาเก็บไว้ที่เดิมนะคะ] “ค่ะป้า” น้ำหวานกดว