Todos los capítulos de เล่ห์ร้ายนายว่าที่คู่หมั้น: Capítulo 151 - Capítulo 160

หลังเสร็จงานจากบ่อนเจ้าขุนก็ขับรถกลับเพ้นท์เฮ้าส์ ร่างสูงเหยียดกายนอนราบบนโซฟาตัวยาว แขนแกร่งข้างหนึ่งถูกยกขึ้นมาวางพาดบนหน้าผาก ดวงตาเพ่งมองเพดานอย่างเลื่อนลอย จู่ ๆ ภาพเมื่อคืนก็ฉายขึ้นมาในหัว พอมีเวลาได้คิดทบทวนเขาก็นึกขึ้นมาได้ว่าความจริงแล้วเมื่อคืนมันคือครั้งแรกของดาริณ ตอนแรกเขาคิดว่าเธอจะผ่านผู้ชายมาอย่างโชกโชนเสียอีก ขณะกำลังนอนคิดถึงเรื่องเมื่อคืนหัวสมองก็พลันคิดเลยเถิดไปถึงความเร่าร้อนที่เกิดขึ้น เรือนร่างอรชรที่ไม่ว่าจะมองส่วนไหนก็ดูสวยไปหมดมันตราตรึงหัวใจชะมัด จู่ ๆ คนหน้านิ่งก็คลี่ยิ้มอย่างไม่รู้ตัว ครืด! ครืด! เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบมากดรับสาย “ครับน้าอร” [ฮัลโหลหลานรัก เป็นไงบ้างจ๊ะไม่ได้เจอกันตั้งนานคิดถึงจังเลย] “ผมก็คิดถึงน้าอรเหมือนกันครับ” [ไม่ต้องมาทำเป็นปากหวาน คิดถึงน้าแต่ไม่เห็นโทรมาหาน้าบ้างเลย ดูซิมีแต่น้าโทรหาอยู่ฝ่ายเดียว] “โธ่! ก็ช่วงนี้เรียนหนักนี่นา ไหนจะต้องดูแลงานที่บ่อนแทนแดเนียลอีก” [อย่าทำเป็นเอาชื

เจ้าขุนจอดรถตรงหน้าผับจากนั้นก็กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปด้านใน ดวงตาสีเข้มกวาดมองไปทั่วอาณาบริเวณของผับหรู ขณะนั้นลูกน้องที่เขาสั่งให้เฝ้าดูดาริณก็เดินมารับเขาตรงทางเดินเข้าผับพอดี “ทางนี้ครับนายน้อย” ลูกน้องเดินนำหน้าพาเจ้านายเดินขึ้นบันไดไปยังโซนห้องรับรองแขกวีไอพี ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าห้องที่มีแม่กุญแจล็อกไว้อย่างแน่นหนาจากทางด้านนอก เจ้าขุนแนบหูกับประตูห้องก่อนจะเคาะประตูเพื่อลองเรียกหญิงสาวดูก่อน เขาไม่อยากทำอะไรบุ่มบ่ามให้กลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต อีกด้าน ร่างเล็กค่อย ๆ นอนราบลงบนโซฟาด้วยอาการสะลึมสะลือราวกับคนเมา ร่างกายอ่อนปวกเปียกไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับเขยื้อนทั้งที่เธอเพิ่งจะดื่มไวน์ไปเพียงแก้วเดียวเท่านั้น คนที่นั่งฝั่งตรงข้ามแสยะยิ้มชั่วร้าย ก่อนจะกระดกไวน์แก้วสุดท้ายลงคอ จากนั้นเขาก็ย้ายมานั่งข้าง ๆ หญิงสาว มือหนาลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนแล้วพูดว่า “เป็นของพี่นะดาริณ พี่สัญญาว่าพี่จะให้ทุกอย่างตามที่เธอต้องการ” พูดจบชวินก็โน้มตัวลงทันที เมื่อรู้ตัวว่าถูกหลอกหญิงสาวจึงพยายามดันร

ในคลิปเป็นภาพเหตุการณ์ตอนที่ดาวิทย์ถูกจับตัวไว้โดยชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่ง เขานั่งคุกเข่าอยู่ต่อหน้าผู้ชายคนหนึ่งซึ่งดาริณมองไม่ออกว่าเป็นใครเพราะในคลิปเห็นเพียงรองเท้าหนังขัดเงาที่เขาคนนั้นสวมใส่เท่านั้น ดาวิทย์สารภาพกับคนตรงหน้าว่าได้ส่งน้องสาวให้กับชวินเพื่อแลกกับเงินยี่สิบล้านบาท ทีแรกเขาตั้งใจจะเอาเงินนั่นไปใช้หนี้บ่อนพนันแต่เมื่อเงินมันอยู่ในมือเลยอดไม่ได้ที่จะลองเสี่ยงโชคดูสักตาสองตา ผ่านไปเพียงแป๊บเดียวเงินยี่สิบล้านก็หายวับไปกับตา ดาริณฟังแค่นั้นน้ำตาก็ไหลพรากออกมาเหมือนสายธาร เธอพยายามเงยหน้าเพื่อกลั้นน้ำตาเอาไว้ ไม่อยากเชื่อเลยว่าคนที่เมื่อก่อนคอยปกป้องเธอจากพวกแมลงหวี่แมลงวันตอนนี้กลับกลายเป็นคนยื่นเธอให้คนพวกนั้นเสียเองเพื่อแลกกับเงินยี่สิบล้านบาท เจ้าขุนมองร่างเล็กที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนไหล่สั่นสะท้าน มือหนาหยิบทิชชูยื่นให้หญิงสาวโดยไม่พูดอะไรต่อ เขาไม่เคยปลอบใครมาก่อนเลยไม่รู้ว่าต้องพูดอย่างไร “นายได้คลิปพวกนี้มาได้ยังไง” “ฉันมีวิธีละกัน” บอกไม่ได้หรอกว่าเขาคือคนที่อยู่ในคลิปนั้น และบ่อนการพนันที่ดาวิทย์เข้าไปใช้บริ

“ค้างห้องฉันก็ได้ แต่ห้องฉันแคบนะดาริณจะอยู่ได้รึเปล่าล่ะ” แม้ไม่ได้ปฏิเสธแต่ ‘รถเมล์’ ก็มีท่าทีลำบากใจ ดาริณรู้สึกเกรงใจเพื่อนมากแต่เธอก็ไม่มีที่พึ่งทางไหน ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงโทรไปขอความช่วยเหลือจากทิวเขาเพราะเขาคือเพื่อนที่สนิทที่สุด แต่หลังจากที่ชายหนุ่มมีแฟนเขาคงไม่สะดวกมาดูแลเธอเฉกเช่นเมื่อก่อน ครั้นจะให้พึ่งพาเจ้าขุนมันก็ไม่ใช่เรื่องเพราะระหว่างเธอกับเขามีสถานะเป็นเพียงแฟนปลอม ๆ เท่านั้น ดาริณจำใจพยักหน้าตอบรับรถเมล์พร้อมทั้งยิ้มบาง ๆ “ฉันอยู่ได้” “แล้วทำไมดาริณไม่ไปเปิดโรงแรมล่ะ” น้ำฟ้าถามขึ้นด้วยความสงสัย ปกติดาริณอีโก้สูงจะตาย ร้อนนิดร้อนหน่อยก็บ่นจะทนนอนห้องแคบ ๆ ของรถเมล์ได้ยังไง “คือ...ตอนนี้ฉันไม่มีเงินน่ะ คุณพ่อยึดบัตรเครดิตกับเงินในบัญชีไปหมดแล้ว” พูดซะน่าสงสารแต่ใช่ว่าพวกเพื่อนจะเห็นใจ สามสาวมองหน้ากันเลิ่กลั่กในเมื่อดาริณไม่มีเงินแล้วมื้อนี้ใครจ่าย “อ้าว! แล้วถ้าดาริณไม่มีเงินแล้วมื้อนี้ใครจ่าย?” ซอนญ่าพูดขึ้นอย่างหัวเสีย ถ้าจะให้เธอเป็นคนจ่ายเธอไม่ยอมหรอกนะ

หลังทานข้าวเจ้าขุนก็พาดาริณไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้า เขาบอกให้เธอเลือกซื้อตามที่ต้องการได้เลยไม่ต้องเกรงใจ ยังไงซะเธอก็ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนของเขา แม้จะเป็นแค่แฟนปลอม ๆ ก็เถอะ หลังจากซื้อของใช้ส่วนตัวเขายังพาหญิงสาวไปเลือกซื้อชุดนักศึกษาใหม่ ดาริณรู้สึกเกรงใจเจ้าขุนมาก เธอคิดเอาไว้ว่าถ้ากลับเข้าบ้านเมื่อไหร่จะคืนเงินทุกบาททุกสตางค์ให้ชายหนุ่มทันที เมื่อซื้อของเสร็จสรรพกำลังจะพากันกลับบังเอิญเดินผ่านร้านขายกระเป๋าแบรนด์เนมยี่ห้อหนึ่ง หญิงสาวหยุดยืนอยู่หน้าร้านมองสินค้าคอลเลกชันใหม่แววตาเศร้าสร้อย เจ้าขุนหยุดเดินแล้วหันหลังกลับไปมองคนที่ยังยืนอยู่หน้าร้านขายกระเป๋า จากนั้นเขาก็ถามเธอ “อยากได้เหรอ” “เปล่า” “ไม่อยากได้แล้วมองทำไม” “ฉันแค่กำลังสงสัยว่า ทำไมเมื่อก่อนฉันโง่จัง ยอมจ่ายเงินหลักแสนเพื่อซื้อกระเป๋าใบแค่นี้ ทั้งที่ความจริงแล้วกระเป๋าใบละร้อยกว่าบาทก็ใส่ของได้เหมือนกัน” รู้สึกประหลาดใจจนไม่อยากเชื่อหูตัวเอง แต่ก็แอบดีใจที่เห็นดาริณคิดได้อย่างนั้น ชายหนุ่มลอบยิ้มก่อนจะจูงมือดาริณเข้าไปในร้านขายก