Todos los capítulos de เล่ห์ร้ายนายว่าที่คู่หมั้น: Capítulo 161 - Capítulo 170

หลังออกจากร้านขายเสื้อผ้าทั้งคู่ก็พากันเดินไปยังโซนร้านอาหาร หญิงสาวเป็นคนเลือกร้านอาหารญี่ปุ่นซึ่งชายหนุ่มก็ไม่ได้ทัดทาน แม้ไม่ค่อยสันทัดแต่ก็ไม่อยากขัดใจดาริณ นั่งทานยังไม่ทันอิ่มสายตาคู่สวยพลันสะดุดเข้ากับคนที่เธอไม่ได้เจอหน้ามาสองวัน ร่างสูงใหญ่ของคนอายุเยอะเดินผ่านหน้าร้านอาหารญี่ปุ่นไปทางร้านขายกระเป๋าแบรนด์เนมโดยมีลูกน้องเดินประกบซ้ายขวาฝั่งละคน พ่อของเธอมาทำอะไรที่ห้างสรรพสินค้า ปกติถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ ท่านแทบไม่ย่างกรายเข้ามาเลยนี่นา ความสงสัยของดาริณทำให้คนที่นั่งอยู่อีกฝั่งพลอยสนใจไปด้วย ใบหน้าคมหันมองไปทางเดียวกันกับเธอจากนั้นจึงหันกลับมาแล้วเอ่ยถาม “ตามไปดูหน่อยไหมล่ะ” พูดจบก็เรียกพนักงานเช็กบิลทั้งที่เธอยังไม่ได้ตอบตกลง จากนั้นก็จูงมือหญิงสาวออกจากร้านอาหารยืนแอบมองท่านรัฐมนตรีอยู่ห่าง ๆ ลูกน้องสองคนยืนเฝ้าหน้าร้านขายกระเป๋าคอยกันไม่ให้คนนอกเข้าไปด้านในยิ่งดูน่าสงสัย ทำไมต้องทำลับ ๆ ล่อ ๆ ขนาดนั้น “นายว่าพ่อฉันมาทำอะไร” “มาร้านขายกระเป๋าก็คงมาซื้อกระเป๋าล่ะมั้ง” “แต่นี่มันร

ไม่รู้อะไรมันดลใจให้เขาเลือกหนังรักซึ่งมีฉากอีโรติก นอนดูยังไม่ถึงไหนเลือดในกายคล้ายจะเดือดพล่าน เขาพลิกตะแคงข้างหันหน้ามาทางดาริณ แขนข้างที่ว่างย้ายมากอดหญิงสาวแล้วลูบไล้แขนเนียนขึ้นลง ขณะที่ดวงตายังคงเพ่งมองไปบนจอขนาดใหญ่ ริมฝีปากหยักสีเรื่อยกยิ้มอย่างได้ใจเมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่ได้ต่อต้าน ใช้เรี่ยวแรงของแขนเพียงข้างเดียวพลิกร่างเล็กให้หันหน้ามาทางตัวเองซึ่งดาริณก็ไม่ได้ขัดขืน เลื่อนมือขึ้นมาลูบไล้แก้มเนียนที่ซุกอยู่ตรงหัวไหล่ของเขา จากนั้นก็ใช้มืออีกข้างเชยคางเธอขึ้น ทว่า...ดาริณหลับ ก็เอะใจอยู่ว่าทำไมเธอนิ่งจังเขาลูบคลำก็ไม่โวยวาย เจ้าขุนพ่นลมหายใจอย่างแรงก่อนจะนอนแผ่หลาหมดสภาพ ขนาดบนจอกำลังฉายฉากวาบหวิวเธอยังมีกะใจนอนหลับได้ลงคอ มองริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อแล้วนึกโมโหอยู่ในใจ ไอ้เราก็อุตส่าห์ตัดใจไม่ออกไปข้างนอกตามคำร้องขอกลับกลายเป็นว่าต้องมานอนเฝ้าคนนอนหลับเนี่ยนะ น่ากัดให้ปากบวมนัก เมื่อเห็นว่าหญิงสาวนอนหลับไปแล้วเจ้าขุนจึงเปลี่ยนไปดูหนังแอ็กชันแทนเพื่อดับอารมณ์ที่มันคุกรุ่นจนทำให้เขาเกือบจะจับเพื่อน

หลายวันต่อมา @สนามแข่งรถ คนอารมณ์ไม่ดีนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่บนโซฟาตัวยาว ในมือถือแก้วเหล้าสีอำพันควงไปควงมาราวกับคนมีเรื่องครุ่นคิด หลังจากที่เจ้าขุนมีดาริณเข้ามาในชีวิตก็ไม่มีสาว ๆ ตกถึงท้องเลยสักคน ต่างจากเมื่อก่อนลิบลับที่ต้องหิ้วสาวเข้าโรงแรมสัปดาห์ละครั้งเป็นอย่างต่ำ เขามันเป็นคนประเภทมีความต้องการทางเพศสูง พอได้นอนกอดดาริณทุกคืนหัวสมองก็เอาแต่หมกมุ่นเรื่องอย่างว่า หรือเขาควรตีตัวออกห่างจากเธอดีวะ คิดไม่ตกก็กระดกเหล้าเพียว ๆ ลงคอ ก่อนจะลุกจากโซฟาเดินไปทางผนังกระจก ยืนมองวายุที่กำลังขะมักเขม้นซ้อมขับรถอยู่ในสนามอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่รู้ช่วงนี้มันเป็นอะไรของมัน ครั้นจะให้ไปสนใจเรื่องคนอื่นเรื่องตัวเองก็ยังเอาไม่รอด เจ้าขุนรู้สึกเครียด ๆ จึงหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ “อ้าว! เจ้าขุนเพื่อนเลิฟ พักนี้ไม่ค่อยเห็นโผล่หัวมาที่นี่ กูก็คิดว่าติดเมียหนักจนแยกตัวออกมาไม่ได้แล้วซะอีก” คนเพิ่งมาถึงเอ่ยแซวกวนประสาท ออสตินรินเหล้าใส่แก้วแล้วเดินเข้ามากอดคอคนที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงมุมห้อง นัยน์ตาสีน้ำตาลของหนุ่ม

พูดจบคนเจ้าเล่ห์ก็ประกบจูบโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว มือหนาเคลื่อนไล้ตามร่างบางจากนั้นก็ซุกเข้าไปในชายกระโปรงชุดนอนสีหวานลูบไล้เบา ๆ ไปตามขาอ่อนจนถึงสะโพกสวย “เดี๋ยวก่อนเจ้าขุน” ดาริณทัดทานมือบางกำที่ข้อมือของชายหนุ่มเอาไว้ เจ้าขุนผงกศีรษะนิ่วหน้ามองเธออย่างไม่สบอารมณ์ คนกำลังได้ที่เธอกลับเอ่ยห้าม “จะเปลี่ยนใจเหรอ” “ไม่ใช่สักหน่อย ฉันก็แค่ขอเวลาทำใจก่อน” “ทำอย่างกะไม่เคย ลืมแล้วเหรอดาริณว่าเธอถูกฉันเปิดซิงไปแล้ว” ดาริณตวัดสายตามองเขาฉุน ๆ คนร้ายกาจยังมีหน้ามาพูด ไม่คิดบ้างเหรอว่าเธอก็อายเป็น หน้ามึนชะมัด เมื่อเห็นสายตาของดาริณเจ้าขุนก็คลี่ยิ้ม เคลื่อนฝ่ามือไปตามสะโพกกลมกลึงจากนั้นก็ออกแรงบีบขยำเบา ๆ ปลายนิ้วเกี่ยวดึงแพนตี้ตัวจิ๋วลงมาคาไว้ตรงกลางน่องเรียวสวย เขาเลิกกระโปรงชุดนอนของหญิงสาวขึ้นไปกองไว้บนเอวแล้วจับขาเรียวแบะออกเผยให้เห็นรอยแยกตรงกลางร่อง ปลายนิ้วแกร่งแตะลงตรงเม็ดเสียวแล้วคลึงเบา ๆ เพื่อเริ่มเล้าโลมเธอ ร่างเล็กสะดุ้งหวามกับรสสัมผัสที่ช่ำชอง ร่องรักเริ่มผลิน้ำสีใสออก

เช้าวันต่อมา ร่างเล็กนอนพลิกกายบนเตียงนุ่มก่อนจะลืมตาขึ้นช้า ๆ เธอรู้สึกปวดเมื่อยตัวราวกับเมื่อคืนไปทำศึกสงครามมาอย่างหนัก หญิงสาวค่อย ๆ ขยับตัวออกจากอ้อมกอดของคนที่นอนอยู่ด้านข้างทว่ากลับถูกเขาดึงลงไปกอดอีกครั้ง เจ้าขุนหรี่ตาอย่างงัวเงียก่อนจะพูดเสียงแหบแห้ง “จะไปไหน” “จะไปอาบน้ำ” “จะรีบอาบทำไม วันนี้วันหยุดนะ” “ฉันว่าจะแวะไปที่บ้านหน่อย พอดีเมื่อวานป้าแม่บ้านโทรมาบอกว่าอยากเจอฉันน่ะ” “ไม่ใช่แผนหลอกให้เธอกลับบ้านหรอกนะ” “ไม่หรอกน่า ป้าอุ่นเป็นคนเลี้ยงฉันมาตั้งแต่เด็กรักฉันเหมือนลูกเหมือนหลานแท้ ๆ ป้าอุ่นไม่หลอกฉันแน่” “งั้นฉันไปด้วย” ทำเสียงออดอ้อนราวกับไม่ใช่เจ้าขุนคนที่ชอบขู่เข็ญเธอเป็นประจำ “นายไปด้วยไม่ได้หรอก ถ้าคุณพ่อเห็นนายเข้าต้องโกรธมากแน่ ๆ ลืมไปแล้วเหรอว่าครั้งที่แล้วนายเอาปืนจ่อหัวท่านน่ะ” “คิดว่าฉันกลัว?” “ฉันรู้ว่านายไม่กลัว แต่ฉันกลัวหนิ ถ้าคุณพ่อสั่งให้คนทำร้ายนายจะทำยังไง” “ห่วงฉันเหรอ” เจ้าขุนพูดขณะที่ดวงตามองเธออย่างล