All Chapters of เล่ห์ร้ายนายว่าที่คู่หมั้น: Chapter 131 - Chapter 140

เพราะกินเหล้าอย่างหนักทิวเขาจึงเมาจนขับรถกลับไม่ไหว ครั้นพวกเพื่อนจะพาไปส่งที่คอนโดเขาก็ไม่ยอมไป เอาแต่ยืนกรานว่าจะกลับบ้านให้ได้ สุดท้ายออสตินและวายุก็ต้องขับรถมาส่งเขาที่บ้านร่างสูงเดินโซซัดโซเซขึ้นบันไดบ้านหลังใหญ่ ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้องที่เมื่อก่อนเคยเป็นห้องนอนของน้ำหวานเขาเปิดประตูเข้าไปแล้วกวาดตาสำรวจด้านใน อะไรที่ยังเคยอยู่ก็ยังอยู่ตามเดิมไม่ว่าจะเป็นหมอนหรือผ้าห่มชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มแล้วนอนกอดก่ายผ้าห่มผืนหนาที่เคยเป็นของหญิงสาวเอาไว้เรื่องราวมากมายผุดขึ้นมาในหัวทำให้เขายิ่งคิดถึงคนที่เคยเป็นเจ้าของห้องนี้ จู่ ๆ น้ำตามันก็ไหลออกมาอย่างกลั้นไม่ได้เขาคิดถึงเธอแทบขาดใจแต่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเช้าวันต่อมาหลังตื่นนอนน้ำหวานรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกจากหอพักตั้งแต่เช้า วันนี้เธอมีนัดสำคัญกับป้าสุเรื่องที่เธอไหว้วานให้ป้าแม่บ้านเอาโฉนดที่ดินมาให้ตรงหน้าปากซอยตอนแรกก็กะว่าจะไปเอาเองพร้อมทั้งพูดคุยกับคุณอาทั้งสองเรื่องขอเอาโฉนดจำนองไว้กับพวกท่านก่อน ทว่าพอทำข้อตกลงกับทิวเขาว่าจะไม่ไปยุ่งวุ่นวายกับครอบครัวของเขาอีกน้ำหวานจึงต้องไหว้วานให้ป้าสุเป็นคนเอาออกมาให้แทน แล

พอออกมาจากบ้านสิ่งแรกที่ทิวเขาจะทำคือไปหาน้ำหวานที่หอพักหญิงในมหาวิทยาลัยซึ่งตอนนี้ยังไม่มีแผนว่าจะเข้าไปได้ยังไง แต่ขอไปให้ถึงที่นั่นก่อนแล้วค่อยคิดทีหลัง ร่างสูงร้อนอกร้อนใจจนรู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างรอบข้างดูช้าไปหมดโดยเฉพาะรถสปอร์ต ราคาหลายสิบล้านที่ไอ้เพื่อนซี้ขับราวกับเต่าคลาน “มึงช่วยขับให้มันเร็ว ๆ กว่านี้ได้ไหม” “มึงมาขับเองไหม” “งั้นจอดเลย” “อะไรของมึงเนี่ยจะรีบร้อนอะไรขนาดนั้นวะ น้องน้ำหวานไม่หนีไปไหนหรอก” บ่นปอด ๆ แปด ๆ แต่ก็ยอมเปลี่ยนให้คนใจร้อนเป็นคนขับ พอเปลี่ยนไปนั่งหลังพวงมาลัยทิวเขาก็ออกตัวอย่างแรงประหนึ่งว่าอยู่ในสนามแข่งขัน รถคันหรูก็วิ่งฉิวบนถนนด้วยความเร็วเกือบสองร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงรู้อยู่หรอกว่าขับรถเก่ง แต่ไม่รู้มันจะรีบอะไรขนาดนั้น“มึงจะเล่าเรื่องน้องน้ำหวานให้กูฟังได้ยัง”ออสตินเอ่ยถามเพื่อไม่เป็นการเสียเวลา อย่างน้อยเขาก็ควรรู้ว่าระหว่างเพื่อนสนิทกับหญิงสาวเกิดเรื่องอะไรขึ้นทิวเขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มเล่าทุกอย่างให้ออสตินฟังขณะที่ทำหน้าที่ขับรถไปด้วย“แม่งเหี้_ยโคตร ๆ”เล่าจบก็ถู

[น้ำหวานไม่รับว่ะเฮีย เอาไงดี] ทิวเขาเดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวายใจ แววตาหวาดกลัวในหัวจินตนาการถึงเรื่องเลวร้ายต่าง ๆ นานา สัญชาตญาณมันบอกเขาว่าน้ำหวานกำลังตกอยู่ในอันตราย “มึงมีเบอร์เพื่อนผู้ชายที่ชอบไปไหนมาไหนกับน้ำหวานไหม” [ไม่มีเลยเฮีย เออ! แต่ฟอลไอจีกันอยู่ แป๊บนะเฮียเดี๋ยวลองทักไปถามดูก่อน] เจนรู้หน้าที่ทันทีไม่ต้องรอให้รุ่นพี่ออกคำสั่ง หลังจากที่เงียบไปสักพักเจนก็พูดขึ้นว่า [เขาบอกไม่รู้ว่ะเฮีย เขาแยกกับน้ำหวานตั้งแต่เลิกเรียนแล้ว] “ไปไหนวะน้ำหวาน” บ่นพำพึมอย่างร้อนใจขณะเดินวนไปวนมารอบโซฟา “เอางี้ไหม ลองเช็กจากเบอร์โทรศัพท์มือถือน้ำหวานดูว่าตอนนี้เธออยู่ไหน” ออสตินเสนอความคิดเห็น “มึงทำได้เหรอ” “ลืมไปแล้วเหรอว่ากูใคร” ยักคิ้วแล้วยิ้มพรายโอ้อวด “รีบ ๆ เลย” ทิวเขาไม่สนใจหรอกว่ามันเป็นใครตอนนี้เขาอยากรู้แค่ว่าหญิงสาวอยู่ไหนออสตินโทรหาใครบางคนซึ่งเดาว่าน่าจะเป็นหน่วยใดหน่วยหนึ่งของกรมตำรวจ เขาเป็นลูกหลานมาเฟียมีเส้นสายใหญ่โตจึงหาข้อมูลพวกนี้ได้ไม่ยาก

ทิวเขาลืมตาตื่นขึ้นมาในทุ่งกว้างซึ่งอาณาบริเวณนั้นเต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ ท้องฟ้าแจ่มใสมองไปทางไหนก็มีแต่เหล่าผีเสื้อบินเต็มไปหมดเขารู้สึกงวยงงกับสถานที่แปลกตา ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ เพื่อความแน่ใจ นัยน์ตาคมเหลือบมองไปที่ต้นไม้ใหญ่ซึ่งตั้งตระหง่านโดดเด่นอยู่กลางทุ่งดอกไม้ เขาเห็นใครบางคนยืนหันหลังอยู่ตรงนั้นร่างสูงก้าวเดินไปยังใต้ต้นไม้ ผู้ชายคนนั้นค่อย ๆ หันหน้ามาทางเขา“พ่อริว”ริวส่งยิ้มให้ชายหนุ่มจากนั้นก็ขยับเข้ามาใกล้ วางมือบนไหล่แล้วพูดขึ้นว่า“ทิวเขา พ่อฝากดูแลน้ำหวานด้วยนะ”“พ่อไม่ต้องห่วงครับ ผมจะรักและดูแลน้ำหวานยิ่งกว่าชีวิตของผม”ริวคลี่ยิ้มให้ชายหนุ่มพลางตบไหล่เบา ๆ จากนั้นก็พูดขึ้นว่า“พ่อต้องไปแล้ว ส่วนนายกลับไปหาน้ำหวานได้แล้ว”ทั้งคู่ส่งยิ้มให้กัน จากนั้นร่างของริวก็ล่องลอยสูญสลายไปในอากาศกลายเป็นผีเสื้อบินวนรอบ ๆ ทิวเขาอีกด้านร่างเล็กนั่งอยู่ตรงข้างเตียงคนป่วย นัยน์ตาสวยจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่ยังนอนหลับนิ่ง นึกถึงประโยคที่ทิวเขาพูดกับเธอก่อนที่เขาจะสลบไป‘ขอโทษสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมา เธอยกโทษให้ฉันได้ไหมน้ำหวาน’น้ำตาไหลรื้นออกมาเมื

“หวานไปเรียนนะคะ”เมื่อใกล้ถึงช่วงบ่ายน้ำหวานก็เปลี่ยนมาแต่งกายด้วยชุดนักศึกษาและเตรียมตัวออกจากห้องพักฟื้นผู้ป่วยเธอบอกคนที่นอนอยู่บนเตียงทว่าทิวเขากลับทำเป็นไม่สนใจแถมยังไม่หันมามองหน้าเธอเลยสักนิดตั้งแต่เมื่อคืนแล้วที่เขาเป็นแบบนี้เมื่อบอกแล้วเขาไม่สนใจเธอจึงหันไปบอกแม่ของเขาแทน“หวานไปเรียนนะคะอาขวัญ”“ไปเถอะลูก ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”“ตอนเย็นหวานน่าจะไม่ได้มาเฝ้านะคะ พอดีว่าอาจจะต้องอยู่ทำกิจกรรมจนค่ำน่ะค่ะ”“ไม่ได้มาก็ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวคืนนี้อาอยู่เฝ้าเอง”“ค่ะ”หญิงสาวพยักหน้าแล้วยกมือไหว้ลา จากนั้นก็เดินออกจากประตูไปทิวเขาหันขวับไปมองในตอนที่น้ำหวานเดินออกจากประตูไปแล้ว จากนั้นคิ้วหนาก็ขมวดขึ้นเป็นปมด้วยอารมณ์หงุดหงิด คิดน้อยใจสารพัดคนอุตส่าห์เอ่ยปากสารภาพรักถึงสองครั้งสองคราเธอกลับไม่มีทีท่าว่าจะสนใจ‘ยัยน้ำเน่าเธอมันใจดำเกินไปแล้ว’“เฮ่อ!”นอนถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าจนผู้เป็นแม่รู้สึกรำคาญ มองหน้าลูกชายด้วยความสงสัยแล้วเอ่ยถาม“เป็นอะไร”“เบื่ออะ เมื่อไหร่ผมจะได้ออกจากโรงพยาบาลสักทีครับแม่”“จะรีบออกไปไหนนอนรักษาตัวให้หายดี ๆ ก่อนสิ”“แม่”พลิกตะแคงข้างหันหน้ามาทางผู้เป็