Todos los capítulos de เล่ห์ร้ายนายว่าที่คู่หมั้น: Capítulo 171 - Capítulo 180

เมื่อพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันเสร็จสรรพดาริณก็ขอตัวกลับ ระหว่างที่รอเจ้าขุนมารับหญิงสาวก็เดินออกไปเรื่อย ๆ ใบหน้าสวยดูเป็นกังวลขณะเดินเท้าอยู่ในซอย หัวสมองคิดหลายเรื่องจนตีรวนกันไปหมด เธอไม่แน่ใจว่าควรบอกเรื่องที่ผู้เป็นพ่อกำลังจัดแจงเรื่องงานหมั้นของเธอกับลูกชายท่านเจ้าสัวให้เจ้าขุนรู้ดีไหม แล้วสถานะของเธอกับเจ้าขุนตอนนี้มันคืออะไร แค่เพื่อน แค่คู่นอน หรือเป็นคนรัก “ดาริณ” รถคันหรูจอดเทียบข้างพลางเปิดกระจกเรียกคนเหม่อลอย หญิงสาวสะดุ้งโหยงตกใจก่อนจะหันไปมองตามเสียงเรียก เธอเพิ่งจะโทรบอกเขาเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว ทำไมเจ้าขุนมาถึงเร็วจัง “นายเหาะมารึไง” ขึ้นรถปุ๊บก็พูดจากระแนะกระแหน เจ้าขุนยิ้มขำแล้วพูดสั้น ๆ ว่า “เออ” ดาริณเบะปากใส่เขาอย่างไม่ได้จริงจัง ชายหนุ่มแค่นหัวเราะก่อนจะขับรถพาหญิงสาวไปยังสถานที่ที่นัดหมายเอาไว้กับพวกเพื่อน รถคันงามขับมาจอดที่ลานจอดรถภายในอาณาบริเวณบ้านเรือนไทยทรงปั้นหยาสองชั้นของวายุ ตรงหน้าบ้านมีสวนหย่อมและต้นไม้เขียวขจีรายล้อม บ้านหลังใหญ่แม้จะมีอายุเก่าแก

ใบหน้าหวานเหยเกเสียวซ่าน มือบางจับศีรษะของคนที่อยู่ใต้ผิวน้ำ รู้สึกร้อนวูบวาบที่กลางร่องอยากบอกไม่ถูก แรงปรารถนาลุกโชนทว่าอีกใจก็กลัวว่าจะมีคนผ่านมาเห็นเข้า “พอแล้วเจ้าขุนเดี๋ยวมีคนเห็น” ชายหนุ่มผละริมฝีปากออกจากสองเต้าเต่งตึงแล้วโผล่พรวดขึ้นมาจากน้ำ มือหนายกขึ้นมาเสยผมอย่างเป็นธรรมชาติ กร้าวใจจัง ดาริณคิดในใจขณะมองเขาอย่างเคลิบเคลิ้ม คนเจ้าเล่ห์ยกยิ้มแล้วประกบจูบเบา ๆ “เอาตรงนี้ไหม” “นายจะบ้าเหรอ คนอยู่ตั้งเยอะ” “ตื่นเต้นดีออก” พูดเสียงกระเส่าปลายนิ้วเกลี่ยไล้ไปตามซอกกางเกงบิกินีตัวจิ๋ว ดาริณรู้สึกวาบหวามกลางกายลมหายใจถี่กระชั้นทั้งกลัวทั้งตื่นเต้น เจ้าขุนแค่นยิ้มจากนั้นก็ละมือมาผูกสายบิกินีเอาไว้ให้เธอตามเดิม “กลับเลยไหม” “นายไม่รอวายุเป่าเค้กก่อนเหรอ” “รอยังไงล่ะ แข็งขนาดนี้” พูดขณะจับมือของเธอมาจับที่ท่อนเอ็นของตัวเอง ดาริณถลึงตาใส่เขาอย่างนึกหมั่นไส้คนอะไรทั้งร้ายกาจทั้งเจ้าเล่ห์ เธอฟาดฝ่ามือลงบนแขนของเขา “คนหื่น”

คนที่อยู่ในห้องเทียวลุกเทียวนั่งด้วยความกระวนกระวาย ภายในใจว้าวุ่นและคิดไปต่าง ๆ นานา มองนาฬิกาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้วที่เจ้าขุนออกจากห้องไป จะว่ารู้สึกน้อยใจที่เจ้าขุนไม่ให้ไปด้วยก็ไม่ใช่ จะว่าไม่รู้สึกอะไรเลยก็ไม่เชิงเพราะเธอไม่รู้เลยว่าสำหรับเจ้าขุนตอนนี้เธออยู่ในฐานะอะไร ตั้งแต่ที่ตกลงกันว่าจะเป็นแฟนปลอม ๆ ก็ยังไม่เคยได้เลื่อนสถานะไปเป็นอย่างอื่นเลย “หรือนายเห็นฉันเป็นเพียงเครื่องบำบัดความใคร่ของนายเท่านั้น” พูดพึมพำเบา ๆ ขณะทอดมองออกไปนอกผนังกระจกที่สูงตั้งแต่พื้นจรดฝ้า ดวงตาสั่นไหวคล้ายกับคนกลั้นร้องไห้ อีกด้าน หลังปล่อยตัวดาวิทย์เจ้าขุนก็รีบบึ่งรถกลับเพ้นท์เฮ้าส์ เขาเดินดุ่มออกจากลิฟต์แล้วเปิดประตูเข้าไปในห้อง กวาดตามองหาคนที่เขาบอกให้รออยู่ ก่อนจะเห็นว่าเธอยืนเหม่ออยู่ตรงผนังกระจก เจ้าขุนถอนหายใจอย่างโล่งอก ตั้งแต่ออกจากบ่อนเขากดโทรหาดาริณเป็นร้อยครั้งแต่เธอกลับไม่ยอมรับสาย กอปรกับเพิ่งฟังเรื่องที่ดาวิทย์เล่าทำให้เขาร้อนใจมาก ร่างสูงเดินเข้าไปสวมกอดหญิงสาวจากทางด้านหลัง ใบหน้

หลังท่านเจ้าสัวเกษมออกจากห้องไปเจ้าขุนก็ทอดกายนอนราบบนโซฟาตัวยาว เขายกแขนขึ้นมาก่ายหน้าผาก เปลือกตาปิดลงราวกับคนนอนหลับทว่าภายในใจกลับร้อนรนราวกับถูกไฟแผดเผา นานแล้วที่เขาไม่ได้พบเจอกับท่านเจ้าสัวอย่างซึ่งหน้า ล่าสุดที่ได้พบกันคือเมื่อห้าปีก่อนตอนที่เขาเรียนอยู่มอปลาย ความคับแค้นที่ฝังแน่นอยู่ในอกลุกโชนขึ้นมาทุกครั้งที่เห็นหน้าอีกฝ่าย ไม่ว่าจะเป็นการเจอกันซึ่งหน้าหรือผ่านทางสื่อโซเชียล เรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับแม่เมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้วก็ผุดขึ้นมาในหัวสมอง เจ้าขุนไม่เคยลืมเลือนและเขาก็คงจะจดจำความแค้นนี้ไปตลอดชีวิต ดาริณเดินลงมาดูคนที่นอนนิ่งอยู่บนโซฟาด้วยความเป็นห่วง เธอนั่งลงบนพื้นดวงตาจดจ้องไปที่ใบหน้าหล่อเหลา มือบอบบางจับแขนที่วางพาดบนหน้าผากของเขาออก เปลือกตาหนาเปิดขึ้นก่อนจะสบประสานกับดวงตาอ่อนโยนที่มองมา “นายเป็นอะไรรึเปล่า” “ฉันไม่เป็นไร” เจ้าขุนลุกพรวดพราดขึ้นมานั่งจากนั้นก็เหยียดกายยืนขึ้นตั้งท่าจะเดินหนีขึ้นห้อง เขายังไม่พร้อมจะตอบคำถามของดาริณตอนนี้ “เจ้าขุน” หญิงสาววิ่งไปโอบ

@มหาวิทยาลัย “วันนี้ฉันเลิกเรียนช้า ถ้าเรียนเสร็จแล้วก็นั่งรออยู่แถวนี้ห้ามไปไหนนะ ถ้ามีอะไรก็รีบโทรหาฉันทันที” หลังจอดรถตรงหน้าตึกคณะที่หญิงสาวเรียนอยู่คนขับรถก็ออกคำสั่งทันที ดาริณส่งยิ้มยียวนให้เจ้าของรถ “รับทราบค่ะ” ตั้งท่าจะเปิดประตูลงกลับถูกเขาคว้าดึงไว้ คนเจ้าเล่ห์ขยับตัวเข้าหาหญิงสาวแล้วประกบจูบดูดดื่ม “~อื้อ~” คนถูกจูบส่งเสียงอู้อี้พลางฟาดมือบนไหล่หนา เจ้าขุนผละใบหน้าออกมากระตุกยิ้มมุมปาก เขาชอบฉวยโอกาสกับเธออยู่เรื่อย “นี่มันในมหา’ลัยนะ” “ฟิล์มดำขนาดนี้ใครจะเห็น” “ไม่เห็นก็ไม่ควร อยู่ห้องก็จูบทั้งคืนแล้วยังไม่พออีกรึไง” “ไม่พอ” รู้สึกหมั่นไส้ชะมัด ไม่คิดว่าคนห่าม ๆ อย่างเจ้าขุนจะกลายร่างเป็นผู้ชายเจ้าเล่ห์ขนาดนี้ ดวงตาคมที่จ้องมองไม่ยอมลดละทำให้หญิงสาวทำตัวไม่ถูก ดาริณรีบลงจากรถก่อนที่เขาจะฉวยโอกาสกับเธออีกครั้ง ชายหนุ่มแค่นยิ้มขณะมองร่างอรชรเดินหายเข้าไปในตึกคณะ จากนั้นก็ขับรถกลับคณะของตัวเอง น้ำฟ้าที่นั่งสังเกตการณ์