Todos los capítulos de เล่ห์ร้ายนายว่าที่คู่หมั้น: Capítulo 181 - Capítulo 190

หลังวางสายจากดาริณเจ้าขุนก็ขับรถออกไปด้วยความเร็ว ก่อนจะหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าข้างทางอย่างกะทันหันแล้วเหยียบเบรกเสียงดังเอี๊ยด! ทั้งที่เพิ่งขับออกจากซอยบ้านเธอเพียงไม่กี่ร้อยเมตรเท่านั้น เขาตบพวงมาลัยรถด้วยความโมโห แววตาสั่นไหวนัยน์ตาแดงก่ำคล้ายกับคนกำลังจะร้องไห้ ร่างสูงเงยหน้าเอนหลังพิงเบาะแล้วหลับตาอย่างคนใช้ความคิด แต่ความขุ่นเคืองที่อัดแน่นอยู่เต็มอกทำให้เขาไม่มีสมาธิที่จะคิดอะไรได้เลย จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงัน เจ้าขุนกดรับสายทันทีที่เห็นว่าปลายสายคือวายุ [มึงอยู่ไหนแล้วเนี่ย ไหนบอกว่าจะไปรับดาริณมากินข้าวกับพวกกูไง หายไปเป็นชั่วโมงมัวทำอะไรอยู่วะ อย่าบอกนะว่าพวกมึงกำลังซั่มกันอยู่อะ] “ซั่มพ่องมึงดิไอ้สัส” [อ้าวไอ้เชี่ย อย่าบอกนะว่าทะเลาะกับเมียแล้วมาลงที่กูอะ] “มึงเงียบปากไปเลยวายุ ถ้าว่างนักก็สั่งเหล้าไว้รอกูคืนนี้กูจะแดกแม่งให้เมาไปเลย” พูดจบก็กดวางสายเพื่อนสนิท จากนั้นก็ขับรถไปยังสถานที่ที่นัดหมายกับพวกมันในตอนแรก คนที่ถูกเพื่อนตัดสายเกาศีรษะด้วยความงุนงง หลังกลับ

“เจ้าสัวเกษมเคยคบกับแม่กูเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว แต่แม่ของท่านเจ้าสัวไม่ชอบแม่กูก็เลยหาเมียมาให้ลูกชาย ท่านเจ้าสัวกลัวไม่ได้มรดกเลยยอมตกลงแต่งงานกับคนที่แม่หามาให้” ขอบตาคนเล่าเริ่มเจือสีแดงก่ำ เจ้าขุนพักกลืนน้ำลายก่อนจะเล่าต่อว่า “ทั้งที่แต่งงานมีเมียแล้วแต่เสือกไม่บอกแม่กูสักคำ พอทางนั้นรู้เรื่องที่เจ้าสัวมีแม่กูอีกคนก็ยกพวกมารุมทำร้ายแม่ถึงบ้าน ผู้คนละแวกนั้นรุมประณามว่าแม่กูเป็นเมียน้อยทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วแม่กูมาก่อน ขนาดคนพวกนั้นทำกับแม่กูถึงขนาดนั้นเจ้าสัวเกษมก็ยังมีหน้ามาบอกให้รอก่อน หลังเคลียร์ปัญหาทุกอย่างจบแล้วจะกลับมารับไปอยู่ด้วย แล้วแม่ก็เชื่อ ทนรอเขาจนกระทั่งรู้ข่าวว่าฝั่งนั้นตั้งท้องและคลอดลูกออกมา แม่เสียใจมากตอนแรกคิดจะฆ่าตัวตาย แต่พอรู้ว่ามีกูอยู่ในท้องท่านก็เลยล้มเลิกความคิด แต่หลังจากที่คลอดกูออกมาได้ไม่นานแม่ก็ป่วยหนัก แล้วก็อย่างที่พวกมึงรู้เลย แม่กูตาย” พูดถึงตรงนี้เสียงคนเล่าถึงกับสั่นเครือ เขาไม่อยากพูดถึงเรื่องเก่าเลยแต่ที่ต้องเล่าให้เพื่อนฟังเพราะไม่อยากปิดบัง หัวใจคนฟังสั่นไหวไปตาม ๆ กัน รู้สึกเห็นอกเห็นใจเพื่อนสนิ

เมื่อกลับมาถึงบ้านดาริณก็เอาแต่เก็บตัวอยู่บนห้อง หลายวันมาแล้วที่เธอได้ลองคิดทบทวนถึงความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อเจ้าขุน จนกระทั่งวันนี้ที่ได้พบหน้าชายหนุ่มอีกครั้งมันทำให้เธอมั่นใจแล้วว่าเธอ...รักอีกฝ่ายสุดหัวใจ หัวใจดวงน้อยรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวราวกับใกล้จะแตกสลาย เมื่อหันไปมองเครื่องหมายกากบาทบนหน้าปฏิทินที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียงนอน งานแต่งงานถูกกำหนดเป็นวันที่ยี่สิบของเดือนนี้ เหลืออีกแค่สิบกว่าวันเธอก็จะกลายเป็นสะใภ้ของตระกูลที่ขึ้นชื่อว่าร่ำรวยเป็นอันดับหนึ่งของประเทศ แต่เธอกลับไม่ได้ยินดีเลยสักนิด “เฮ่อ!” หญิงสาวพ่นลมหายใจอย่างแรง ก่อนจะพูดพึมพำว่า “แบบนี้มันดีแล้วจริง ๆ เหรอดาริณ” @คฤหาสน์สุวรรณเวชเมธา คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ในที่ดินเขตเศรษฐกิจบนเนื้อที่กว่ายี่สิบไร่ ตัวอาคารสูงเด่นประดับประดาด้วยหน้าต่างบานโค้งและเสาโรมันหรูหรา หลังคาทรงสูงปกคลุมด้วยกระเบื้องสีเทาเข้มดูแข็งแรงและทนทาน รอบ ๆ บ้านหลังใหญ่มีสวนหย่อมและสนามหญ้ากว้างขวาง ตระกูลสุวรรณเวชเมธาครอบคลุมธุรกิจหลากหลาย ตั้งแต่

คนเมาเงยหน้าสบตากับเจ้าของร่างอรชรที่เขาเฝ้าคิดถึงมาหลายวัน จากนั้นก็ลุกพรวดอย่างลืมตัวแล้วตั้งท่าจะเดินไปหาหญิงสาว แต่ถูกออสตินคว้าตัวเอาไว้เสียก่อน “มึงจะไปไหน” “ออสตินมึงปล่อยกู” คนเมาหันมาโวยวายเสียงดังจนลูกค้าในผับหันมามองเขาเป็นตาเดียว “มึงมีสติหน่อยดิ” “สติเชี่ยอะไร มึงไม่เห็นรึไงนั่นเมียกู” “เออ กูเห็นแล้ว” อยากจะถีบคนเมาให้หน้าคว่ำเมื่อกี้หมาตัวไหนมันบอกไม่อยากยุ่งวะ “ฉันว่านายตัดใจจากดาริณซะเถอะ ไม่ว่านายจะทำยังไงดาริณก็ไม่กลับมาหานายหรอก” หญิงสาวเพียงคนเดียวของโต๊ะพูดแทรกบทสนทนาของสองหนุ่ม ออสตินขมวดคิ้วไม่สบอารมณ์ใส่น้ำฟ้าก่อนจะพูดขึ้นว่า “นอกจากเธอจะชอบเผือกเรื่องชาวบ้าน ก็ยังชอบยุแยงให้คนอื่นเขาแตกแยกกันอีก เป็นเพื่อนดาริณประสาอะไรวะ” คนถูกตำหนิทำท่าทางกระฟัดกระเฟียด ก่อนจะหันใบหน้าบูดบึ้งไปทางเจ้าขุนหวังให้เขาช่วยพูดแก้ตัวกับออสตินแต่กลับถูกเจ้าขุนไล่ตะเพิด “ไปไหนก็ไปไป รำคาญว่ะ” “ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า สะใจโว้ย” ออสตินหัวเราะร่ายิ่งทำให้คนถูก

วันต่อมา หลังกลับมาจากร้านขายยาดาริณก็รีบร้อนขึ้นไปบนห้อง หยิบชุดตรวจการตั้งครรภ์ออกจากถุงพลาสติก อ่านฉลากจนเข้าใจแล้วดำเนินการทุกอย่างตามขั้นตอนที่เขียนอยู่บนเอกสารกำกับ ดาริณนั่งรอลุ้นดูอุปกรณ์ที่ลักษณะเป็นแท่งพลาสติกคล้ายกับปากกา ด้านหน้ามีช่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ สำหรับแสดงผล คนรอลุ้นนั่งหน้าซีด ในใจเต้นรัวราวกับมีคนตีกลองอยู่ด้านใน มือข้างที่จับแท่งพลาสติกเอาไว้สั่นเทาเล็กน้อย เธอกำลังลุ้นให้ผลลัพธ์ออกมาเพียงขีดเดียว ทว่า... เส้นสีแดงที่ปรากฏขึ้นบนนั้นกลับมีสองขีด ร่างเล็กทรุดนั่งบนเตียงนอนมือข้างหนึ่งกำที่ตรวจการตั้งครรภ์เอาไว้แน่น หัวใจดวงเล็กเต้นแรงกว่าปกติน้ำตาไหลทะลักอย่างห้ามไม่อยู่ พยายามปลอบใจตัวเองว่าบางทีมันอาจมีอะไรผิดพลาดเลยทำให้ผลการตรวจคลาดเคลื่อนก็เป็นได้ เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงคว้ากระเป๋ามาสะพายแล้วรีบร้อนออกจากห้อง วิ่งลงบันไดบ้านด้วยความเร่งรีบก่อนจะพบกับผู้เป็นพ่อที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องทำงาน “แกจะรีบร้อนไปไหน เมื่อกี้ก็เพิ่งไปมาไม่ใช่รึไง” พอถูกถามคนเป็นลูกก