All Chapters of สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก: Chapter 11 - Chapter 20

ฉือหวั่นโหรวเตรียมใจไว้แล้วว่าวันนี้นางอาจจะต้องเดินทางกลับจวนสกุลฉือลำพัง แต่แล้วกลับต้องพบเจอเรื่องไม่คาดฝันเมื่อนางได้ยินเสียงล้อไม้เคลื่อนใกล้เข้ามา หญิงสาวยืนจ้องเขาตาไม่กะพริบ ทั้งที่ตลอดสามวันนางแทบไม่ได้ใกล้ชิดเขาด้วยซ้ำ ไฉนเมื่อเห็นอีกฝ่ายกลางแสงตะวันกลับทำให้นางรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าฉงน“มองพอหรือยัง”ฉือหวั่นโหรวหลุดจากภวังค์ “ท่านพี่ ท่านจะกลับบ้านเดิมกับข้าหรือเจ้าคะ”เฟิงไป๋หลางปรายตามอง “ถ้าไม่อย่างนั้นล่ะ เจ้าคิดจะกลับพร้อมใคร”ฉือหวั่นโหรวสะดุ้งเฮือก เหตุใดนางต้องรู้สึกสะท้านวาบเช่นนี้ด้วย ทั้งที่เมื่อคืนหาใช่ความผิดของนาง เฟิงไป๋หลางพูดเช่นนี้ราวกับเขารู้อะไรมาอย่างนั้นริมฝีปากสีกุหลาบเม้มสนิท “ท่านเป็นสามีข้า หากไม่ใช่ท่านจะให้ข้ากลับพร้อมใคร”เฟิงไป๋หลางแค่นเสียง ครั้นโจวซานจะช่วยเข็นเขาเข้าใกล้รถม้ามากขึ้น ฉือหวั่นโหรวก็รีบอาสาทันควัน“ข้าเอง ๆ มาเจ้าค่ะ ข้าจะพยุงท่านขึ้นรถม้า”“เจ้าเอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ”ฉือหวั่นโหรวหน้ามู่ทู่ เฟิงไป๋หลางไม่รู้จักรักษาน้ำใจผู้อื่นบ้างหรืออย่างไร นางอุตส่าห์หวังดีโดยแท้ ขาพิการไม่พอใจก็ยังพิการด้วยอีก“มองข้าเช่นนี้แอบต่อว่าข้าใ

ตลอดการเดินทางคนทั้งสองไม่มีบทสนทนาใดอีก เพราะเมื่อคืนฉือหวั่นโหรวถูกรบกวนเวลาพักผ่อน ทำให้เวลานี้เปลือกตาของนางหนักอึ้งศีรษะเล็กคลอนไปมาใกล้จะพับลง เฟิงไป๋หลางลอบมองหญิงสาวบ่อยครั้งจึงเห็นว่าหัวของอีกฝ่ายเกือบกระแทกผนังอยู่หลายหน ชายหนุ่มกระเถิบเข้าใกล้ทีละน้อย ทุกครั้งที่ฉือหวั่นโหรวคล้ายจะรู้สึกตัวเขาก็แสร้งทำหน้านิ่งไม่ใส่ใจ ฉือหวั่นโหรวที่ตาปรืออยู่ตลอดเห็นว่าหนทางอีกยาวไกลจึงไม่อยากฝืนสังขารอีก หลับตอนเดินทางก็ดีกว่าต้องนั่งอดทนมองสีหน้าปั้นยากของอีกฝ่ายศีรษะของนางเอนเอียงลงเรื่อย ๆ ก่อนจะพิงเข้ากับผนังไม้แข็ง ฝ่ามือกว้างพลันคว้าศีรษะของนางมาซบลงตรงไหล่ตนเอง ริมปากได้รูปขยับยกเป็นรอยยิ้มอย่างไม่รู้ตัว เขาคลายมือลงแช่มช้าเพราะกลัวจะเผลอปลุกนางตื่น ไม่นานลมหายใจของนางก็เข้าออกสม่ำเสมอ หนำซ้ำฉือหวั่นโหรวยังเผลอยกมือขึ้นกอดเอวของเขาเอาไว้จนแน่น เฟิงไป๋หลางตัวแข็งทื่อประหนึ่งดินปั้นไม้แกะสลัก“ยัยแมวขี้เซา” เสียงทุ้มพึมพำฉือหวั่นโหรวที่หลับสบายราวกับอยู่บนสวรรค์ก็เริ่มไถหน้าของตาเข้าใกล้ซอกคออีกฝ่าย เฟิงไป๋หลางหลับตาแน่น เขาพยายามข่มอารมณ์ประหลาดในใจเอาไว้ ทว่าอกด้านซ้ายกลับเต้

ฉือหวั่นโหรวเดินแทะนิ้วมือพลางวนไปมาจนรอบห้อง เฟิงไป๋หลางมองตามนางแล้วก็พานปวดขมับ“เจ้าจะเดินเช่นนั้นอีกนานหรือไม่”ฉือหวั่นโหรวย้ายสายตามองไปยังสามีที่นั่งอยู่บนรถเข็นของตนแช่มช้า พริบตาก็ถลาเข้ามาเกาะที่พักแขนไม่สงวนกิริยาเฟิงไป๋หลางผงะ “ทำอะไรของเจ้า”“ท่านพี่…นี่ขาของท่านรักษาไม่ได้นานเพียงนั้นเลยหรือ” หญิงสาวหรี่ตาลงจนแคบเมื่อครู่บนโต๊ะอาหารแม้ทางฝ่ายฉือจิ่งวางตัวอย่างเหมาะสม กระนั้นซ่งหลินกลับดูแปลกมากยามที่เขามองมายังเฟิงไป๋หลางในชาติก่อนจะบอกว่าฉือหวั่นโหรวโง่สมองทึบก็ได้ เพราะนางไม่เห็นผู้ใดในสายตานอกจากซ่งหลินนางจำได้ว่าวันกลับบ้านเดิมหลังจากแต่งงานเฟิงไป๋หลางเองก็มาด้วย ทว่าเขาไม่ยอมเผยโฉมออกนอกห้องแม้เพียงเสี้ยว ฉือหวั่นโหรวเองก็ไม่ใส่ใจเช่นเดียวกันดึกสงัดในคืนนั้นนางถูกใครบางคนลอบวางยาอ่อนกำลังจนเกือบเอาตัวไม่รอด ดูเหมือนมีคนตั้งใจจะใส่ความให้นางคบชู้สู่ชายแต่ก็ไม่สำเร็จ หากจำไม่ผิด อยู่ ๆ ก็มีมือคู่หนึ่งยื่นมาคว้าตัวนางเอาไว้ ตื่นขึ้นอีกทีฉือหวั่นโหรวก็นอนอยู่บนเตียงแล้ว บิดาของนางบอกว่าฉือหวั่นโหรวอาหารเป็นพิษจึงหมดสติไปแต่เท่าที่นางจำได้ นางไม่ได้อาหารเป็นพิษ มา

รุ่งเช้าเสียงบ่าวรับใช้วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหน้าตาตื่น “นายท่านเมื่อเช้าบ่าวไปล้างคอกม้าแต่กลับเห็นคนนอนอยู่ในนั้นขอรับ”“ใคร”“คือ…” บ่าวนายนั้นอ้ำอึ้งไม่ทันได้ตอบก็มีสาวใช้นางหนึ่งวิ่งหน้าตั้งเข้ามาอีกราย“นายท่าน นายท่านเจ้าคะ แย่แล้วเจ้าค่ะ”ฉือหวั่นโหรวที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหารถอนหายใจ “ท่านพ่อ สกุลฉือของเรากลายเป็นสถานรื่นเริงแล้วหรือเจ้าคะ เหตุใดบ่าวรับใช้จึงไร้การอบรม วิ่งทะเล่อทะล่าตามหลังกันมา ช่างขายหน้านัก”“โหรวเอ๋อร์ เจ้าใจเย็นนะ พ่อจัดการเอง”“เจ้าค่ะ”ฉือหวั่นโหรวแสร้งไม่ใส่ใจ ทว่ามุมปากกลับขยับเป็นรอยยิ้ม เฟิงไป๋หลางลอบมองท่าทีของนางพลางส่ายหัวเอือมระอา“ท่านพี่ กินเยอะ ๆ นะเจ้าคะ ดูสิท่านผอมหมดแล้ว” หญิงสาวคีบหมูตุ๋นน้ำแดงลงไปยังชามข้าวของชายหนุ่มไม่ลืมคีบอาหารส่งเข้าปากตัวเองด้วยความเอร็ดอร่อย ส่วนซ่งหลินนั้นแทบนั่งไม่ติดเบาะ เมื่อคืนฉือจิ่งบอกเขาว่าจะไปจัดการฉือหวั่นโหรวเสียจนดิบดีนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะหายหน้าไปทั้งคืน หนำซ้ำคนที่นางบอกว่าจะจัดการกลับมานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อเอาใจสามีจนออกนอกหน้า“พูดมา มีเรื่องใดกันแน่” ฉือเทาตวาดบ่าวรับใช้ทั้งสองสะดุ้งโหยง“นายท่า

ฉือจิ่งโดนบิดาสอบสวนอย่างหนัก นางก็กลัวจนขาดสติ เนื่องจากตอนนั้นมืดเกินไปนางเองก็จำไม่ได้ รู้เพียงว่ามีของแข็งมากระแทกที่หัว จากนั้นก็หมดสติไป ตื่นขึ้นอีกทีตัวเองก็มานอนอยู่ในคอกม้าแล้วส่วนอนุหว่านไม่ได้แก้ตัวเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะนางกลัวว่าจะถูกสืบสาวราวเรื่องมาถึงบุตรสาวตนเอง ดังนั้นนางจึงก้มหน้ารับชะตาโดยการถูกขับไล่ออกจากจวนสกุลฉือการมาเยือนบ้านเดิมหนนี้แม้วุ่นวายไปบ้างแต่ฉือจิ่งก็ยังรักษาฐานะของสะใภ้สกุลซ่งได้ดังเดิมฉือหวั่นโหรวไม่ได้รีบร้อน ช้าเร็วฉือจิ่งคนนี้ก็ต้องรับกรรมอยู่ดี ไม่ใช่วันนี้ก็ยังมีวันหน้าวันนี้ต้องเดินทางกลับจวนสกุลเฟิงแล้ว ดูเหมือนนางจะทำให้เฟิงหมิงหว่านผิดหวัง เพราะตลอดสองคืนที่ผ่านมานางเองก็หาทางเลี่ยงไม่ร่วมห้องกับเขาประการแรกฉือหวั่นโหรวไม่อยากให้เฟิงไป๋หลางอึดอัด ประการที่สองนางต้องใช้สมองและความคิดในการกำจัดสองแม่ลูกมหาภัย ดังนั้นนางจะให้ผู้อื่นรบกวนไม่ได้เรื่องที่เกิดขึ้นก็แค่จุดเริ่มต้นของปัญหาเท่านั้น ชาตินี้นางจะไม่มีวันยอมให้ใครใช้ประโยชน์จากบิดาที่รักเป็นอันขาดฉือหวั่นโหรวกัดขนมกุ้ยฮวาเคี้ยวจนแก้มตุ่ย ท่าทางดุจกระต่ายตัวน้อยทำให้เฟิงไป๋หลางอ