All Chapters of สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ครั้นเดินทางมาถึงจวนโหวเฟิงหมิงหว่านก็เรียกหาฉือหวั่นโหรว ทว่านางเพิ่งรู้ว่าลูกสะใภ้ช่วยชีวิตคนจมน้ำไว้จึงรีบต้มน้ำแกงบำรุงไปให้ด้วยความร้อนใจ“โหรวเอ๋อร์ เป็นอย่างไรบ้าง”“ท่านแม่ ไม่เห็นต้องลำบากเลยเจ้าค่ะ ข้าไม่เป็นไร”“จะไม่เป็นได้อย่างไร ดูสิหน้าซีดหมดแล้ว มาเถอะแม่ต้มน้ำแกงบำรุงโลหิตมาให้เจ้า รีบดื่มตอนร้อน ๆ”“ขอบคุณเจ้าค่ะ”เฟิงหมิงหว่านชะเง้อชะแง้อยู่สักพัก ฉือหวั่นโหรวที่ดื่มน้ำแกงจนเกลี้ยงชามแล้วเห็นเช่นนั้นจึงถาม“ท่านแม่ มองหาท่านพี่หรือเจ้าคะ”เฟิงหมิงหว่านพยักหน้า “เจ้าตัวแสบหายหัวไปที่ใด เห็นอยู่ว่าฮูหยินตัวเองไม่ค่อยสบายก็เอาแต่หลบหน้า”ฉือหวั่นโหรวยิ้ม “อย่าว่าท่านพี่เลยเจ้าค่ะ เมื่อครู่เห็นท่านพี่บอกว่าจะไปพบท่านแม่ ข้าก็คิดว่าท่านแม่มาเพราะเขาเสียอีก”“หา…จริงหรือ”ฉือหวั่นโหรวพยักหน้า “เจ้าค่ะ”เฟิงหมิงหว่านยิ้ม “เช่นนั้นเจ้านอนพักให้ดี เดี๋ยวข้าออกไปพบเขาสักหน่อย”“ท่านแม่ ข้าก็ว่าท่านอยู่ที่ใด” เสียงทุ้มดังมาจากประตูทางเข้า“เจ้าลูกตัวดี โผล่หน้ามาพบแม่ได้สักที”โจวซานช่วยเข็นเฟิงไป๋หลางมาหยุดที่ข้างมารดา จากนั้นจึงขอตัวออกไป“ข้ากำลังจะไปพบท่านนี่อย่างไร ผู้ใดจ

ต้นยามซื่อแสงอาทิตย์สาดส่องลอดเข้ามายังบานหน้าต่าง เปลือกตาบางยังคงหลับพริ้มไม่ขยับ เฟิงไป๋หลางรู้สึกตัวขึ้นมาก่อน เขาสำรวจใบหน้าเกลี้ยงเกลาช้า ๆเหตุการณ์เมื่อคืนก็ผุดขึ้นมา ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอจนลูกกระเดือกขยับ เขาสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง ครั้นเห็นว่าคิ้วสวยค่อย ๆ เคลื่อนเข้าบรรจบกัน ฝ่ามือกว้างจึงรีบยกขึ้นป้องแสงจากดวงตะวันเอาไว้คิ้วเรียวสวยคลายออกแช่มช้า ริมฝีปากสีกุหลาบเผยยิ้มบางอย่างไม่รู้ตัวเฟิงไป๋หลางหลุดขำเสียงเบา “ยัยขี้เซา”“ท่านโหวน้อย ฮูหยินน้อย ตื่นหรือยังเจ้าคะ ฮูหยินให้บ่าวเตรียมอาหารมาให้เจ้าค่ะ”ชายหนุ่มย้ายสายตาไปยังหน้าธรณีทางเข้า ดูเหมือนด้านหน้าจะมิได้มีเพียงฟู่ลี่ ทว่ามารดาของเขาเองก็ลอบสังเกตดูผลงานของตนอยู่อย่างเงียบเชียบเฟิงไป๋หลางแค่นเสียง เพื่อไม่ให้มารดาต้องผิดหวังเพราะแผนการเมื่อคืนไม่สำเร็จ เขาจึงแสร้งเล่นละครต่อ“วางไว้ตรงนั้น พวกเรายังไม่หิว”“เจ้าค่ะ” เฟิงไป๋หลางยกศีรษะเล็กมาหนุนไว้บนแผงอก ส่วนฝ่ามือยังคอยบังแสงมิให้ส่องกระทบเปลือกตาบางอยู่ดังเดิมเสียงสวบสาบด้านในยิ่งกระตุ้นต่อมอยากรู้ของเฟิงหมิงหว่าน นางกระซิบ “เจ้าว่าเมื่อคืนสำเร็จหรือเปล่า”

ตั้งแต่ฉือหวั่นโหรวและเฟิงไป๋หลางพูดคุยทำความเข้าใจก็สามารถนอนร่วมห้องกันอย่างไม่อึดอัด เพียงแต่สิ่งที่เฟิงหมิงหว่านปรารถนายังไม่เคยเกิดขึ้น เฟิงไป๋หลางมีเรื่องในใจมากเกินไป เขาจึงเว้นระยะห่างกับฉือหวั่นโหรวเพื่อไม่ให้ตนเองเผลอรุ่มร่ามกับนางหลายคืนที่ฉือหวั่นโหรวสะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึกแล้วไม่พบหน้าเขา แต่นางก็ชินเสียแล้ว แม้จะเป็นห่วงแต่ฉือหวั่นโหรวก็ไม่เคยซักไซ้ไล่เลียง หากเป็นจวนอื่นคงคิดว่าสามีตนซุกอนุไว้นอกจวนแน่ แต่กับเฟิงไป๋หลางนั้นไม่เหมือนกันฉือหวั่นโหรวเชื่อใจเขา และคิดว่าทุกอย่างที่เขาทำล้วนมีเหตุผลทั้งสิ้นตลอดเวลาที่อาศัยอยู่ในจวนโหว ฉือหวั่นโหรวได้เรียนรู้การใช้ชีวิตมากมาย ดังนั้นตอนนี้ฝีมือทำอาหารของนางจึงพัฒนาขึ้นมาก เช้าวันนี้ฉือหวั่นโหรวจึงอยากไปจ่ายตลาดด้วยตนเอง“ฮูหยินน้อยผักนี่สดมากทีเดียว” ฟู่ลี่เอ่ยฉือหวั่นโหรวยิ้ม “เอาอันนี้ด้วยแล้วกัน”“เจ้าค่ะ”ระหว่างที่พวกนางเลือกซื้อข้าวของ ก็มีสตรีนางหนึ่งเดินสวนเข้ามาจนเผลอกระทบไหล่กัน ทำให้ต่างฝ่ายต่างเอียงกระเท่เร่ไปคนละทิศ“ขออภัยเจ้าค่ะ”ฉือหวั่นโหรวยืนอย่างมั่นคง นางยิ้มอย่างใจเย็น “ไม่เป็นไร เจ้าระวังหน่อย”“เจ้าค

เสียงปาข้าวของดังสะท้านโครมครามตลอดทั้งเช้า บ่าวรับใช้ของจวนสกุลซ่งต่างสะดุ้งโหยงด้วยความหวาดกลัว“ฮ่า ฮ่า คนโง่ คนโง่ คนเลวหน้าไม่อาย” ฉือจิ่งฮูหยินเสียสติของซ่งหลินเห็นสามีโมโหเช่นนั้นก็ปรบไม้ปรบมือชอบใจ“นังบ้า! เอามันออกไปให้พ้นหน้าข้า” เสียงทุ้มตะคอกสาวใช้รีบถลาเข้ามาลากตัวฉือจิ่งออกไปตามคำสั่ง“ไม่ไป ข้าไม่ไป ข้าจะดูหน้าคนโง่อัปลักษณ์ ฮ่า ฮ่า”“ไสหัวไป! ไม่เช่นนั้นข้าจะเชือดทิ้ง” ซ่งหลินตวาดสาวใช้สองนางลากฉือจิ่งออกไปจนสุดแรงเกิด กว่าจะสำเร็จก็เหงื่อโซมทั่วทั้งร่าง แค่ก แค่กซ่งหลินในตอนนี้แทบไม่เหลือเค้าคุณชายรูปงาม ใบหน้าของเขามีตุ่มพุพองขึ้นเต็มไปหมด“คุณชายซ่ง โรคนี้ยังไม่มียารักษาให้หายขาด แต่ยังสามารถกดอาการเบื้องต้นได้” หมอสูงวัยกล่าวพลางถอนหายใจ นี่หรือที่เรียกว่าบาปกรรมตามสนอง คนที่มั่วตัณหาเมาราคะล้วนไม่เคยมีใครได้พบจุดจบที่ดี“เจ้าโง่! ข้าสอบได้เป็นถึงทั่นฮวา [1] ไม่นานก็ต้องเข้ารับราชการแล้ว จะให้ข้าไปใช้ชีวิตอย่างไร ต้องรักษาข้าให้หายสิ”หมอสูงวัยส่ายหน้าปลดปลง เขาเองก็จนปัญญาต่อให้เป็นหมอเทวดาก็ยังมิอาจช่วยได้หนึ่งเดือนก่อนซ่งหลินเข้าสอบขุนนางและได้ตำแหน่งทั่น

คืนนี้เป็นอีกคืนที่ฉือหวั่นโหรวอยู่เพียงลำพัง ทว่าภายในใจกลับรู้สึกร้อนรุ่มเป็นพิเศษ คงเพราะหลายวันที่ผ่านมานางมีเรื่องให้คิดให้ทำจนชิน แต่วันนี้ทุกอย่างมันจบสิ้นแล้ว อยู่ ๆ ความกังวลก็โถมเข้ามาอย่างแปลกประหลาดฉือหวั่นโหรวมองลอดบานหน้าต่างไปยังห้องตำรา นางยังเห็นแสงจากเปลวเทียนสว่างไสวเช่นทุกครั้ง ไม่รู้เหมือนกันว่าเฟิงไป๋หลางภารกิจรัดตัวอะไรหนักหนา ทั้งที่เขามีเพียงบรรดาศักดิ์โหวน้อยแต่กำเนิด ทว่ากลับมิได้เป็นขุนนางในราชสำนักด้วยซ้ำอากาศราตรีนี้เย็นยะเยือกกว่าทุกวันนางจึงรู้สึกเป็นห่วงเขา แม้ไม่อยากทำตัวจู้จี้แต่ก็อยากดูแลเฟิงไป๋หลางให้สมกับการเป็นฮูหยินสักครั้ง ฉือหวั่นโหรวคว้าเสื้อคลุมขึ้นมาห่อร่าง หากแต่ไม่ทันที่นางจะได้ออกไปไหนก็ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาที่หน้าบานประตูก่อนคิ้วสวยเคลื่อนเข้าชิดกัน “ใครกัน หรือจะเป็นท่านพี่”ขาเสลารีบมุ่งหน้าไปปลดสลักลง หญิงสาวถึงกับผงะเมื่อกลิ่นคาวโลหิตโชยปะทะเข้ามาจนแสบจมูก ขาเล็กถอยกรูดไปเบื้องหลัง เพราะความมืดมิดทำให้นางมองผู้มาเยือนไม่ค่อยชัดนัก“เจ้าเป็นใคร?”เจ้าของร่างสูงขยับใกล้เข้ามา กระทั่งแสงจากโคมไฟที่ฉือหวั่นโหรวถือไว้ส่องกระทบห