All Chapters of สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ขบวนเกี้ยวแปดคนหามกำลังมุ่งหน้าไปยังจวนโหว ดนตรีซึ่งบรรเลงอย่างสนุกสนานกับสินเดิมที่ตามหลังเกี้ยวเจ้าสาวเรียงยาวหลายสิบลี้ [1] ทำให้ผู้คนสองข้างถนนตาโต“หยุด…”เกี้ยวที่โคลงเคลงไม่เคลื่อนไหวต่อ เสียงใสลอดออกมาจากด้านใน “ถึงแล้วหรือ”“คุณหนูถึงแล้วเจ้าค่ะ ทว่าประตูจวนโหวไม่เปิด”คิ้วสวยเคลื่อนเข้าชิดกัน ฉือหวั่นโหรวลดพัดในมือลง นางชะโงกหน้าออกมามอง แม้แต่ผ้าแพรสีชาดหน้าประตูก็ไม่มีประดับเอาไว้“ไม่มีคนอยู่หรือ นี่มิใช่ว่าเป็นวันมงคลที่ตกลงกันไว้แล้วหรือ”“เอ่อ…ข้าเองก็ไม่ทราบ ด้านในเงียบมาก…”ฉือหวั่นโหรวยกมือปราม นางไม่อยากฟังเสียงแม่สื่อพล่ามอีก ร่างระหงสาวเท้าลงมาจากเกี้ยว“คุณหนู ท่านลงมาเช่นนี้ผิดธรรมเนียมนะเจ้าคะ”ฉือหวั่นโหรวปรายตามอง แววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของความหยิ่งผยองทำให้แม่สื่อต้องรีบหดคอกลับ ชื่อเสียงร้ายกาจเอาแต่ใจของฉือหวั่นโหรวยังคงเป็นที่หวาดกลัวของทุกคน หากพลั้งเผลอทำให้นางโกรธเกรงว่าต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ห้ามมารร้ายเช่นนางไม่อยู่“ในเมื่อประตูปิดอยู่ เช่นนั้นเจ้าก็ไปเปิด” ฉือหวั่นโหรวหันไปสั่งบ่าวรับใช้นายหนึ่ง“ขอรับ” บ่าวร่างกำยำมุ่งตรงเข้าไปยังหน้าประตูทา

“โหรวเอ๋อร์คารวะท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าค่ะ” ร่างระหงยอบกายนอบน้อม“เด็กดีไม่ต้องมากพิธี” เฟิงหมิงหว่านเอ่ยพร้อมรอยยิ้มนางกวาดสายตามองฉือหวั่นโหรวด้วยความเอ็นดู ไม่นานคิ้วงดงามก็เคลื่อนเข้าชิดกัน “เจ้าตัวแสบหายไปที่ใด”แม่นมจี้รีบตอบ “ฮูหยิน ท่านโหวน้อยไม่ค่อยสบายเจ้าค่ะ”“ไม่สบาย ไม่สบายตั้งแต่เมื่อใด เมื่อวานเป็นวันสำคัญของเขา ข้าและท่านโหวเร่งกลับมาแต่ก็ไม่ทัน ดูท่าทางเขารีบร้อนจนไม่รอพวกเรา มาบัดนี้แม้แต่ยกน้ำชาก็ปล่อยให้ภรรยาโผล่มาผู้เดียว หรือว่าเมื่อคืนหักโหมไม่ดูตัวเอง”แม่นมจี้ยิ้มเจื่อนฉือหวั่นโหรวหน้ากระตุก นี่ช่างเป็นคำตอบที่คาดไม่ถึง ทั้งที่เขาไม่ต้อนรับนางจนต้องส่งปลาหลีฮื้อมาแต่งงานแทน ไฉนแท้จริงแล้วเป็นเขาที่เร่งงานแต่งให้เร็วขึ้น หรือที่แท้เฟิงไป๋หลางผู้นี้จงใจบีบนางให้อับอาย“ท่านแม่ ข้าเข้าใจว่าท่านพี่สุขภาพไม่ค่อยดีจึงไม่อยากรบกวนการพักผ่อนเจ้าค่ะ โหรวเอ๋อร์ตัดสินใจมาคนเดียวโดยพลการขอพวกท่านโปรดลงโทษ” ฉือหวั่นโหรวคุกเข่าลงทันควันเฟิงหมิงหว

ฉือหวั่นโหรวใจกระตุกวูบ นางพูดไปใครเขาจะเชื่อว่าตัวเองย้อนเวลากลับมา แต่เดิมฮูหยินของเขาต้องเป็นฉือจิ่งมิใช่นางดูเหมือนตอนนี้เขาเข้าใจนางผิดไปใหญ่แล้ว นางจะแก้ไขปัญหานี้อย่างไรดีนะ ก่อนจะถูกสายตาพิฆาตจ้องจนพรุนไปยันกระดูก ฉือหวั่นโหรวก็หมุนร่างไปนั่งแหมะลงตรงเตียงนอนหางตาพลันเหลือบไปเห็นหนังสือปกแดงที่วางเอาไว้ นางหยิบมันขึ้นมาจากนั้นยิ้มกล่าว“อ้อ เมื่อครู่ข้าก็แค่ฝึกแต่งบทละครเท่านั้น บังเอิญได้แรงบันดาลใจมาจากหนังสือเล่มนี้ หากท่านไม่เชื่อก็ลองดูได้” ฉือหวั่นโหรวยื่นหนังสือไปตรงหน้าของเขาเฟิงไป๋หลางลดตามองสิ่งของในมืออีกฝ่าย เขาเบือนหน้าหนี “เหลวไหล”“จะเหลวไหลได้อย่างไร ก็ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่ากำลังแต่งบทละคร ท่านดูสิ ดูเลย” ฉือหวั่นโหรวเห็นเขาเสียอาการจึงจงใจกลั่นแกล้งต่อนางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเนื้อหาด้านในนั้นเป็นสิ่งใด แต่ดูเหมือนว่ามันสามารถทำให้ชายหนุ่มไม่เป็นตัวของตัวเองฉือหวั่นโหรวปรี่เข้าไปหาเขา จากนั้นก็พลิกเปิดหนังสือหนึ่งหน้า “ท่านดูสิเจ้าคะ หนังสือเล่มนี้น่าสนใจมากใช่หรือไม่ เหตุใดเอาแต่หลบมันเล่า ดูสิเจ้าคะท่านพี่”“ไร้ยางอาย ไสหัวไป”“เอ๊ะ ท่านเป็นประเภทผีเข้าผีออกห

โจวซานกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่ เมื่อเห็นใบหน้าที่เคยขาวเนียนของสตรีทั้งสองนางดำเป็นปื้น หนำซ้ำเสื้อผ้ายังเปื้อนไปด้วยเขม่าควันดำ“องครักษ์โจวมีธุระกับข้าหรือ”“ฮูหยินน้อย ท่านโหวน้อยบอกว่าต่อจากนี้ท่านอย่าแตะต้องของของจวนโหวอีกขอรับ”ฟู่ลี่ที่ปรนนิบัตินายหญิงคนใหม่ของตนมาแล้วสองวัน แต่ก็ผูกพันราวกับสองปี นางได้ยินเช่นนี้กลับรู้สึกขุ่นเคืองแทนอีกฝ่ายนัก“เหตุใดท่านโหวน้อยต้องกล่าวเช่นนี้เจ้าคะ ที่ฮูหยินน้อยทำไปทั้งหมดก็เพื่อเอาใจท่านโหวน้อยทั้งนั้น วันก่อนใช้น้ำอุ่นรดต้นไม้ก็เพราะฮูหยินน้อยไม่รู้ นางแค่ต้องการให้ต้นไม้ช่วยสร้างบรรยากาศผ่อนคลาย วันนี้ฮูหยินน้อยก็ตั้งใจเรียนรู้การทำอาหารเพื่อเอาใจท่านโหวน้อยเพราะเห็นว่าท่านกินไม่ค่อยได้”“อาลี่ ไม่เป็นไร” เสียงใสตัดบทพร้อมรอยยิ้มฉือหวั่นโหรวรู้ดีว่านางเป็นคนไม่เอาไหน ที่เติบโตมาได้เพราะมีบิดาถือหาง หากเฟิงไป๋หลางอยากตัดปัญหาเพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวายเช่นนี้ก็คงไม่แปลก “เช่นนั้นข้าก็ต้องขอบคุณท่านพี่แล้ว คงเพราะท่านพี่กลัวว่าข้าจะเหนื่อยเกินไป เช่นนั้นฝากองครักษ์โจวช่วยกลับไปบอกเขาด้วยว่า ข้าจะไม่แตะต้องของที่จวนโหวโดยพลการอีก”“จะทำเช่นน

ค่ำคืนนี้จันทร์กระจ่างฟ้า วันก่อนยังมีลมเย็นอยู่บ้าง ทว่ากลางลิ่วเย่ [1] เช่นนี้ก็ทำให้ร้อนอยู่เหมือนกัน ฉือหวั่นโหรวทำความสะอาดร่างกายเรียบร้อยก็รีบไปดูเจ้าเป่าเปา ทั้งที่มันเป็นสัตว์เลี้ยงแสนรักของเฟิงไป๋หลาง ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมมาทวงมันกลับไปเสียที “ฮูหยินน้อย ข้าให้อาหารมันเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” ฟู่ลี่เอ่ย “ได้ ขอบใจเจ้ามาก”“เช่นนั้นบ่าวจะไปตรวจบัญชีของฝากที่ท่านจะนำไปพรุ่งนี้ต่อ”“ไม่ต้องแล้ว เจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ บ้านเดิมของข้าไม่ขาดแคลนเงินทองของมีค่า ขนไปเยอะแยะลำบากเสียเปล่า”“ก็ได้เจ้าค่ะ คืนนี้อากาศร้อนกว่าปกติ ฮูหยินน้อยไม่อยากให้บ่าวช่วยปรนนิบัติหรือ”“ไม่เป็นไร เจ้าไปเปิดหน้าต่างบานนั้นให้ข้าก็พอ”“เจ้าค่ะ”ฟู่ลี่รับคำก่อนจะเดินไปที่หน้าต่างทรงกลมข้างเตียงนอน ตอนที่พบหน้าฉือหวั่นโหรวคราแรกนางหวาดกลัวแทบตาย ที่ไหนได้คุณหนูตระกูลใหญ่เช่นนางกลับไม่ได้เรื่องมากเอาแต่ใจเฉกเช่นคำเล่าลือไร้แก่นสารนั่นเลยสักนิด ยามนี้จิตใจที่เคยหนักอึ้งของฟู่ลี่จึงเบาลงมาก ตรงกันข้ามนางอยากให้ฉือหวั่นโหรวเรียกใช้นางบ่อย ๆ เสียอีก “พรุ่งนี้ทานยาอีกถ้วยก็ไม่เป็นไรแล้ว ฮูหยินน้อยรีบเข้านอนนะเจ้