สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก

สตรีร้ายกาจมิอาจถูกรัก

last update최신 업데이트 : 2026-03-12
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
35챕터
2.3K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เพราะชาติก่อนนางแย่งชิงคนรักของน้องสาวทำให้รู้ว่าที่จริงนางก็แค่ติดกับดักความรักโง่งม วันที่นางปวดใจจนตายจึงได้ย้อนกลับมาก่อนเลือกเจ้าบ่าวอีกครา หนนี้นางจะขอเป็นเพียงฮูหยินท่านโหวน้อยขาพิการผู้นั้นเอง

더 보기

1화

บทที่ 1 ในวันที่ข้าต้องเลือก

海原市から新浜市へ戻った日、それは天野紬(あまの つむぎ)と天野成哉(あまの せいや)の結婚三周年の記念日だった。

紬は新浜へ着く前にインフルエンザにかかり、咳も決して軽くはなかった。

それでも、成哉と息子、娘の三人とはすでに三か月も会っていない。会いたい気持ちが勝ち、無理を押して帰ってきたのだった。

天野家は新浜の名家である。

のちに事業を海原へと広げ、家族も海原へ移り住んだものの、本宅だけは変わらず新浜に残っていた。

その本宅に足を踏み入れた瞬間、紬のスマホにニュースがポップアップで浮かび上がった。

【天野の御曹司、気前よく大金を投じ、人気女優・橋本望美(はしもと のぞみ)のためにキャンプファイヤーを開催】

紬の表情からすっと血の気が引いていく。

天野家で働く家政婦、田中恵子(たなか けいこ)は海原出身で、ニュースを見るなり、慌てて紬に声をかけた。

「メディアなんてデタラメを書くのが大好きなんですよ、奥様。どうかお気になさらないでください。旦那様は今夜、お仕事でお忙しいのですから」

しかし紬は何も言わなかった。

帰る前、紬はわざわざ成哉にメッセージを送っていた。

ただ、そのメッセージはいまもスマホの中で静かに眠っている。

返信は、ひとつもない。

紬はくよくよする性格ではない。それでも考えてしまう。ピラミッドの頂点に立ち、新浜全体の経済の生命線を握るあの男は、一体どれほど忙しいのだろうか。

妻からのたった一通のメッセージに返信する暇もないほどに。

これ以上考えてはだめだ、と紬は自分に言い聞かせた。

コートを脱ぎ、キッズスペースにいる息子と娘のもとへ向かう。

三か月会わないうちに、二人はずいぶんと成長していた。

紬はそっと笑みを浮かべ、おままごとに興じる双子の前でしゃがみ込んだ。

二人は砂で小さな家をつくり、その中に二つの人形を置いていた。一目で、それがパパとママを表しているのだとわかる。

紬は娘の天野芽依(あまの めい)に、からかうように尋ねた。

「ねぇ、この二人は誰なの?」

芽依は砂を盛りながら、顔も上げずに答えた。

「パパと望美さん」

「違うよ」息子の天野悠真(あまの ゆうま)が首を振る。

「僕のおうちに住んでるのが望美さんで、芽依のおうちに住んでるのはママだよ」

「でも私、望美さんにママになってほしいもん」芽依は唇を尖らせた。

紬は思わず動きを止め、そっと芽依のおさげを撫でた。

「ママじゃ、だめなの?」

「ダメなわけじゃないけど、やっぱり望美さんのほうがパパとお似合いだもん」

悠真も自然に頷き、娘は真剣な顔のままだった。

芽依はおしゃれが大好きだ。紬の手を不機嫌そうに払いのけた。

「それにママ、風邪ひいてるでしょ。私から離れててよ。頭も触らないで、髪、ぐちゃぐちゃになるじゃん。これは望美さんが結んでくれた三つ編みなんだよ。崩れたら、望美さんが悲しむでしょ」

紬はそっと自分のマスクに触れた。子どもたちが望美の人形の服をどう作るか、興奮気味に話し合っている。その一方で、ママを表す小さな人形は隅に追いやられ、誰からも見向きされていない。

胸がきゅっと締めつけられ、口の中に苦味が広がる。

娘の言う望美は、夫・成哉の「心を許した相手」だった。

新浜メディアがもてはやす、運命のカップル。

紬と成哉が内密に結婚していたこの数年間、望美こそが誰もが認める天野家の夫人かのようだった。

だがまさか、たった数か月会わない間に、血のつながった我が子までもが望美のほうに懐いているとは。

紬は目を伏せ、長く黙って子どもたちを見ていた。やがて恵子に促され、シャワーを浴びるために二階へと向かう。

ちょうどその時、成哉の秘書である木村健一(きむら けんいち)が駆けつけ、紬の姿を見て一瞬、目を見開いた。

「奥様。社長は今夜、ご用事でお戻りになれません。望美さんへのプレゼントを、こちらへ持ってくるよう仰せつかりまして」

「ええ、わかったわ」紬は静かに答えた。

健一が去ると、胸の奥が鋭く痛んだ。

自分の夫は、他の女性への贈り物のことは覚えていても、妻との三周年の記念日は覚えていない。

紬は成哉にビデオ通話をかけた。

電話はすぐにつながる。

「どうした?」

画面に映ったのは、成哉専用のラウンジ。

煌びやかな照明に照らされた室内は、隙間なく行き届いた贅沢で埋め尽くされ、新浜市の富が凝縮された空間だった。

成哉は千万円もするオーダーメイドのスーツを身にまとい、ワイングラスを片手にソファに身を沈めていた。

その姿には、新浜の実業家にありがちな小利口な雰囲気は一切ない。洗練された気配と、どこか冷ややかな整った眉目。高嶺の花のように遠い存在感を漂わせている。

多くの人が決して手の届かない、憧れの象徴。

そんな男を、紬は丸六年間、変わらず愛してきた。

紬は口調を和らげた。「私たち、ずいぶん会ってないわ。今夜……」

「天野さん……」

紬の言葉が終わらないうちに、電話の向こうから甘くか細い女性の声が響いた。

望美だった。

すぐにビデオ通話は切られた。

切れる直前、成哉は淡々と一言だけ言い残した。「帰ってから話す」

紬はスマホを強く握りしめた。

そして、静かに窓の外へ目を向ける。

高層ビルの群れが夜の闇を押し上げるようにそびえ立ち、車の流れは光の帯を織り成し、息をのむほどの華やぎで街を染めていく。

その喧騒の中心で、夫の成哉は数兆もの資産を操り、新浜の世を動かしている。

ただ、妻である彼女にだけには、微塵の優しさも示さない。

六年間、成哉の態度は変わらず冷淡で、よそよそしかった。

穏やかな眼差しの奥には、隠しきれない無関心が潜んでいる。

紬は長い間、その心を取り戻そうと努めてきた。

だが今日、ふと、自分でも驚くほどに疲れ切った、と感じた。

かけ直すこともせず、紬はそのまま眠りに落ちた。

翌日、ようやく成哉からメッセージが届く。

【すまない。3周年おめでとう】

続いて、短い一文。

【これは埋め合わせだ】

直後、銀行口座に九桁の入金通知が届いた。

紬は無言でメッセージをスワイプした。

そのとき、望美のSNS投稿がポップアップで浮かび上がる。

【F国で8ヶ月かけてオーダーメイド、生涯に一度しか作れないダイヤモンドリング。天野さん、ありがとう】

望美は微笑み、白い指先には大粒のダイヤがきらめいている。

高くそびえるタワーのふもと、ローズレッドのスカートが風に揺れ、その贅沢な気配は見る者を酔わせるほど艶やかだった。

「心を込めた」という事実は、痛いほど伝わってくる。

紬の脳裏に、嫁ぐ前の記憶がよみがえった。

静かで古風な本宅。成哉は廊下をすっと通り過ぎ、その瞳は波立つことなく、紬の幼い期待を簡単に見抜いた。

成哉は言った。「お前と結婚はする。だが、それだけだ」

以前は、「お金なんていらない、たくさんの愛がほしい」なんて言葉は気取りだと思っていた。

だが今になって、ようやく悟る。

六年間抱き続けてきた望み――欲しかったのは、成哉の愛だけだったのだ。そしてそれを一度も手にしたことはなかった。

胸に渦巻く思いを押し込み、紬は階下へ降りた。

小さな庭園から、芽依の無邪気な声が響く。だがその声には、不満の色がはっきりと滲んでいた。

「ママ、なんで帰ってきたの?本当は今日、望美さんがコンサートに連れて行ってくれるって言ってたのに……クマさんが踊るショーを見るはずだったのに……あーあ、ママが永遠に帰ってこなければよかったのに……」

「そうだよ。パパだって望美さんのほうが好きだよ。成実おじさんが言ってたもん。パパは望美さんと結婚できなかったから、ママと結婚したんだって。ママもきれいだけど、僕は望美さんのほうが好きだな……」

悠真はしょんぼりとうつむいていた。

その無邪気な残酷さが、紬の胸に容赦なく突き刺さった。

結婚できなかったから?

驚愕に心が止まり、痺れたように感覚が遠のく。

紬は二人の子供に目を落とした。

悠真と芽依を出産したとき、紬は難産で大出血し、生死の境をさまよった。

二人の子供は生まれつき体が弱かった。睡眠時間を削ってまで尽くした献身的な育児が、やがて紬自身の身体を壊す原因となってしまった。

その後、新浜で問題が起きた。

天野家当主・天野崇(あまの たかし)が重病になったのだ。

成哉は新浜へ戻って采配を振るうことになり、子供たちも連れて帰ることになった。

紬は近年ずっと二つの都市を往復していたが、悠真と芽依は、紬からどんどん離れていった。

紬は気づけば部屋に戻っていた。

子供たちには家庭教師の授業があり、恵子が二人を送り出している。

紬は多忙の合間を縫い、成哉に会う約束を取った。

自分は成哉の妻だ。

子供のことも、望美のことも、夫に確かめるべき理由がある。

だが返ってきたのは、「重要な用事があるから、明日の夜にしよう」

ただそれだけ。

紬は言葉にならない苦さを噛みしめた。

気づけば足は家を離れ、無意識のまま、かつて成哉と出会った寺へ向かっていた。

新浜の寺院は規模こそ小さいが、敷地に足を踏み入れた瞬間、静謐な空気が身を包む。

荘厳な仏塔の前、そこで娘の明るい声が響いた。

「望美さん、これ、本当にどんな願いでも叶えてくれるの?」

「もちろんよ」

紬は息を呑んで顔を上げた。

少し離れた場所で、望美と成哉が二人の子供の手を引いていた。

まるで家族そのもののように寄り添い、仏塔の前で仲睦まじく手を合わせていた。
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
35 챕터
บทที่ 2 ไม่แต่งวันนี้วันหน้าก็ต้องแต่ง
ขบวนเกี้ยวแปดคนหามกำลังมุ่งหน้าไปยังจวนโหว ดนตรีซึ่งบรรเลงอย่างสนุกสนานกับสินเดิมที่ตามหลังเกี้ยวเจ้าสาวเรียงยาวหลายสิบลี้ [1] ทำให้ผู้คนสองข้างถนนตาโต“หยุด…”เกี้ยวที่โคลงเคลงไม่เคลื่อนไหวต่อ เสียงใสลอดออกมาจากด้านใน “ถึงแล้วหรือ”“คุณหนูถึงแล้วเจ้าค่ะ ทว่าประตูจวนโหวไม่เปิด”คิ้วสวยเคลื่อนเข้าชิดกัน ฉือหวั่นโหรวลดพัดในมือลง นางชะโงกหน้าออกมามอง แม้แต่ผ้าแพรสีชาดหน้าประตูก็ไม่มีประดับเอาไว้“ไม่มีคนอยู่หรือ นี่มิใช่ว่าเป็นวันมงคลที่ตกลงกันไว้แล้วหรือ”“เอ่อ…ข้าเองก็ไม่ทราบ ด้านในเงียบมาก…”ฉือหวั่นโหรวยกมือปราม นางไม่อยากฟังเสียงแม่สื่อพล่ามอีก ร่างระหงสาวเท้าลงมาจากเกี้ยว“คุณหนู ท่านลงมาเช่นนี้ผิดธรรมเนียมนะเจ้าคะ”ฉือหวั่นโหรวปรายตามอง แววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของความหยิ่งผยองทำให้แม่สื่อต้องรีบหดคอกลับ ชื่อเสียงร้ายกาจเอาแต่ใจของฉือหวั่นโหรวยังคงเป็นที่หวาดกลัวของทุกคน หากพลั้งเผลอทำให้นางโกรธเกรงว่าต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ห้ามมารร้ายเช่นนางไม่อยู่“ในเมื่อประตูปิดอยู่ เช่นนั้นเจ้าก็ไปเปิด” ฉือหวั่นโหรวหันไปสั่งบ่าวรับใช้นายหนึ่ง“ขอรับ” บ่าวร่างกำยำมุ่งตรงเข้าไปยังหน้าประตูทา
더 보기
บทที่ 3 สามีในห้องหอ
เจ้าปลาหลีฮื้อตัวอวบอ้วนกำลังไหว้ทวนน้ำในโหลแก้วไปมา ฉือหวั่นโหรวนั่งเท้าคางมองมันพลางใช้นิ้วหยอกล้อ“สามี นี่เจ้าเป็นสามีข้าแล้วรู้ตัวหรือไม่” พูดไปแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้วันนี้แม้แต่เจ้าบ่าวตัวจริงก็ไม่ยอมออกมาพบนาง ชื่อเสียงเหม็นโฉ่ที่ฉือหวั่นโหรวเคยสั่งสมไว้ไม่เลวทีเดียว ทำให้คนเกลียดได้เช่นนี้มิน่าอายุของนางถึงได้สั้นนัก อย่างน้อยก็ยังโชคดีที่ได้โอกาสกลับมาแก้ไขกระนั้นการเป็นสตรีร้ายกาจคงไม่อาจถูกใครเขารัก เช่นนั้นการได้แต่งงานกับเจ้าปลาที่ไม่อาจพูดได้ก็ไม่เลวเช่นเดียวกัน“ฮูหยินเจ้าคะ”“ใคร?” ฉือหวั่นโหรวละสายตาจากเจ้าปลาน้อย พลันเหลียวมองไปยังหน้าบานประตู“คือ บ่าว…บ่าวได้รับหน้าที่มาปรนนิบัติท่านเจ้าค่ะ”“เข้ามา”เสียงห้วนเล็กที่ตอบกลับมานั้นทำให้สาวใช้หน้าห้องสะดุ้งโหยง ฮูหยินที่กล้าแต่งกับปลาผู้นี้จะมีนิสัยแปลกพิสดารเพียงใดกัน แค่คิดก็รู้สึกขนลุกเกรียวไปทั้งร่างฉือหวั่นโหรวกวาดตามองสตรีร่างบอบบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า อีกฝ่ายไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้านางด้วยซ้ำ“เงยหน้าขึ้น”หญิงสาวยังคงก้มหน้าไม่กล้าขยับ แม้แต่ลมหายใจยังไม่อาจพ่นแรง“เจ้าหูไม่ดีรึ ข้าบอกให้เงยหน้าขึ้น”สตรีร่
더 보기
บทที่ 4 คำอวยพรจากปลาหลีฮื้อ
“โหรวเอ๋อร์คารวะท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าค่ะ” ร่างระหงยอบกายนอบน้อม“เด็กดีไม่ต้องมากพิธี” เฟิงหมิงหว่านเอ่ยพร้อมรอยยิ้มนางกวาดสายตามองฉือหวั่นโหรวด้วยความเอ็นดู ไม่นานคิ้วงดงามก็เคลื่อนเข้าชิดกัน “เจ้าตัวแสบหายไปที่ใด”แม่นมจี้รีบตอบ “ฮูหยิน ท่านโหวน้อยไม่ค่อยสบายเจ้าค่ะ”“ไม่สบาย ไม่สบายตั้งแต่เมื่อใด เมื่อวานเป็นวันสำคัญของเขา ข้าและท่านโหวเร่งกลับมาแต่ก็ไม่ทัน ดูท่าทางเขารีบร้อนจนไม่รอพวกเรา มาบัดนี้แม้แต่ยกน้ำชาก็ปล่อยให้ภรรยาโผล่มาผู้เดียว หรือว่าเมื่อคืนหักโหมไม่ดูตัวเอง”แม่นมจี้ยิ้มเจื่อนฉือหวั่นโหรวหน้ากระตุก นี่ช่างเป็นคำตอบที่คาดไม่ถึง ทั้งที่เขาไม่ต้อนรับนางจนต้องส่งปลาหลีฮื้อมาแต่งงานแทน ไฉนแท้จริงแล้วเป็นเขาที่เร่งงานแต่งให้เร็วขึ้น หรือที่แท้เฟิงไป๋หลางผู้นี้จงใจบีบนางให้อับอาย“ท่านแม่ ข้าเข้าใจว่าท่านพี่สุขภาพไม่ค่อยดีจึงไม่อยากรบกวนการพักผ่อนเจ้าค่ะ โหรวเอ๋อร์ตัดสินใจมาคนเดียวโดยพลการขอพวกท่านโปรดลงโทษ” ฉือหวั่นโหรวคุกเข่าลงทันควันเฟิงหมิงหว
더 보기
บทที่ 5 แรงบันดาลใจ 1
หลังจากยกน้ำชาในเช้าของวันนี้ฉือหวั่นโหรวก็ไม่พบหน้าสามีของตนอีก ดูเหมือนโหวน้อยคนนี้ชอบทำตัวประหนึ่งเทพมังกรเห็นหัวไม่เห็นหาง หรือไม่เขาก็คงรังเกียจนางมากแม้กระทั่งใบหน้าก็ไม่อยากมองเขาไม่ยอมโผล่มาก็ช่างเถิด นางจะได้ครองที่นอนให้สบายใจแต่เพียงผู้เดียว ฉือหวั่นโหรวนอนตีขาพลิกร่างไปมา จากนั้นย้ายสายตาไปยังเจ้าเป่าเปาที่กำลังแหวกว่ายอยู่ท่ามกลางอ่างขนาดใหญ่“เป่าเปา เจ้าว่าข้าควรเรียกเจ้าว่าสามีหรือเขาเป็นสามีกันดีล่ะ”เจ้าปลาตัวน้อยไม่ได้ตอบนาง มันเอาแต่สะบัดหางด้วยความเพลิดเพลินร่างระหงหยัดกายลงจากที่นอน มือเรียวหยิบอาหารปลาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา จากนั้นค่อย ๆ โปรยลงไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“มีเจ้าอยู่ก็ดีเหมือนกันนะ ข้าจะได้ไม่เหงา บางทีอยู่กับเจ้าก็ดีกว่าตาโหวน้อยงี่เง่าหน้าน้ำแข็ง เขาทำราวกับข้าเคยไปนั่งอึอยู่บนหัวตัวเองอย่างนั้นแหละ ในเมื่อเขารังเกียจที่จะร่วมห้องกับข้า เช่นนั้นก็เชิญนอนข้างนอกให้หนาวตายไปซะ”ฮัด…ชิ้ว…“ท่านโหวน้อย เข้ายามซวี [1] แล้วนะขอรับ หากท่านยังนั่งตรงนี้เกรงว่าน้ำค้างลงหนักจะเป็นหวัดเข้าจริง ๆ”โจวซานบ่นกระปอดกระแปดส่วนมือก็รีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมให้เจ้านาย
더 보기
บทที่ 5 แรงบันดาลใจ 2
ฉือหวั่นโหรวใจกระตุกวูบ นางพูดไปใครเขาจะเชื่อว่าตัวเองย้อนเวลากลับมา แต่เดิมฮูหยินของเขาต้องเป็นฉือจิ่งมิใช่นางดูเหมือนตอนนี้เขาเข้าใจนางผิดไปใหญ่แล้ว นางจะแก้ไขปัญหานี้อย่างไรดีนะ ก่อนจะถูกสายตาพิฆาตจ้องจนพรุนไปยันกระดูก ฉือหวั่นโหรวก็หมุนร่างไปนั่งแหมะลงตรงเตียงนอนหางตาพลันเหลือบไปเห็นหนังสือปกแดงที่วางเอาไว้ นางหยิบมันขึ้นมาจากนั้นยิ้มกล่าว“อ้อ เมื่อครู่ข้าก็แค่ฝึกแต่งบทละครเท่านั้น บังเอิญได้แรงบันดาลใจมาจากหนังสือเล่มนี้ หากท่านไม่เชื่อก็ลองดูได้” ฉือหวั่นโหรวยื่นหนังสือไปตรงหน้าของเขาเฟิงไป๋หลางลดตามองสิ่งของในมืออีกฝ่าย เขาเบือนหน้าหนี “เหลวไหล”“จะเหลวไหลได้อย่างไร ก็ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่ากำลังแต่งบทละคร ท่านดูสิ ดูเลย” ฉือหวั่นโหรวเห็นเขาเสียอาการจึงจงใจกลั่นแกล้งต่อนางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเนื้อหาด้านในนั้นเป็นสิ่งใด แต่ดูเหมือนว่ามันสามารถทำให้ชายหนุ่มไม่เป็นตัวของตัวเองฉือหวั่นโหรวปรี่เข้าไปหาเขา จากนั้นก็พลิกเปิดหนังสือหนึ่งหน้า “ท่านดูสิเจ้าคะ หนังสือเล่มนี้น่าสนใจมากใช่หรือไม่ เหตุใดเอาแต่หลบมันเล่า ดูสิเจ้าคะท่านพี่”“ไร้ยางอาย ไสหัวไป”“เอ๊ะ ท่านเป็นประเภทผีเข้าผีออกห
더 보기
บทที่ 6 เล่ห์เหลี่ยมของสตรีร้ายกาจ 1
“มิใช่ว่าเราตกลงกันไว้แล้วหรือ ว่าเจ้าจะแต่งเข้าจวนโหว ส่วนข้าแต่งกับนาง เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้”“ท่านพี่ ข้าเองก็จนปัญญา นางเป็นคนหัวรั้นเอาแต่ใจ ข้าก็แค่ลูกอนุต่ำต้อยจะค้านนางได้อย่างไร”ซ่งหลินเดินวนไปมาพลางใช้ความคิด แต่เดิมเขาคิดว่าตนสามารถเอาชนะใจของฉือหวั่นโหรวได้แล้ว คาดไม่ถึงเพียงหนึ่งถ้วยชาที่นางเคยลั่นวาจาอย่างดื้อดึงจะแต่งกับเขากลับตาลปัตรจนวุ่นชั่วพริบตา“ท่านพี่ อย่าร้อนใจไปเลย ท่านพ่อของข้ามีตำแหน่งเป็นถึงหู่ปู้ [1] เชียวนะเจ้าคะ ต่อให้ข้ามีสินเดิมติดตัวมาไม่มาก แต่ข้าก็เป็นบุตรสาวอีกคนที่ท่านพ่อรักถนอม” ซ่งหลินถอนหายใจ เขาวางแผนเอาไว้มากมายหวังหลอกใช้ฉือหวั่นโหรวเป็นบันไดปีนขึ้นที่สูง นึกไม่ถึงว่ายามนี้ก็ไม่ต่างจากเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง“เช่นนั้นเจ้าจะทำอย่างไร”ฉือจิ่งยิ้มพราย หญิงสาวโน้มกระซิบ “อย่างนี้เจ้าค่ะ...”ครั้นได้ยินสิ่งที่ฉือจิ่งอธิบาย ซ่งหลินก็ราวกับมองเห็นแสงสว่างตรงปลายอุโมงค์ “จริงหรือ เช่นนั้นเจ้ารู้ที่ซ่อนของสิ่งนั้นหรือ”“แน่นอนว่าข้ารู้”ซ่งหลินยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาคว้าหญิงสาวเข้ามาสวมกอด ไม่นานก็พลิกร่างเล็กลงบนที่นอนเพื่อระบายอารมณ์ที่อัดอั้นด้วยควา
더 보기
บทที่ 6 เล่ห์เหลี่ยมของสตรีร้ายกาจ 2
โจวซานกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่ เมื่อเห็นใบหน้าที่เคยขาวเนียนของสตรีทั้งสองนางดำเป็นปื้น หนำซ้ำเสื้อผ้ายังเปื้อนไปด้วยเขม่าควันดำ“องครักษ์โจวมีธุระกับข้าหรือ”“ฮูหยินน้อย ท่านโหวน้อยบอกว่าต่อจากนี้ท่านอย่าแตะต้องของของจวนโหวอีกขอรับ”ฟู่ลี่ที่ปรนนิบัตินายหญิงคนใหม่ของตนมาแล้วสองวัน แต่ก็ผูกพันราวกับสองปี นางได้ยินเช่นนี้กลับรู้สึกขุ่นเคืองแทนอีกฝ่ายนัก“เหตุใดท่านโหวน้อยต้องกล่าวเช่นนี้เจ้าคะ ที่ฮูหยินน้อยทำไปทั้งหมดก็เพื่อเอาใจท่านโหวน้อยทั้งนั้น วันก่อนใช้น้ำอุ่นรดต้นไม้ก็เพราะฮูหยินน้อยไม่รู้ นางแค่ต้องการให้ต้นไม้ช่วยสร้างบรรยากาศผ่อนคลาย วันนี้ฮูหยินน้อยก็ตั้งใจเรียนรู้การทำอาหารเพื่อเอาใจท่านโหวน้อยเพราะเห็นว่าท่านกินไม่ค่อยได้”“อาลี่ ไม่เป็นไร” เสียงใสตัดบทพร้อมรอยยิ้มฉือหวั่นโหรวรู้ดีว่านางเป็นคนไม่เอาไหน ที่เติบโตมาได้เพราะมีบิดาถือหาง หากเฟิงไป๋หลางอยากตัดปัญหาเพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวายเช่นนี้ก็คงไม่แปลก “เช่นนั้นข้าก็ต้องขอบคุณท่านพี่แล้ว คงเพราะท่านพี่กลัวว่าข้าจะเหนื่อยเกินไป เช่นนั้นฝากองครักษ์โจวช่วยกลับไปบอกเขาด้วยว่า ข้าจะไม่แตะต้องของที่จวนโหวโดยพลการอีก”“จะทำเช่นน
더 보기
บทที่ 7 โหวน้อยใจพิการ
เฟิงหมิงหว่านเรียกหมอมาตรวจอาการของฉือหวั่นโหรวด้วยความร้อนใจ เพียงแค่สองวันที่นางเข้ามาเป็นสะใภ้จวนโหวก็เลือดตกยางออก หากบิดาของนางรู้เข้าจวนโหวที่น่ายำเกรงจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด บุตรชายของนางก็หัวรั้นเอาแต่ใจ บ่อยครั้งที่นางลอบส่งคนไปสังเกตเรือนแยกของเขา เฟิงหมิงหว่านจึงพบว่าตั้งแต่วันแต่งงานเฟิงไป๋หลางและฉือหวั่นโหรวยังไม่เคยร่วมหอกัน เฟิงหมิงหว่านอดประหวั่นเป็นมิได้ เพราะเกรงว่านอกจากขาที่ไม่อาจใช้งานของเขาอาจจะลามไปยันส่วนสืบพันธุ์ด้วย หากเป็นเช่นนี้จวนโหวจะไม่สิ้นทายาทจริงหรอกหรือ นางและสามีก็มีบุตรชายเพียงคนเดียวเสียด้วย เมื่อก่อนเขาไม่แตะต้องสตรียังพอเข้าใจได้ มาบัดนี้แต่งฮูหยินแล้วก็เอาแต่วิ่งแจ้นไปหมกตัวที่หอตำรา ดูเหมือนว่าเฟิงไป๋หลางคงอยากให้มารดาเช่นนางอกแตกตาย“ท่านหมอ โหรวเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง”“ฮูหยิน ท่านไม่ต้องกังวล ฮูหยินน้อยสำลักควันไม่มาก ข้าจะจัดยาให้ ดื่มสักสองวันตามเวลาก็หายเป็นปลิดทิ้งแล้ว”เฟิงหมิงหว่านยกมือทาบอก “เช่นนี้ค่อยวางใจ”หมอวัยกลางคนขอตัวจากไปเขียนเทียบยา เฟิงหมิงหว่านจึงกลับมาสนใจฉื
더 보기
บทที่ 8 โจรชั่วใจหยาบช้า 1
ค่ำคืนนี้จันทร์กระจ่างฟ้า วันก่อนยังมีลมเย็นอยู่บ้าง ทว่ากลางลิ่วเย่ [1] เช่นนี้ก็ทำให้ร้อนอยู่เหมือนกัน ฉือหวั่นโหรวทำความสะอาดร่างกายเรียบร้อยก็รีบไปดูเจ้าเป่าเปา ทั้งที่มันเป็นสัตว์เลี้ยงแสนรักของเฟิงไป๋หลาง ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมมาทวงมันกลับไปเสียที “ฮูหยินน้อย ข้าให้อาหารมันเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” ฟู่ลี่เอ่ย “ได้ ขอบใจเจ้ามาก”“เช่นนั้นบ่าวจะไปตรวจบัญชีของฝากที่ท่านจะนำไปพรุ่งนี้ต่อ”“ไม่ต้องแล้ว เจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ บ้านเดิมของข้าไม่ขาดแคลนเงินทองของมีค่า ขนไปเยอะแยะลำบากเสียเปล่า”“ก็ได้เจ้าค่ะ คืนนี้อากาศร้อนกว่าปกติ ฮูหยินน้อยไม่อยากให้บ่าวช่วยปรนนิบัติหรือ”“ไม่เป็นไร เจ้าไปเปิดหน้าต่างบานนั้นให้ข้าก็พอ”“เจ้าค่ะ”ฟู่ลี่รับคำก่อนจะเดินไปที่หน้าต่างทรงกลมข้างเตียงนอน ตอนที่พบหน้าฉือหวั่นโหรวคราแรกนางหวาดกลัวแทบตาย ที่ไหนได้คุณหนูตระกูลใหญ่เช่นนางกลับไม่ได้เรื่องมากเอาแต่ใจเฉกเช่นคำเล่าลือไร้แก่นสารนั่นเลยสักนิด ยามนี้จิตใจที่เคยหนักอึ้งของฟู่ลี่จึงเบาลงมาก ตรงกันข้ามนางอยากให้ฉือหวั่นโหรวเรียกใช้นางบ่อย ๆ เสียอีก “พรุ่งนี้ทานยาอีกถ้วยก็ไม่เป็นไรแล้ว ฮูหยินน้อยรีบเข้านอนนะเจ้
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status