BAD GUY ex-husband แหวนของดิน のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

“ให้อยู่เป็นเพื่อนไหม” เป็นคำถามจากดิน เขาพยุงฉันเข้ามาในห้องของคอนโด เรากลับมาจากดูงานตามที่กำหนดเอาไว้ แวะหาแม่แก้ว ซึ่งแม่หยาดก็อยู่ที่นั่นด้วย แม่หยาดหน้าตาผุดผ่องขึ้นเยอะ คงเพราะร่างกายห่างกับแอลกอฮอล์เมื่อแม่ไม่ดื่ม และฉันไม่ได้ทำเรื่องขวางหูขวางตา ทำให้ฉันกับแม่ไม่มีเรื่องให้เราสองคนต้องทะเลาะกันการทานข้าวที่บ้านของแม่แก้ววันนี้จึงราบรื่นดี“ไม่เป็นไร ดินกลับไปพักผ่อนเถอะ” ขาของฉันมันไม่ได้หนักหนาแล้ว อาจจะยังไม่คล่องตัว แต่ว่าดีกว่าวันแรกที่เป็น“แน่ใจ” ดินทำหน้าเป็นห่วง“อื้ม ดินเหนื่อยกับแหวนมาหลายวันแล้ว กลับไปพักเถอะ ไหนต้องเข้าร้านอีกไม่ใช่เหรอ” ช่วงที่ดินไปดูงาน งานที่ร้านเหล้าดินไหว้วานให้ผู้จัดการเป็นหูเป็นตา ถ้ามีปัญหาใหญ่ให้ติดต่อหาดินทันที แต่ถ้าเรื่องเล็กน้อยดินอนุญาตให้ผู้จัดการตัดสินใจได้เลยเพราะงั้นแน่นอนว่าการที่ดินไม่เข้าร้านเลย บัญชีรายรับรายจ่ายไม่ได้ถูกแตะสักนิดไม่พ้นวันนี้ดินคงได้เข้าไปดูร้าน ดินรักร้านนี้มากเพราะเขาเปิดตั้งแต่สมัยเรียน“อืม ถ้ามีอะไรโทรมา”“โอเค ขับรถดี ๆ นะ” ดินเดินออกจากห้องไปหลังจากที่เราตกลงกันเรียบร้อย ฉันเอนตัวลงนอนราบกับโซฟาตัว

“ที่ยูเงียบเพราะยูโกรธไอใช่ไหม” ทอมเงียบนานเกินไป นานจนฉันต้องรวบรวมความกล้าเพื่อที่จะถามเขา“โกรธเรื่องอะไร ไอต้องโกรธยูเรื่องอะไร” เราต่างพูดโดยที่ไม่ได้หันหน้ามาสบตากัน มันก็อึดอัดดี“เรื่องสามีเก่าของไอ” ขึ้นชื่อว่าผู้ชาย ยังไงก็ต้องโกรธเป็นเรื่องธรรมดา คงไม่มีใครอยากให้คนของตัวเองไปยุ่งกับคนเก่าที่คุ้นเคยกันความคิดด้านลบของฉันไหลลื่น กระทั่งทอมพูดขึ้นมา ทำให้เรื่องด้านลบเมื่อครู่ที่ได้คิดหยุดชะงักลง“ถ้าเป็นเรื่องนั้นไอเข้าใจว่ายูไปทำงาน ไอเข้าใจว่ายูกำลังทำเพื่อบริษัท เพื่อแม่ของยู การที่ยูไปดูงานกับผู้ชายคนเก่าของยูมันไม่ได้ทำให้ไอคิดมาก เพราะไอคิดว่าไอรู้จักยูมากพอ ยูไม่มีทางที่จะหักหลังไอ ยูไม่ใช่คนที่จะลังเลสองใจ ไอรู้ว่าถ้ายูจะเอนเอียงไปหาคนนั้น หรือจะกลับไปรักเขา ยูจะเลิกกับไอก่อน”“…” ทอมมั่นใจว่าฉันดี เขามั่นใจเกินไปเพราะว่าฉันไม่ได้ดีขนาดนั้น ฉันก็แค่ผู้หญิงที่บางทีก็พลั้งเผลออ่อนไหวกับสิ่งดี ๆ ที่ดินทำ แต่ที่มันไม่เกินเลยก็เพราะว่าฉันใช้เหตุผลที่เราเป็นเพื่อนกันมาหักล้างความรู้สึก ทำให้ฉันไม่เผลอคิดเข้าข้างตัวเอง“แหวน…ไอรู้ว่าความรักที่ยูมีให้ไอ ยังไม่เท่าความรักที่ย

ฉันรู้สึกตัวตื่นเพราะกลิ่นอาหารมันโชยเข้ามาในจมูก ก่อนหน้านี้ก็รู้สึกเหมือนกันว่าข้อเท้าโดนประคบและพันผ้าเอาไว้ ซึ่งฉันไม่ได้ลืมตาขึ้นมามอง แต่คิดว่าน่าจะเป็นทอม ไม่น่าจะเป็นคนอื่นไปได้ฉันก็เลยไม่ได้ลืมตามอง ทำเพียงเอ่ยคำว่า ‘ขอบคุณนะทอม ไอเลิฟยู’เมื่อเอ่ยคำรักไปแล้วฉันก็รู้สึกได้ว่าทอมแตะจูบที่ริมฝีปากและทั่วทั้งใบหน้า จากนั้นฉันก็ไม่ได้รู้สึกถึงการรบกวนอีกเลย“หอมจัง” ฉันลืมตาขึ้นมาก็เจอสปาเก็ตตี้ผัดขี้เมาทะเลรวมอยู่ตรงหน้า โดยเชฟหนุ่มหน้าลูกครึ่งสุดหล่อ“อร่อยด้วย” ทอมเอ่ยชมตัวเอง ซึ่งมันก็จริง ฝีมือการทำสปาเก็ตตี้ผัดขี้เมาทะเลรวมของทอมน่ะอร่อยจริง ๆ เป็นเมนูที่เขาทำให้ฉันกินบ่อยมาก ไม่ใช่เมนูโปรดของฉัน เพียงแค่ทอมชอบทำเมนูนี้ ฉันก็เลยชอบกิน“คิดถึงเมนูนี้ด้วย”“คิดถึงคนทำด้วยใช่ไหมครับ” ทอมวางจานสปาเก็ตตี้ไว้ที่โต๊ะแล้วมาช่วยจับพยุงฉันนั่งหลังพิงพนักโซฟา“คนทำน่ะคิดถึงมาก ๆ เลย” ฉันพูดอ้อน“ทำมาเป็นอ้อน ไอบอกยูแล้วใช่ไหมว่าให้อยู่เฉย ๆ อย่าเพิ่งทำแผล บอกให้รอไอกลับมา แทนที่จะฟังกันบ้าง ดันทำแผลซะเรียบร้อย จะปลุกขึ้นมาเอ็ดก็ไม่ใช่เรื่อง”“?” หืม ไม่ใช่ทอมเหรอที่แผลให้ฉันฉันเข้าใ

“ค้างคืนกับเมียเก่ามาแรมเดือน ทำไมกลับมาแล้วหน้าบอกบุญไม่รับอย่างนี้ครับ” ไอ้เรซผู้ชายขายรักกำลังเอ่ยทักผมด้วยเรื่องที่จี้ปมในใจผมสุด ๆ ในเวลานี้มันรู้ว่าผมเจออะไรมา แต่มันติดกวนส้นตีนไงครับ ก็เลยออกมารูปแบบนี้“ไอ้นาฟ?” ผมมองหาคนที่จะไขคำตอบที่ผมตั้งข้อสงสัยเอาไว้ คนที่ผมนัดมาคือไอ้นาฟ ตัวแถมอย่างไอ้เรซเสือกเสนอหน้ามาซะก่อน“แหม คุยกับเรซซี่ก่อนก็ได้ ดินนี่จะรีบไปไหนฮะ วันนี้เรซซี่อุตส่าห์ไม่รับงานเพื่อดินนี่เลยนะฮะ” นิสัยนี้เป็นตั้งแต่ตอนเรียน กระทั่งเติบโตเป็นผู้ใหญ่มันก็ยังเล่นไม่เลิก มันยังทำตัวเป็นคนปัญญาอ่อนทั้งที่เนื้อในมันเป็นคนที่ไม่ควรเข้าใกล้ผมเฉย ทำเหมือนว่ามันไม่ได้อยู่ตรงนี้ ถ้ายิ่งเล่นกับมัน มันยิ่งหาเรื่องมาพูดกวนผม“น่ะ ทำเมินนะดินนี่ เมินได้เมินไป” ไอ้เรซมันใช้เสียงดัดจริตมาพูดกับผม แล้วมันก็ขยับร่างควาย ๆ ของมันมากอดซบผม ทำเหมือนว่ามันเป็นผู้หญิงตัวเล็กบอบบางน่าทะนุถนอมถ้าเป็นไอ้นาฟหรือเป็นคนอื่นอาจจะด่าหรือไม่ก็ถีบมันออกแต่นี่เป็นผมไง ใครนิ่งกว่าคนนั้นชนะแม่ง คนอย่างมันเนี่ยนะที่เมียเก่าของผมไว้เนื้อเชื่อใจนักหนา นี่มันตัวอันตรายชัด ๆ ถึงจะเป็นเพื่อนกัน แต่บอ

หนึ่งอาทิตย์ถัดมา วันนี้คือวันที่ฉันจะกลับไปทำงานอีกครั้ง หลังจากที่หยุดเพราะข้อเท้าพลิก“ยูแน่ใจแล้วเหรอว่าโอเค” ทอมกำลังเป็นห่วงข้อเท้าฉัน เขายังไม่อยากให้ฉันไปทำงาน“โอเคแล้ว โอเคที่สุดเลย ไอเดินให้ยูดูหลายรอบแล้วนะ”“ยูชอบฝืน”“ไม่ฝืน ไอหายจริง ๆ”“งั้นลองเดินมาให้ไอกอดหน่อย”“ยูใช้ลูกอ้อนเรื่องงานกับไอไม่ได้หรอกนะ เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอคะ” ฉันเดินเข้าไปนั่งที่ตักของทอม“ไอรู้ แต่ไอเป็นห่วงยูนี่ครับฮันนี่” ทอมโอบกอดและซบใบหน้าลงที่หน้าอกของฉัน“ก็เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าถ้าอยากจะแต่งเร็ว ๆ ไอก็ขอจัดการเรื่องที่บริษัทให้เรียบร้อยก่อน” ฉันยกมือขึ้นลูบที่ศีรษะของทอมเบา ๆคำตอบของคำขอแต่งงานในวันนั้นคือฉันตอบตกลง แต่ขอเคลียร์เรื่องยุ่งที่บริษัทให้เรียบร้อยซะก่อนทอมก็โอเค ตามใจฉัน แต่ฉันรู้สึกได้ว่าทอมอยากแต่งในเร็ววัน เขาไม่ได้อยากจะรอนาน ๆถึงจะเป็นแบบนั้น ท้ายที่สุดทอมก็เคารพการตัดสินใจของฉัน“งั้นไอขอไปส่งยูที่บริษัท”“มันก็ต้องเป็นยูอยู่แล้วที่ต้องไปส่งไอ” จะเป็นใครไปได้ล่ะ ในเมื่อคนที่เคยไปรับไปส่งตอนนี้ไม่ตอบไลน์ของฉัน มีเรื่องอะไรก็สั่งผ่านคุณนทีตลอดช่วงที่ผ่านมาฉันจึงม