BAD GUY ex-husband แหวนของดิน のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

“ไหนว่ามาค่ะว่าแหวนทำอะไร แล้วก็ช่วยตอบด้วยว่าที่นี่ที่ไหน ห้องนอนใคร” มันเขี้ยวอะ พูดเหน็บฉันอยู่ได้“ไม่ต้องรู้หรอกว่าทำอะไรไปบ้าง อายจะพูด ส่วนนี่ก็ห้องของเจ้าของรูปไงครับ” เรซหันหน้าไปด้านซ้ายซึ่งมีโต๊ะตัวเล็กตั้งอยู่ บนโต๊ะมีโคมไฟและรูปถ่าย ซึ่งคนในรูปก็คือเพื่อนอีกคนของฉัน หรือจะเรียกอดีตสามีก็ได้ หรือต้องเรียกสามีล่ะ ก็เรายังจดทะเบียนสมรสกันอยู่เลย“หือ... นี่แหวนมาอยู่ห้องดินได้ไง แต่นี่ไม่ใช่ห้องที่บ้านนะ ที่ร้านเหล้าก็ไม่ใช่”“ห้องที่คอนโดมันไงครับคุณณิชา ตั้งแต่เลิกรากันคุณก็ไม่คิดจะรู้อะไรเกี่ยวกับมันเลยเหรอครับ”“นี่เรซ เลิกพูดเหน็บแหวนได้แล้ว แหวนรู้แล้วว่าเมื่อคืนทำตัวไม่น่ารักกับเรซ แหวนขอโทษ ส่วนเรื่องของดิน พอเลิกกันแหวนก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจแล้วไหม”“ใส่ใจในฐานะเพื่อนก็ได้แหวน เหมือนที่แหวนรู้เรื่องของเรซกับเพื่อนคนอื่น ๆ ไง”“ไม่เอาอะ มันไม่เหมือนกันขนาดนั้น” พูดตามตรงก็ เพื่อนที่คิดแค่เพื่อน กับอดีตสามีที่เปลี่ยนมาเป็นเพื่อน ยังไงซะคนสองคนก็เป็นแบบเดียวกันไม่ได้อยู่แล้ว“จากเหตุการณ์เมื่อคืนก็พอเข้าใจได้อยู่ว่าทำไมถึงไม่เหมือนกัน” ทำไมเรซต้องทำหน้ามีเลศนัยด้วยอะ“เม

“อย่างน้อยก็รู้ว่าแหวนมันยังรู้อยู่บ้าง”“รู้อะไร”“รู้ว่ามึงเป็นผัวไง”“ชู่ว์ เงียบ ๆ อย่าเสียงดัง แหวนคุยแป๊บ” แหวนส่งเสียงหลังจากที่เงียบอยู่สักพัก ผมกับไอ้เรซก็เงียบให้เธอ เพราะไม่รู้ว่าเธอจะพูดอะไรกับไอ้นั่นหึ มีการกดเปิดสปีกเกอร์โฟนด้วย(ฮันนี่)“ยู”(ฮันนี่ ยูทำไมเพิ่งโทรมา ไอส่งข้อความไปหายูหลายรอบแล้วก็ไม่กดอ่าน โทรหาก็ไม่ติด นี่ไอกำลังจะกลับแล้ว ยูอยากได้อะไรไหม) อ่าไอ้นี่ยังไม่กลับบ้านก็เลยไม่รู้เรื่องสินะ“ไอขอโทษนะ ไอมีธุระด่วน ตอนนี้ไอรอขึ้นเครื่องแล้ว” แหวนคงพยายามอย่างมากเพื่อให้น้ำเสียงปกติ(อะไร ยูพูดอะไร ไหนว่าเคลียร์งานมาแล้ว หรือว่าครอบครัวของไอทำอะไรยูเหรอ ใช่ไหมแหวน ยูบอกไอได้นะ ไอจะจัดการ...)“ไม่ใช่ทอม ไอมีธุระจริง ๆ ไม่ได้เกี่ยวกับครอบครัวยูเลย”(ยูพูดจริงเหรอ ไม่ได้ปิดบังอะไรแน่นะ)“อื้ม พูดจริง ๆ”(แบบนี้ก็ไม่ได้เที่ยวตามแพลนที่วางไว้อะดิ ไอยังไม่หายคิดถึงยูเลย) ประโยคนี้ที่ไอ้หรั่งมันพูดมาทำแหวนน้ำตาไหล เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้มันได้ยิน“ใกล้เวลาขึ้นเครื่องแล้ว แค่นี้ก่อนนะยู” เธอกลั้นเสียงให้เหมือนคนปกติ แต่ถ้าไม่โง่ยังไงก็ต้องรู้ว่าตอนนี้เสียงของ

ก็ว่าจะไม่ท้วงหรอกนะ แต่มันก็ประเจิดประเจ้อเกินไป กลัวคนไม่รู้หรือไงว่าทำอะไรมา อายุก็เท่าไหร่แล้ว แถมยังเป็นผู้บริหารบริษัทเดี๋ยวนะ!“นี่อย่าบอกนะว่าดินไปทำงานแบบนี้เลย”“อืม” ดินก็พูดด้วยท่าทางไร้อารมณ์ของเขาเหมือนเดิมนั่นแหละ มีฉันนี่แหละที่ใส่อารมณ์เป็นอีบ้า“อะไรกัน ไปแบบนี้ได้ไง ไม่เห็นเหรอว่าคอมีรอยอะ” ฉันชักสีหน้า ใส่อารมณ์แบบสุด ๆ“เห็น”“เห็นแล้วทำไมไม่ปิด หรืออยากโชว์ ภูมิใจว่างั้น ผู้หญิงคนนั้นสำคัญจนถึงขั้นที่ดินยอมเสียภาพลักษณ์เลยเหรอ”“…” เงียบแบบนี้แสดงว่ากำลังไม่พอใจที่ฉันยุ่งเรื่องส่วนตัว ฉันก็คงจะก้าวก่ายเกินไปจริง ๆ นั่นแหละ แหวนเอ้ยแหวนเรื่องเสื้อผ้ากับขโมยที่นอนยังไม่เคลียร์เลย มาก่อเรื่องเพิ่มซะแล้ว“ขอโทษที่ล้ำเส้น” ตอนนี้ใบหน้าฉันสลดแล้ว แต่ด้วยความสงสัยทำให้ต้องถามออกไปอีกว่า “แล้วมาอยู่ที่คอนโดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”แนะ พอถามไปแล้วก็เพิ่งมาคิดได้ว่าจะเป็นการละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวของดินเกินไปไหมอีกนั่นแหละไม่น่าพลั้งปากเพราะความอยากรู้เลยฉัน“นานแล้ว” ดินล้วงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าขึ้นมานั่งกด“แหวนนี่แย่จริง ไม่รู้เลยว่าดินอยู่ใกล้แค่นี้” ฉันเจื่อนยิ้มแก้เ

สองเดือนถัดมา“เฮ้ย!” ฉันลืมตาตื่นด้วยความตกใจ เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็ดินน่ะสิเล่นขึ้นมานอนกอดฉันบนเตียง แถมเสื้อก็ไม่ใส่ ฉันรีบแกะแขนของดินออกแต่เขาออกแรงรั้งเอาไว้ แถมยังพูดว่า “จะเสียงดังอะไรแหวน อย่ารบกวนการนอนคนอื่นสิ”“ใครจะอยากกวน ก็ใครใช้ให้ดินแอบเข้ามานอนกับแหวน นี่มันห้องนอนของแหวนนะดิน”“ก็แหวนบอกเองว่า…”“ว่าแหวนจะให้ดินทุกอย่าง” ฉันพูดแทรกก่อนที่ดินจะพูดจบ เวลาที่เขาทำอะไรตามใจตัวเอง โดยที่เกี่ยวกับฉัน เขาก็จะพูดแบบนี้ พูดมาได้สองเดือนแล้วนับตั้งแต่ที่ฉันกลับมาจากน่าน ซึ่งฉันเริ่มเอือมระอาเต็มที และถึงเวลาที่ฉันควรจะพูดอย่างจริงจังสักที “ดินช่วยหยุดแกล้งแหวน แล้วกลับไปเป็นคนเดิมทีเถอะ”“เลิกพึมพำแหวน ดินง่วงนอน” ดินยกขาขึ้นมาก่ายฉัน สัมผัสใต้ผ้าห่มทำให้ฉันรู้ว่าเขาใส่แค่กางเกงขาสั้น และไอ้ดุ้นของเขากำลังค่อย ๆ พองตัว“อยากนอนนักก็นอนเลย แหวนจะออกไปนอนข้างนอก” ฉันพยายามดันแขนขาของดินออก และพยายามมองข้ามไอ้ดุ้นที่กำลังพองตัว“ไม่เอา นอนด้วยกันนี่แหละ”“นอนด้วยได้ไง มันไม่ดีเว้ยดิน เราเป็นเพื่อนกัน”“เราเป็นสามีภรรยากัน เคยเอากันมาแล้ว จะไม่ดีตรงไหน”“ดิน”“รู้ว่าชื่อดิน เรียกท

โรงพยาบาล ××דแม่ปลอดภัยแล้วใช่ไหมเรซ” รถจอดที่ลานจอดรถของโรงพยาบาล เรากำลังเตรียมลงจากรถ แต่ด้วยความกลัวทำให้ฉันหันไปคว้ามือเรซไว้พร้อมกับมองหน้าเรซด้วยใจที่หวังว่าจะได้ยินคำตอบที่ดี“อืม หมอว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว อย่าลืมสิว่าที่นี่โรงพยาบาลอะไร คุณชายห้าของศิวะวานนท์เป็นคนผ่าตัดเอง ยังไงก็ต้องปลอดภัย”เพราะฉันมัวแต่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวมาตลอดการเดินทาง ขนาดเลี้ยวเข้าโรงพยาบาลก็ลืมไปเลยว่าโรงพยาบาลนี้มีเจ้าของเป็นใครเมื่อได้รู้ว่าใครคือหมอเจ้าของไข้ ความหนักอกหนักใจก็ทุเลาลงไปกึ่งหนึ่ง คุณหมอวอร์มคุณชายห้าของตระกูลศิวะวานนท์ เป็นอาของนาฟ เขาเป็นหมอที่เก่งมาก ๆ“แต่สิ่งหนึ่งที่แหวนควรรู้” ฉันกลับมาสนใจเรซอีกครั้ง เรซทำหน้าหนักใจ“อะไร” ไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ แต่ขออย่าให้มันแย่มากแล้วกัน“แม่แก้วก็รักษาตัวอยู่ที่นี่”“แม่… แม่แก้วเป็นอะไร เกี่ยวกับแม่หยาดด้วยเหรอ” ใจฉันหล่นฮวบเลยล่ะ“อืม” คำตอบของเรซทำให้สมองของฉันฉายภาพใบหน้าของดินลอยมา สิ่งที่กลัวก่อตัวขึ้นอีกครั้ง ‘ฉันทำให้ครอบครัวของดินเดือดร้อน’ คือถ้อยคำที่ไหลเวียนวนอยู่ในหัว“ละ แล้ว ดินล่ะ”“ไอ้ดินมันมาตั้งแต่ตีสามแล้ว”“…” ที่ด