All Chapters of BAD GUY ex-husband แหวนของดิน: Chapter 41 - Chapter 50

สองเดือนผ่านไปกับการทำงานที่บริษัท ปัญหากับคนในการทำงานเกิดขึ้นเยอะมาก เช่นเดียวกับงานที่กำลังรุงรัง ปัญหามันเกิดเพราะมีคนปลุกปั่นเพื่อสร้างความวุ่นวายให้ดินไม่มีสมาธิในการทำงานตัวอื่นดินเหนื่อยและอดทนมากฉันรับรู้ได้“เก็บของครบยัง” ดินเปิดประตูเข้ามาในห้องของฉัน เขายังคงเข้ามาในห้องอย่างสบายใจเปรียบเสมือนห้องของตัวเอง ทั้งที่ฉันบ่นตลอดว่าอย่าทำ แต่เขาไม่ฟัง“น่าจะครบแล้วนะ” เท่าที่คิดออกก็คือครบแล้ว แต่ที่คิดไม่ออกนั่นก็อีกเรื่อง“แน่ใจ”“แน่ใจเท่าที่คิดออก” ฉันกับดินเราสองคนต้องไปดูงานที่ต่างจังหวัด อาจจะไปค้างที่นั่นเป็นอาทิตย์ หรือเป็นเดือน อยู่ที่ว่าหน้างานจะมีปัญหามากน้อยแค่ไหน“…” ดินไม่พูด แต่ส่งสายตามองฉันเหมือนกำลังตำหนิ ก็เข้าใจที่เขาจะส่งสายตามาแบบนี้เพราะว่าฉันใช้เวลาเก็บของมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว โดยที่มีฟองคอยช่วยคิดช่วยย้ำว่าอย่าลืมนั่น อย่าลืมนี่นะ“ก็ของผู้หญิงไงดิน มันเยอะแหวนจำไม่หมดหรอก แต่ไม่เป็นไร ถึงลืมก็ค่อยซื้อเอาก็ได้” ฉันเจื่อนยิ้มให้ดิน“ไม่จำเป็นต้องซื้อแล้วแหวน นี่มันสามใบแล้ว ไปชั่วคราวไม่ได้ย้ายบ้าน” ดินหมายถึงกระเป๋าเดินทางของฉันมันสามใบแล้ว และมันคือใบให

“อะ กินเยอะ ๆ จะได้อารมณ์ดี” ผมตักอาหารใส่จานข้าวให้แหวน แต่แหวนเธอไม่สนอาหารที่ผมตักให้ เธอตักออกไว้ข้างจานแสดงออกชัดเจนว่างอนผมตั้งแต่ผมแกล้งหลอกผีใส่เธอ เธอก็ทำเมินใส่ผม ไปดูหน้างานพูดคุยกับวิศวกรที่ดูแล เธอก็จดข้อมูลในส่วนหน้าที่ของเธอโดยที่เธอไม่พูดกับผมไม่รู้จะโกรธอะไรนัก ก็แค่ล้อเล่นเอง ตอนเฉยก็หาว่าไม่ใส่ใจ พอเราเล่นด้วยก็โกรธสรุปผู้หญิงเข้าใจยาก หรือว่ามีแค่แหวนที่เข้าใจยากผมนั่งมองหน้าเธอพลางกินข้าวไปพลาง ผมง้อคนไม่เก่ง และแทบไม่เคยง้อใครด้วยซ้ำซึ่งผมไม่ชอบอาการที่แหวนเป็นแบบนี้เลย คงต้องหาวิธีทำให้เธอหายเป็นปกติหลังจากที่กินข้าวกันเรียบร้อย ผมกับแหวนก็เดินกลับมาที่ห้องพัก พรุ่งนี้มีงานให้ตรวจเช็กอีกมาก วันนี้ก็เหนื่อยพอสมควรแต่ผมคงนอนไม่หลับ ถ้าคนข้าง ๆ ยังไม่ปกติ(ดิน: โกรธกันแล้วในใจของเธอมีความสุขไหม)สิ่งที่ผมคิดออกแทนคำพูดคือส่งข้อความไปให้เธอ เธอเป็นคนแรกที่ผมง้อ เพราะงั้นผมก็จะง้อในแบบของผม หายโกรธไหมนั่นอีกเรื่องแหวนล้วงเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดดู แล้วเธอก็นิ่ง เดินต่อ(ดิน: หน้าบึ้งมาก ๆ จะทำให้ไม่สวยรู้ไหม)ผมกดพิมพ์และส่งไปอีก เธอก็นิ่งเหมือนเดิม(ดิน: ผ

“ดินเสร็จยัง แหวนจะฉี่ก่อนนอน” แหวนตะโกนเข้ามาในห้องน้ำขณะที่ผมกำลังทำธุระอยู่ ตั้งนมตั้งนานไม่ปวด ปวดได้จังหวะดีจริง ๆ“…” ผมเช็กความเรียบร้อยก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำ“ทำไมนาน ช่วยตัวเองเหรอ” เธอน่ะถามกวน ๆ ไม่ได้จริงจังกับคำที่ผมจะตอบ“อืม” เรื่องจริงครับ ผมก็เป็นผู้ชาย มีความอยากเป็นเรื่องปกติทั่วไป แต่ที่ไม่จับเธอปล้ำก็เพราะยังไม่อยากให้เธอแตกตื่น จะล่าเหยื่อใกล้ตัวต้องใจเย็น หยอกพอไปวัดไปวาก่อน ถึงเวลาขย้ำค่อยใส่ไม่ยั้ง“เดี๋ยวนี้หัดตลกนะดิน” ตอนนี้สีหน้าของแหวนกำลังก้ำกึ่งระหว่างเรื่องจริงกับคิดว่าผมตลก“เรื่องจริง” ผมบอกก่อนจะยกมือขึ้นลูบที่ศีรษะของเธอแล้วเดินมานอนที่เตียง ปล่อยให้แหวนยืนเอ๋ออยู่ตรงนั้นไปเถอะครับ ตั้งสติได้เดี๋ยวเธอก็เข้าห้องน้ำแล้วก็กลับมานอนประมาณห้านาทีได้ แหวนเดินเข้าห้องน้ำไป สักพักเธอก็ออกมา เธอเดินก้มหน้าไม่มองผม แหวนขึ้นมานอนบนเตียงแล้วตะแคงตัวหันไปอีกทางก่อนจะดึงผ้าห่มคลุมตัวอย่างมิดชิดก็ตลกดี ทีเมื่อก่อนเป็นคนต้องการ แล้วยังจัดการเองทุกอย่างอีกต่างหาก ทีตอนนี้ทำมาเขินอาย“ปิดไฟแล้วนะ” ผมถามพลางวางเอกสารไว้ข้างเตียง“อืม” แหวนส่งเสียงงึมงำ“อะไรนะ ไม่ไ

“แหวนให้ฟองไปอยู่เป็นเพื่อนแม่แล้ว ฟองเลิกกองจะรีบเข้าไป” แม่หยาดของแหวนเมาเหมือนทุก ๆ วัน แต่ว่าวันนี้พ่อของแหวนเข้าไปที่บ้าน ทำให้ทั้งคู่เกิดการปะทะกัน เท่าที่ฟังจากแม่บ้านที่เล่าให้แหวนฟัง ดูเหมือนพ่อของแหวนจะร้อนรนต้องการเงินและหุ้นในมือแม่ของแหวน มีการทำร้ายร่างกายกัน และทิ้งคำขู่ไว้ให้แม่หยาด“โอเคไหม”“ถ้าบอกโอเคจะเชื่อไหม”“อยากให้เชื่อก็จะเชื่อ” เวลานี้ขอยังไม่กวนเธอก็แล้วกัน เพราะเรื่องครอบครัวไม่ว่าจะเกิดกับใครก็เป็นเรื่องเซนซิทีฟกันทั้งนั้น ขนาดผมที่เป็นผู้ชายก็ยังจัดการเรื่องนี้อย่างเด็ดขาดไม่ได้แล้วนับประสาอะไรกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างแหวน“งานเป็นไงแล้ว”“วันนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”“…”“ด้านหลังห้องพักของเรามีน้ำตกด้วยนะ ไปเป็นเพื่อนหน่อย” ผมไม่ถามความสมัครใจหรอกครับว่าอยากไปไหม ผมเลือกขอร้องให้เธอไปกับผมธรรมชาติบำบัดความรู้สึก บางทีมันอาจจะบรรเทาเรื่องทุกข์ในใจของแหวนได้“แหวนไม่…”“ไปเป็นเพื่อนไง” ผมพูดแทรกก่อนที่เธอจะปฏิเสธ“ของที่สั่งค่ะ” ตรงจังหวะกับมีคนงานที่ผมจ้างวานไปซื้อของให้เอามาส่งพอดีผมรับของที่สั่งมาถือไว้ในมือแล้วเอ่ยขอบคุณ คนงานจึงเดินจากไ

“มะ มีคนจ้างมาค่ะ แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาคือใคร เขารู้ว่าลูกฉันป่วย เลยจ้างให้ฉันทำ ฉะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ อย่าจับฉันส่งตำรวจเลยนะคะ ฉันยังมีครอบครัวที่ต้องดูแล” เธอสารภาพทั้งน้ำตา ดูน่าสงสาร แต่สิ่งที่เธอทำมันไม่น่าให้อภัย“ส่งตัวให้ตำรวจเป็นคนดำเนินคดี จะได้สืบรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง” เป็นฉันเองที่พูดประโยคนี้ ในเมื่อทำผิดก็ต้องได้รับการลงโทษ จะมาอ้างว่ามีความจำเป็นแล้วจะเห็นชีวิตคนอื่นเป็นผักปลามันไม่ใช่ถ้าเกิดฉันช่วยดินไม่ทัน ป่านนี้คนที่ยืนร้องไห้อาจจะเป็นฉันและคนในครอบครัวของดินทำกรรมอะไรไว้ก็ต้องรับผิดชอบกันไป“ตามที่คุณแหวนบอก” ดินบอกกับหัวหน้าคนงาน ผู้หญิงที่ลงมือทำเธอร้องไห้และพูดพร่ำอ้อนวอน แต่ว่าฉันพยายามมองข้าม ไม่เอาคำพูดของเธอมาใส่ใจ แม้ว่าเธอจะพรั่งพรูเรื่องน่าสงสารก็ตามถ้าฉันมัวแต่ใจอ่อน คนบงการมันก็จะลอยนวลครั้งหน้าอาจจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกและดินอาจจะไม่โชคดีเหมือนครั้งนี้“ดินดีใจนะที่แหวนไม่ใจอ่อน” หลังจากที่ทุกคนออกไปดินก็เดินกลับมาหาฉัน“ใจอ่อนได้ไง ดินเกือบตายเลยนะ”“กลับห้องไปดูข้อเท้ากัน” ดินยกมือขึ้นมาลูบที่ศีรษะของฉันพร้อมรอยยิ้มดินอุ้มฉันขึ้นเดินออกจากสำนักงา