Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

ท่านพี่ ข้าอยู่ข้างจวนท่าน บทที่ 6 กายสาวสั่นสะท้านกระตุกเฮือก ลืมตาโพล่งแปลกประหลาดใจ มองดวงหน้าคมเข้มด้านบนที่ยิ้มให้นางอ่อนโยนก่อนจูบดูดดื่มกว่าเดิมแล้วครางลั่นในปากนางหยุดนิ่งทันทีลู่จื้อตาพร่าเช่นกันยามปลดปล่อยกามราคะด้วยน้ำเชื้อพิสุทธิ์เข้าสู่โพรงรักเล็กยิ่งของเด็กสาวด้านล่าง เขากดแน่นคลึงจนให้แน่ใจว่าทุกหยดได้ปล่อยหมดลงภายในจึงค่อยถอนออก ก้มลงมองน้ำสีขาวทะลักไหลออกมา“อ่า เจ้า งดงามยิ่งน้องหญิง พี่ต้องการทำอีก”“ข้า อ่า ข้าต้องกลับจวนแล้ว”“เจ้ามาทำงานให้ข้าสิ ลาออกแล้วข้าจะเลี้ยงดูเจ้าเอง”อวี้เจียวผลุดลุกนั่งทันทีมองหน้าก่อนสั่นศีรษะ“ไม่ได้เจ้าค่ะ น้องหญิงขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ ไว้วันหลังน้องจะมาใหม่”“วันหลัง เจ้าหมายถึงอะไร วันไหนกัน”“น้องไม่แน่ใจว่าจะแอบมาได้เมื่อไร ขอท่านพี่จงรอน้อง”“รอ? เจ้าพูดสิ่งนั้นออกมาได้ยังไง เหตุใดไม่มาอยู่กับพี่”อวี้เจียวหยิบเสื้อขึ้นสวม ปล่อย

ท่านพี่ ข้าอยู่ข้างจวนท่าน บทที่ 8 อวี้เจียวคว้าหมอนขึ้นมาปิดหัว ศีรษะไว้กั้นเสียงมารดาที่ยังร้อนรนภายนอก กระทั่งเวลาผ่านไปสักพักเสียงจึงได้เงียบงันลง นางจึงยอมเปิดหมอนออกถอนหายใจก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อมองเห็นท่านผู้ตรวจการนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องนอน“ว่าไงน้องหญิง...”“ท่าน..ผู้ตรวจการ”อวี้เจียวส่งเสียงกระซิบหน้ามึนงงดั่งคนโง่งมมองร่างสูงใหญ่จิบน้ำชาของนางสบายใจ“ไม่เรียกข้าว่าท่านพี่แล้ว” ลู่จื้อวางจอกชาเดินเข้ามาใกล้จนนางกระถดถอยไปอีกทางของเตียง“ท่านเข้ามาได้ยังไง”“เดินมา ตรงรูที่เจ้าใช้เพียงแต่ว่าทำให้มันใหญ่ขึ้น”ลู่จื้อนั่งขอบเตียงเอื้อมมือหมายจะเชยคางแต่สาวน้อยปัดทิ้ง“ออกไปนะ ไม่เช่นนั้นข้าจะร้องให้คนช่วย”“ดีเลย ข้าชอบ ร้องสิน้องหญิง คนมากความยิ่งเยอะ ให้คนกระจายข่าวให้ทั่วว่าเจ้าเสียตัวให้ข้าแล้ว”“ท่าน!! ท่านมันคนชั่ว”“ฮะ ฮ่า เมื่อหลายวันเจ้าทอดสะพ

พิษรักตระกูลหลง บทที่ 2 เขาโค้งตอบเล็กน้อยส่งรอยยิ้มอีกอย่างให้นาง“ขอบคุณที่ออกมาต้อนรับ หลงหลาน ฉันได้ยินชื่อเสียงตระกูลหลงมานาน วันนี้ได้เห็นด้วยตาตัวเองแล้วรู้สึกประทับใจ”เสียงทุ้มของเขาดังขึ้นชัดเจน เขามองไปรอบๆ ก่อนสายตากลับมาที่หลงอวิ๋นอีกครั้ง“วันนี้มีพิธีปักปิ่นหรือ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น แต่สายตายังมองน้องคนเล็ก “ปิ่นของเจ้าสวยมาก เจ้าชื่ออะไร”หลงอวิ๋นตกใจจนเกือบถอยหลังหนี มือเขากำลังเอื้อมมายังเส้นผมของนาง นางเหลือบตามองพี่สาวคนโตทันที“ท่านโหว...”“พอดีข้ามีปิ่นมาด้วย ตั้งใจจะนำมาเป็นของขวัญให้กับทุกคน อาผ่าง” เขาหันไปเรียกคนรับใช้ที่มาด้วย “นำของขวัญออกมา”ทุกคนยืนนิ่งไม่กล้าห้ามหรือพูดอะไรอีก ในเมื่อเขาเป็นคนของราชสำนัก การต่อต้านเขาคงเหมือนต่อต้านฮ่องเต้“มาสิ...” หลี่จุนเรียกเบา ๆ รอกระทั่งร่างเล็กของหลงอวิ๋นเดินมาใกล้จึงจับบางเล็กไว้ ร่างของนางสั่นเทา“เจ้าชื่ออะไร” เขาถ

พิษรักตระกูลหลง บทที่ 4 ในสวนดอกเหมยอันเงียบสงบของคฤหาสน์ตระกูลหลง กลิ่นหอมหวานของดอกเหมยลอยฟุ้งในอากาศยามสายหลงอวิ๋นเดินเล่นเพียงลำพังในชุดสีแดงปักลายดอกไม้ ร่างเล็กของนางดูบอบบางท่ามกลางต้นเหมยที่กำลังผลิบานทันใดนั้น ท่านโหวหลี่จุนก็ปรากฏตัวจากด้านหลัง เขาดึงข้อมือเล็กของนางเข้าไปใต้ต้นเหมย ดอกเหมยสีขาวร่วงหล่นลงมากระทบร่างของทั้งคู่“ท่านโหว! ทำอะไร!”หลงอวิ๋นร้องด้วยน้ำเสียงตกใจ ดวงตากลมโตของนางเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ท่านโหวหลี่จุนยิ้มมุมปาก สายตาของเขาเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย“อวิ๋น เจ้าช่างน่ารักเหลือเกิน”เขากระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก ก่อนดึงร่างของนางเข้ามาใกล้“ท่านโหว... อย่าเจ้าค่ะ”หลงอวิ๋นน้ำเสียงสั่นเทา แต่ท่านโหวไม่ฟัง เขากระชากสาบด้านหน้าของนางออกอย่างแรง จนหน้าอกเล็กนวลของนางเผยออกมา“อวิ๋น... หน้าอกเจ้าเล็กน่ารัก ไม่เหมือนพี่สาวของเจ้าเลย”ท่านโหวพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น กระหายในร่างของนาง มือหน

พิษรักตระกูลหลง บทที่ 6 หลงอวิ๋นหน้าแดงจัด นางนอนระทวยรู้สึกถึงกางเกงเปียกชุ่มยิ่งพาให้ความเสียวซ่านกลับมาอีกครั้ง“อวิ๋นเอ๋อร์ ข้าชอบเจ้ามาก คราวหน้าข้าจะไปหาเจ้าที่ห้อง ห้ามปฏิเสธนะ เราจะเอากันให้มันกว่านี้”หลงอวิ๋นไม่ได้ตอบ แต่ร่างกายกลับยอมจำนน ร่างเล็กของนางยังสั่น ขณะที่ท่านโหวลุกขึ้นยืน เขาก้มลงมองร่างเล็ก มองกางเกงที่เปียกชื้นเป็นวงแล้วยิ้มบางเบา“ยามเจ้าเดิน กิน หรือนอน เจ้าจะคิดถึงข้า”เขาพูดก่อนจะเดินจากไป ทิ้งร่างเล็กในนอนอยู่ที่เดิมท่ามกลางดอกเหมยร่วงหล่นลงมา ปกคลุมร่างของหลงอวิ๋นที่อยู่ในสภาพอ่อนระทวย กลิ่นน้ำคาว น้ำรักยังคงติดอยู่กับผิวของนางไกลออกไปหลังพุ่มไม้ เผยจาง พี่เขยอีกคนที่หมายปองน้องเล็กเช่นกันมานาน เขายืนซ่อนตัวอยู่ในเงามืดสายตาของเขาเต็มไปด้วยความหื่นกระหายขณะมองฉากทั้งหมดที่เกิดขึ้นมือเขากำท่อนแข็งของตัวเองแน่นมาสักพักแล้ว“อวิ๋นมันน่าเอาจริงๆ ท่านโหวเอานางมันขนาดนี้”น้ำเสียงเขาทั้งตื่นเต้นระคนอิจฉา มือเริ่มสาวลำเนื