Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

อนุสกุลหลิว บทที่ 12 ฝ่ามือหลิวเทียนช่างหยาบกระด้างดั่งคนทำงานหนัก นางนึกสงสัยมาโดยตลอดแต่ไม่เคยถาม ยามนี้ยิ่งเขาจับข้อแขนนางแน่นพาลากออกจากประตูจวน นางรู้สึกถึงปุ่มเล็ก ๆ บนโหนกเนื้อฝ่ามือดั่งคนจับกระบี่เสียมากกว่าทำงานหนัก“บังคับม้าไปรอบเมืองจนกว่าจะสั่งให้หยุด”“ขอรับ”หวางชิงตาโตถูกนายท่านรองผลักจนขึ้นไปนั่งในรถม้าปัง!นางกลิ้งหลุน ๆ ไปยังอีกฟากของม้านั่งยาวมือเท้าเบาะนุ่มไว้ ภายในมีกลิ่นอำพันเฉพาะตัวจึงทำให้รู้ว่าที่แท้กลิ่นจากเรือนกายของเขาคือกลิ่นกำยานจากเตาอุ่น“ท่านคิดจะทำอะไร” เสียงหวานตระหนกขึ้น“นั่งรถเล่น ขึ้นมานั่งคร่อมข้า”“ไม่ ท่านมันจิตวิปริตเกินไปแล้ว นี่มันในรถม้า ซ้ำยัง ยังวิ่งอยู่กลางเมือง”หลิวเทียนหาได้ฟังเสียงปฏิเสธหวานนุ่มของอนุชิง มือกร้านหยาบรวบเอวเล็กขึ้นนั่งตัก ล้วงมือในกระโปรงยาวแล้วกระตุกเชือกสายรัดกางเกงชั้นใน“อย่านะ คนขับรถม้า”“อาหยวนไม่ใช่คนพูดมาก และหากเจ้ายังดิ้

อนุสกุลหลิว บทที่ 14 รองเท้าบางสำหรับสวมใส่ในเรือนกำลังย่ำลงหินกรวดก้อนเล็กใหญ่เกิดเสียงกุบกับยามที่หวางชิงลงน้ำหนักอย่างสาวร่างเล็ก มุ่งหน้าไปทางเรือนทำงานของนายท่านหลังซางมือยกขึ้นปาดหยาดน้ำหางตาแม้ว่าภายในกำลังสะอื้นขึ้นแรง นางวาดหวังสิ่งใดกันจากบุรุษผู้นั้น ชายชู้ น้องชายของนายท่านริมฝีปากสั่นระริกจึงได้ขบไว้จนแน่น จนนางได้ลิ้มรสชาติปะแล่มไหลซึมออกจึงได้คลายฟัน หอบหายใจสะท้านมองเรือนทำงานตรงหน้านางลดฝีเท้าลงเหลือเพียงเดินอ่อนแรง เสียงกรวดใต้รองเท้าเบาลงจนแทบไม่มีเสียง เหยียบย่างขึ้นบันไดสามขั้นแล้วหยุดนิ่งครุ่นคิด กระทั่งได้ยินเสียงทุ้มต่ำดังลอดมาจากห้องด้านหลังนายท่าน...หวางชิงคิดไว้แล้วว่าสิ่งที่ทำให้นางรอดชีวิตจากการคบชู้มีหนทางเดียวคือการสารภาพผิด นายท่านอาจส่งนางกลับบ้านอย่างไร้รอยขีดข่วนหากโชคร้ายนางอาจถูกเฆี่ยนจนแท้งลูก นางได้แต่หวัง หวังว่านางจะยังมีลมหายใจอยู่ยามออกจากจวนสกุลหลิว หาใช่ร่างเย็นชืดในโลงศพรองเท้าแบนบางยามลงน้ำหนักไร้เสียง เดินไปตามทางเดินทอดยาวสู่ห้อง ๆ ห

ท่านพี่ ข้าอยู่ข้างจวนท่าน บทที่ 1 ช่วงฤดูฝนของทุกปี เป็นฤดูที่อวี้เจียวเกลียดมากที่สุด นั่นเพราะนางมิมีอะไรทำนอกจากอยู่เพียงแต่ในห้องหอเด็กสาวล่วงวัยปักปิ่นมาไม่กี่วันนั่งทอดถอนใจยาว นิ้วเขี่ยกระดานหมากที่อาจารย์พร่ำสอนว่าต้องพากเพียรหมั่นเรียนรู้นางทั้งเชียวชาญ กาพย์กลอน บทกวี เย็บปักถักร้อย คงมีแต่หมากนี่แหล่ะที่นางยอมรับว่าตนเองนั่นช่างโง่งม“คุณหนูเจ้าคะ”สายตาอวี้เจียวผละออกมาจากหน้าต่างขณะเหม่อมองสายฝนพรำ“อืม เจ้าเรียกข้า”“คุณหนูเหม่ออีกแล้วนะเจ้าคะ”“ข้าไม่มีอะไรทำ ย่อมต้องเหม่อ”“คุณหนู!”นางเอี้ยวหน้ามองสาวใช้คนสนิทในวัยเดียวกัน รูปร่างอ้อนแอ้นเช่นกันเพียงแต่แข็งแรงกว่า ไม่ได้อ่อนแอเช่นนาง“ข้าเบื่อ และข้าเหมือนตนเองเป็นง่อย”“พูดอะไรอย่างนั้นคุณหนู”“ก็จริง ข้าอยากออกไปด้านนอกดูบ้าง ไปตลาด ซื้อของ ไปเดินเล่น ขี่ม้า ทำทุกอย่าง

ท่านพี่ ข้าอยู่ข้างจวนท่าน บทที่ 3 “คุณหนู !!! ไม่ได้นะเจ้าคะ นั่นมัน ... ทำกันเฉพาะชายหญิง คนรักกัน แต่งงานกัน”“รักกัน แต่งงานกัน แล้วถ้าไม่รักกันล่ะ”“ไม่รักกันก็ทำกันได้เจ้าค่ะ”“ไม่รักก็ทำได้ แล้วทำไปเพื่อสิ่งใดกัน”“ชุยฟางไม่รู้ว่าจะอธิบายให้คุณหนูยังไงดี เอาเป็นว่าเมื่อไรที่คุณหนูออกเรือนจะรู้เองเจ้าค่ะ”“ข้า ข้าต้องทำสิ่งนั้นกับสามีข้าเช่นนั้นหรือ”“เจ้าค่ะ นั่นคือวิธีทำลูกไงเจ้าคะ”“แล้วเจ้า เจ้าไม่กลัวท้องหรอกหรือ”“เรามีวิธีป้องกันหลายแบบ ชุยฟางพูดไม่ได้ ฉะนั้นคุณหนูต้องรอเรียนรู้ยามเข้าหอเจ้าค่ะ”“ไม่ยุติธรรมเลย”“คุณหนู หมายถึง”“ก็สตรีเราต้องรอแต่งงาน เข้าหอ แล้วบุรุษเล่า ข้าเชื่อว่าบุรุษมิต้องรอใช่หรือไม่”“เจ้าค่ะ บุรุษมิอาจรอได้ ถึงเวลาต้องขับน้ำ ... เอาเป็นว่าบุรุษมีวิธีทำให้ตนเองสบายขึ้น

ท่านพี่ ข้าอยู่ข้างจวนท่าน บทที่ 5 ลู่จื้อเหลือบตามองแม่นางน้อยร่างเล็กดิ้นพล่านกลางโต๊ะ เขาลงแรงอีกกดเม็ดเน้นคลึงกระทั่งเสียงหวีดร้องดังก้องพร้อมร่างสะดุ้งกระตุกสั่นไปทั้งตัว“อ่า อ๊า อือออ”อวี้เจียวส่งเสียงกรีดออกยาวนานพร้อมน้ำสวาททะลักเอ่อล้น ให้ลู่จื่อดูดกลืนน้ำปากลงลำคออย่างกระหายอยาก“เจ้า จะลองจับของข้าไหม”“ท่านพี่”อวี้เจียวอ่อนแรงนอนนิ่งทำเพียงปรือตามองร่างสูงยืนตระหง่านด้านข้างโต๊ะ ในมือคือท่อนลำใหญ่ยิ่งกว่าอาเฉิน เขารูดชักไม่หยุดจนมันใหญ่ถึงผงาดถึงหน้าท้อง“น้องหญิงคนดี จับสิ รูดให้ข้า ทำให้ข้าพอใจ”อวี้เจียวลองเอื้อมมือออกไปเตะแล้วสะดุ้ง“มันร้อนยิ่ง”“อ่า มันมีชีวิตขึ้นมาเพราะเจ้า ลองสิ จับดู”นางลองจับอีกครั้ง กำรอบแล้วขยับอย่างที่ลู่จื้อทำ“อ่า ดี ดี เร็ว เร็วอีก”นางสังเกตว่าลู่จื้อหลับตาแล้วตอนนี้ ทั้งแอ่นร่างให้มือของนาง ทำให้นางย่ามใจลุกนั่ง&l