บททั้งหมดของ รวมเรื่องสั้นฟิน (3) แซ่บจีนโบราณ 25+: บทที่ 11 - บทที่ 20

อนุสกุลหลิว บทที่ 1หวางชิงก้มหน้านิ่งมือประกบด้านหน้าเรียบร้อย ไม่พูดไม่จากับผู้ใดทั้งสิ้น ได้แต่ครุ่นคิดถึงชีวิตที่ผ่านมาของตนหากนางเกิดในสกุลสูงศักดิ์ ร่ำรวยคงดีไม่น้อย นางจะได้ไม่ต้องนั่งอยู่ในเกี้ยวรถม้ารอประตูจวนเปิดทว่านางคงทำได้เพียงครุ่นคิด เพราะ ณ ยามนี้ ช่วงเวลาเช้าตรู่ไม่ทันฟ้าสาง พระอาทิตย์เพียงจับยอดไม้ร่ำไรสีทอง มือเรียวยาวงดงามสะบัดชายผ้าม่านลงขบวนอนุของหวางชิงมีเพียงบ่าวรับใช้ไม่กี่คน ไม่มีขบวนสินสอด ไม่มีขบวนข้ารับใช้ติดตาม คงเพราะนางนั้นได้ชดใช้หนี้สินรวมดอกเบี้ยด้วยเรือนร่างนี้“คุณหนูเจ้าคะ” เสียงสาวใช้ส่วนตัว เมิ่งหลัวเอ่ยขึ้นด้านข้าง คนรับใช้สนิทใกล้ตัวที่นางนำมาเพียงคนเดียว“อืม”“เริ่มสายแล้ว ไยประตูจวนยังไม่เปิด”“อาจรอฤกษ์”“เมิ่งหลัวว่าไม่ใช่ หรือฮูหยินใหญ่จะไม่ต้อนรับ”“เจ้าอย่าเพิ่งคิดมาก นั่นไงประตูเปิดแล้ว”พูดคุยไม่กี่คำพลันประตูรั้วไม้ขนาดหลายคนยืนต่อกันเปิดกว้าง เกี้ยวของนางถูกยกขึ้นอีกครั้งแล้วหยุดลงหน้าบันไดหินเก้าขั้น ทางเข้าจวนสกุลหลิวเมิ่งหลัวยกชายผ้า กระทั่งคุณหนูของนางสวมใส่อาภรณ์งดงามสีแดง สีแห่งความมงคลลงจากเกี้ยว ผมมวยต่ำประดับทอง“เชิญ

อนุสกุลหลิว บทที่ 3 “ป้าฉีหมายถึงอะไร”หวางชิงก้าวข้ามธรณีเข้าไปในห้อง กลิ่นไอน้ำร้อนกรุ่นระคนกลิ่นดอกไม้“ทุกครั้งที่มีร่วมเสพสังวาส จะมีการแขวนโคมเพื่อแจ้งแก่คนในเรือนเจ้าค่ะ”“แจ้งคนในเรือน ทำไมต้องแจ้ง ข้ากับท่านพี่จะนอนด้วยกันต้องบอกคนในเรือนหรือ?”“เจ้าค่ะ ทุกครั้งจะมีผู้บันทึกการร่วมสังวาส วัน เวลายามนายท่านหลั่งน้ำพิสุทธิ์”มาถึงตรงนี้หวางชิงถึงเข้าใจ พวงแก้มของนางทั้งสองข้างเห่อร้อนแดงซ่าน“อนุชิงคงสงสัย นั่นเพราะสกุลหลิวต้องการบุตรชายเพื่อสืบสกุลเจ้าค่ะ การนับวันเวลาที่พอเหมาะจะช่วยให้ได้ลูกเร็วขึ้น”“แล้วนายท่านรอง”“นายท่านรอง? อนุชิงหมายถึง...”“นายท่านรองยังไม่แต่งงานหรือ เหตุใดไม่เป็นเขา”“อนุชิงพูดน่าขัน บุตรที่เกิดจากนายท่านรองจะสืบเชื้อสายรับช่วงต่อไปอย่างไรกันเจ้าคะ มาเถิดเจ้าค่ะ อาบน้ำพรมน้ำหอมกลิ่นดอกไม้เสียหน่อย นายท่านจะได้หลงใหล”ขั้นตอนทำความสะอาด

อนุสกุลหลิว บทที่ 5 “อ้าปาก”นางทำตามอย่างว่าง่าย รับเนื้อใหญ่เข้าปากเลียกินน้ำพิสุทธิ์จนหมดเกลี้ยง“น้องชิงชิงช่างร่านสมเป็นอนุ พี่ชอบ”“ปลดน้องได้หรือยังเจ้าคะ”“ยัง”“ยัง!”“อีกน้ำ”“แต่น้องช้ำไปหมด เจ็บแสบ”“พี่มีขี้ผึ้ง”พูดจบนายท่านกระโดดลงจากเตียงตรงไปยังสิ่งของที่เตรียมมาด้วยบนโต๊ะเล็ก หยิบตลับยาอันเล็กออกมาแล้วบางสิ่งที่ทำให้นางตื่นตระหนก“ท่านพี่ นั่นคือสิ่งใด”ในมือของหลิวซางคือห่วงหยกอันหนึ่งมีเชือกผูกปลายทั้งสองข้าง“แหวนหยก” เขายกชูพร้อมรอยยิ้มชั่วร้าย รอยยิ้มที่ทำให้นางเข่าอ่อนจนตัวยวบยาบ“ท่านพี่” น้ำเสียงสั่นเครือระคนสะท้าน“เวลาพี่สวมใส่ท่อนลึงค์ยาวนี้ ผูกเชือกไว้กับเอวจนแน่น ยามพี่กระแทกรูชิงชิง ตรงส่วนนี้” นิ้วชี้ยังเปื้อนน้ำวางลงตรงกลางแหวนหยก “จะกระแทกติ่งเม็ดกระสัน จุดที่ทำให้น้องชิงชิงแตกน้ำ”“ไม่ ไม่”นายท่านหลิวซางไม่ฟังเสียงทัดทาน ผูกเชือกรัดคาดเอวแล้วเข้าไปซ้อนด้านหลัง แต่ไม่ได้นั่งลง กลับดึงจนนางก้นโด่งขึ้นคล้ายท่า

อนุสกุลหลิว บทที่ 7 “เมื่อครู่เจ้าว่าไม่อาบน้ำใช่หรือไม่”“ใช่ ท่านพี่เป็นอะไรไป เมื่อหัวค่ำท่านยังอ่อนโยนต่อข้า”หลิวซางไม่ตอบซ้ำยังลากนางไปทางอ่างน้ำ จับนางเปลื้องผ้าด้วยแรงชายจนอาภรณ์ขาดวิ่นแล้วโยนนางลงน้ำโครม! ซ่า! แค่ก ๆ ๆนางทะลึ่งตัวพรวดขึ้นสำลักน้ำ ลูบน้ำออกจากใบหน้า“ข้าอาบน้ำมาแล้ว เตรียมพร้อมสมสู่เสพกาม แต่ในเมื่อเจ้าอยากให้ข้าอาบอีกครั้ง ย่อมได้”“ข้าไม่ได้พูดเช่นนั้น ท่านพี่”หลิวซางกระชากเสื้อคลุมตนเองออกโยนทิ้ง แล้วก้าวลงไปในอ่าง แต่ยังไม่ลืมหยิบของบางอย่างมาด้วย สร้อยกระดิ่งร้อยเป็นตุ้มเล็ก ๆ ราวเจ็ดแปดตุ้ม ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งคล้ายกระดิ่ง“อะไร ท่านพี่เอาอะไรมา”“เหมี่ยนหลิง”“เหมี่ยนหลิง?”หลิวซางชูสูงตรงหน้าแล้วแกว่งจนเกินเสียงกังวานด้วยรอยยิ้มที่นางเห็นว่าช่างเหมือนกับหลิวเทียนไม่มีผิด อาจเพราะพวกเขาเป็นฝาแฝดกันใช่หรือไม่ทว่านางยังไม่กระจ่างข้อกังขา ท่านพี่พลันจับนางหั

อนุสกุลหลิว บทที่ 9 กึก!เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวใจของนางที่รัวแรงดั่งกลองศึก ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างยิ่งกว่าครั้งไหนในชีวิต คิดหาวิธีแก้ตัว คำพูดที่จะใช้เพื่อเอาตัวรอด“อนุชิง”ทว่า...เสียงทุ้มที่เปล่งออกมาจากลำคอหนาของบุรุษตรงหน้าคือ นายท่านรองหวางชิงมิรู้ว่าตนเองจะถอนหายใจโล่งอกดีหรือหวั่นเกรงมากกว่ากัน“นายท่านรอง!”ครืด.... ตึง!ประตูห้องเก็บฟืนถูกปิดลงพร้อมเงาทะมึนด้านหลังจางหายจึงทำให้หวางชิงมองเห็นดวงหน้าคมสันของนายท่านรองถนัดชัดตา“ทะ ท่าน กลับมาแล้ว” นางทำเสียงอึกอักในลำคอ“วันนี้อนุชิงทำเสียงตะกุกตะกัก ทำอะไรผิดไว้หรือ”บุรุษในชุดสีน้ำเงินเข้มสวมกว้านหยกสีเขียวรวบผมตึง ใบหน้าเหมือนนายท่านหลิวซาง ทว่าความเข้มข้นแห่งบุรุษเพศชัดเจนยิ่งกว่า“ขะ ข้า หลงทาง”ดวงตานางล่อกแล่กกลอกไปด้านซ้ายที่ซึ่งจะมองไม่เห็นใบหน้าคมสัน ลมหายใจยังส่งเสียงฟืดฟาดระงับอาการตื่นเต้น