Lahat ng Kabanata ng เมียเด็กผู้การแสนร้าย (ผู้การสันต์:ชมจันทร์): Kabanata 41 - Kabanata 50

"ร้านนี้?" ผู้การสันต์มองบริเวณที่ตั้งของร้านเปิดโล่งไม่มีหลังคา จัดเป็นซุ้มสำหรับขายอาหารฝั่งหนึ่ง ด้านข้างมีโต๊ะเก้าอี้ให้นั่งทานมีคนมาใช้บริการอยู่หลายโต๊ะด้วยกัน บางคนก็ยืนแถวบริเวณหน้าร้านรับกับข้าวกลับไปกินที่บ้าน"ใช่จ้ะ" บอกแล้วเดินลงจากรถ สะโพกแตะเก้าอี้ก็มีเด็กของทางร้านเอาเมนูมาส่งชมจันทร์จดออเดอร์รัวๆ วันนี้เธอจะสั่งให้เยอะกว่าปกติที่เคยมากิน เพราะเธอห่างหายเมนูพวกนี้มานานมากตั้งแต่มาอยู่บ้านผู้การสันต์แม่บ้านที่นั่นทำอาหารอร่อยมากก็จริง แต่เธอไม่เคยได้แตะต้องเมนูอีสานเลยสักอย่าง เพราะฉะนั้นวันนี้เธอจะจัดหนักจัดเต็ม ไม่อิ่มไม่กลับ!ผู้การสันต์เดินตามมานั่งลงเก้าอี้ที่ฝั่งตรงข้าม สายตามองซ้ายขวาของตัวเองจนมาหยุดที่ใบหน้าของชมจันทร์มิน่า..แต่งตัวได้เข้ากับบรรยากาศมาก แล้วดูเขา จัดหนักจัดเต็มมาเถอะ!ทั้งคู่รอไม่นานอาหารก็ทยอยมาส่ง ไม่ว่าจะเป็น ลาบเนื้อ ต้มขม ส้มตำปูปลาร้า พวงนมย่างและเสือร้องไห้ที่มาคู่กันกับแจ่ว มีข้าวเหนียวด้วยอีกสองกระติบ ผักแกล้มอย่างกะหล่ำปลี ใบโหระพา ถั่วฝักยาว กระเทียมไทยและพริกสดชมจันทร์กวาดสายตาดูว่าได้มาครบจึงลงมือทานเปิดฝากระติบข้าวเหนียวออ

แขนแกร่งเลื่อนลงไปโอบเอวเล็กอัตโนมัติ หยิบนมปั่นแก้วที่อยู่ฝั่งตรงข้ามย้ายมาให้ชมจันทร์ ล้วงมือถือตัวเองออกมาส่งให้อีกคน"อะไรจ๊ะ" ชมจันทร์รับมา ขณะที่ปากถามอย่างงงงวยผู้การสันต์ก้มลงกระซิบข้างหูของเด็กน้อย"ถ่ายรูป""จ๊ะ?"ก็แต่ละโต๊ะเขาถ่ายรูปกับแก้วนมปั่นกัน แล้วพูดว่าเช็กอินอะไรสักอย่างมันคงเป็นธรรมเนียมของทุกคนที่มาร้านนี้ ซึ่งเขาเองก็ไม่อยากพลาด'เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม' พยักพเยิดหน้าบอกรหัสปลดล็อกมือถือชมจันทร์กดตาม ก็สามารถปลดล็อกมือถือเขาได้สำเร็จ จึงได้เห็นภาพพื้นหลังที่ไม่เคยคิดว่าจะเห็นผู้การสันต์ในลุคนี้มาก่อนอีกฝ่ายยืนที่หน้ากระจก ท่อนบนเปลือยทั้งหมด แผงอกล่ำ กล้ามแขนเป็นมัดๆ ส่วนหน้าท้องเป็นลอนสวยงามผิวขาวมาก!ขาวเหมือนคนอาบน้ำวันละร้อยรอบส่วนท่อนล่างเห็นเพียงหัวกางเกงนอน หากให้เดา เขาคงถ่ายตอนตัวเองตื่นนอนใหม่แน่ๆ เลยไม่เหมือนคนวัยห้าสิบสักนิด อย่างกับวัยรุ่น ถ่ายออกมาได้เซ็กซี่สุดๆ ผมด้านหน้าปิดลงมาบนหน้าผากแทบไม่เห็นดวงตา คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะมีอะไรซ่อนอยู่ด้วยนอกจากสีหน้าเรียบเฉยเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คน กับการแต่งตัวค่อนข้างเนี้ยบสุดๆ ความจริงเมื่อเช้า

ชมจันทร์กัดริมฝีปากล่างอย่างเสียวซ่าน ปลายเท้าเล็กจิกลงบนที่นอน มือเรียวขยุ้มปลอกหมอนเพื่อบีบระบายความเสียวทำไมลิ้นโดนส่วนนี้แล้วเสียวเหลือเกินปากหนาดูดดุนติ่งเนื้อจนได้ยินเสียงลามก ก่อนจะใช้ปลายลิ้นตวัดต่อ ส่วนนี้ของชมจันทร์หอมหวานจนเขามันเขี้ยวเธอใช่แค่นมกับปากที่หวาน แต่มันหวานไปทั้งตัวกลิ่นกายสะอาดจากร่างกายนุ่มนิ่มชวนลุ่มหลง จนเผลอฝากรอยฟันลงบนผิว"อ๊ะ" ชมจันทร์กระเถิบตัวหนีเล็กน้อย พลางพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง สองแขนวางค้ำลงไปกับที่นอนมองลิ้นสากปาดเลียไปมา มือหนาเลื่อนขึ้นมาขยำอกอวบ ปากเขาห่อเล็กดูดติ่งเนื้อของเธอราวกับสูบวิญญาณ ไม่นานชมจันทร์รู้สึกบางอย่าง กายสาวดิ้นพล่านทิ้งแผ่นหลังลงไปกับที่นอนอย่างหมดแรงผู้การสันต์ยืดตัวขึ้นนั่ง หยิบเครื่องป้องกันที่ถือติดมือมาด้วยฉีกออก สวมครอบลงบนท่อนเนื้อกำยำกำรอบท่อนเอ็นพลางเขยิบเข้าใกล้ตรงกลางระหว่างขา กดส่วนปลายสีแดงก่ำจมหายเข้าไปในร่องสวาทสีฉ่ำ พอจมพ้นชมจันทร์นิ่วหน้ากระเถิบหนีร่างสูงรีบโน้มใบหน้าลงไปจูบปากเรียวทันที ขยับเอวด้านล่างด้วยความเชื่องช้า วันนี้เขาต้องเข้าได้มากกว่าเมื่อวาน ชมจันทร์เทียวจิกเล็บลงบนแผ่นหลังแกร่ง สองขา

คุณหญิงของบ้านพยักหน้าอย่างเข้าใจ ว่าง่าย ไร้ปัญหาแบบนี้สินะผู้การสันต์ถึงเลือกให้เข้ามาอยู่ในบ้าน "มีอะไรนอกจากนี้ไหม?""คุณหญิงหมายถึงอะไรจ๊ะ" "ลูกชายฉันไม่ใช่สุภาพบุรุษขนาดนั้น เจอสาวๆ สวยๆ แบบนี้ตบะแตกกันหมด" ใครล่ะจะรู้จักเนื้อในผู้การสันต์ดีได้เท่าแม่อย่างเธอ เมื่อก่อนเป็นเสือ เพิ่งมาหยุดตอนมีเมียนี่เองชมจันทร์เม้มปาก ดูสถานการณ์แล้วเธอคงเลี่ยงที่จะตอบคำถามในบางเรื่องไม่ได้แม่ผู้การสันต์ นิสัยเหมือนกันกับลูกชายมาก เหมือนเป๊ะๆ เลยทั้งคำพูดคำจา ไม่ค่อยยอมหากยังไม่ได้รับคำตอบทว่าหน้าตาและท่าทางของผู้การกลับเหมือนพ่อมากกว่า นิ่ง สุขุม และดูดุในเวลาเดียวกัน @เวลาต่อมาร่างสูงเดินดุ่มๆ เข้ามาในบ้านเมื่อได้รับรายงานว่าพ่อกับแม่ตัวเองมา ทว่าไม่ทันแล้วเมื่อแม่บ้านบอกคนทั้งคู่กลับไปเรียบร้อย"ชมจันทร์อยู่ไหน" และคนที่เขานึกห่วงเป็นคนแรกคือชมจันทร์ แม่บ้านรายงานมาว่าพ่อกับแม่เขาเรียกชมจันทร์เข้าพบ ไม่รู้ว่าเด็กน้อยของเขาโดนถามอะไรบ้าง"บนห้องค่ะ"ร่างสูงเดินดุ่มๆ ขึ้นบ้านไปหยุดอยู่หน้าห้องของชมจันทร์ ห้องที่เขาสามารถเดินเข้าออกได้โดยไม่ต้องขออนุญาตก่อนอีกต่อไปแอรด...มือหนาเปิดประตู

@หมู่บ้านคันคาย"ตายาย!"คนตัวเล็กตะโกนเรียกสองเฒ่าที่กำลังกินมื้อค่ำกันที่หน้าบ้าน คิดถึงมากรีบวางของที่นำมาฝากแล้ววิ่งเข้าไปกอด"เอ้าไอ้ชม!" คนเป็นยายฉีกยิ้มกว้างรีบกอดหลานกลับ ทั้งกอดทั้งหอมอย่างชื่นใจ"คิดถึงตากับยายมากๆ เลยจ้ะ" บอกแล้วเงยหน้าขึ้นหอมแก้มของยาย ก่อนจะยืดตัวไปหอมแก้มของตาด้วย"ไปไงมาไงลูก ไม่เห็นบอกก่อนเลยว่าจะมา""บอกก่อนก็ไม่เซอร์ไพรส์สิจ๊ะ" ชมจันทร์ทำท่าดี๊ด๊าออกมา"ไอ้นี่ กินข้าวไหมลูก" วันนี้เธอทำป่นปลาของโปรดชมจันทร์ด้วย ยิ่งมีผักลวกเยอะๆ แบบนี้มีกินข้าวหมดเป็นกระติบ"กินจ้ะ" ชมจันทร์พยักหน้ารัวๆ คิดถึงกับข้าวฝีมือยายที่สุด ถึงจะกินมื้อค่ำกับผู้การสันต์มาแล้วแต่ขอเอาใจคนแก่สักหน่อยคนตัวเล็กกินไปด้วยคุยไปด้วย"เอ็งมาคนเดียวเหรอชม" หลานเธอนั่งกินข้าวอยู่พักนึงถึงนึกขึ้นได้ เธอไม่เห็นใครมากับชมจันทร์เลย"คนของผู้การมาส่งจ้ะ แต่กลับไปแล้ว""ผู้การไม่มากับเอ็งเหรอ" "ไม่มาจ้ะ ผู้การงานยุ่ง แล้วนี่บ้านเรา.." ชมจันทร์เอ่ยแล้วมองตัวบ้านตอนลงจากรถครั้งแรกเธอมองแล้วมองอีกว่านี่ใช่บ้านตากับยายของเธอไหม แต่พอเห็นสองแก่นั่งกินข้าวที่หน้าบ้านไม่ต้องเดาให้ยากเลยว่าใช่แน่นอ