All Chapters of เมียเด็กผู้การแสนร้าย (ผู้การสันต์:ชมจันทร์): Chapter 31 - Chapter 40

"ให้ไปสอบแทนไหม ความจำปลาทองขนาดนี้เรียนบัญชีได้ไง"ชมจันทร์ยู่หน้า ก็คนมันจำไม่ได้นี่"ดูอีกที" ผู้การสันต์แย่งปากกามาถือแล้วทำให้ชมจันทร์ดูตั้งแต่ต้นจนจบ ก่อนจะวางลงกลับให้"ลองใหม่ซิ" มือหนาเลื่อนไปกุมไหล่มนเอาไว้แล้วรอดูที่ชมจันทร์ทำ แต่การกระทำแบบนี้กลับทำให้หญิงสาวรู้สึกประหม่า"มะ..ไม่กอดได้ไหมจ๊ะ"ผู้การหนุ่มมองมือตัวเองว่าวางบนผิวนุ่มนิ่ม ถึงมีชุดนอนขวางกั้นแต่เขาสัมผัสได้ นุ่มนิ่มทะลุเสื้อผ้าออกมาเลย"ไม่ได้กอด แค่วางหน่อยเดียว""วางหน่อยเดียวชมไม่มีสมาธิจ้ะ"ผู้การสันต์ยอมยกมือออก'ทำมากกว่ากอดก็ทำมาแล้วอยากจะบอก'จำคืนโดนยาปลุกเซ็กส์ไม่ได้เหรอว่าเขาทั้งจับทั้งล้วงลึกขนาดไหนเหลือดูดเหลือเลียและสอดใส่ที่ยังไม่ได้ทำ หากเขาเป็นประเภทชอบฉวยโอกาส ชมจันทร์ไม่รอดแน่ "อ๊ะ" อยู่ดีๆ ร่างเล็กของเธอกลับถูกอุ้มขึ้นไปนั่งบนตักแกร่งแขนแกร่ง สองแขนกอดเอวคอดเล็กของเธอรั้งเข้าหาตัวเอง"ผู้การ!" ชมจันทร์ตกใจเมื่อเขาทำแบบนี้ พยายามเอนตัวออกห่าง แต่นั่นยิ่งทำให้สองแขนรัดเอวเธอแน่นขึ้นแผ่นหลังเธอแนบชิดสนิทกับกายแกร่ง ความแข็งแรงและไออุ่นจากกายเขาทำให้เธอรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง"นิ่งๆ ฉันม

"ว่าไง เป็นอะไรกับชมจันทร์ ถึงขนาดต้องมารับมาส่ง ที่นี่มีรถรับส่งชมจันทร์ทุกวันอยู่แล้ว ไม่จำเป็นไม่ต้องมา""ผมกำลังจีบชมจันทร์อยู่ครับ"ชมจันทร์หันขวับ เธอไม่คิดว่าอาร์ตจะพูดแบบนั้น อาร์ตชอบเธอเหรอไม่นี่ไม่ได้ชอบแน่ๆ"จีบ?" ตาคมกริบจ้องมองเข้าไปในตาคู่เล็กของเด็กหนุ่มรุ่นลูกจีบงั้นเหรอใครอนุญาตไม่ทราบ!"ครับ ผมรู้ว่าชมจันทร์มาอยู่ที่นี่เพราะผู้การส่งเสียให้เรียนหนังสือเฉยๆ ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรลึกซึ้งเลย ก็เหมือนที่ผู้การชอบทำกับคนอื่นๆ เพราะฉะนั้นผมจะจีบชมจันทร์ครับ""หึ" ผู้การสันต์ขำในลำคอออกมา ไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งงั้นเหรอ จะเอาถึงขั้นไหนดีล่ะ มองไปยังคนตัวเล็กแล้วยิ้มร้ายออกมาชมจันทร์รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ตามกาย เธอไม่เคยเห็นผู้การสันต์ในมุมนี้มาก่อน นอกจากทำหน้านิ่งและหน้าดุเป็นบางเวลา เธอต้องรีบทำอะไรสักอย่างเพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นมา"ปะ..ไปเรียนกันเถอะอาร์ตสายแล้ว" รั้งแขนอาร์ตให้ขึ้นรถ ทว่าอาร์ตขืนตัว"อาร์ต!" ชมจันทร์ไม่ยอม พยายามลากแขนอีกฝ่ายขึ้นรถจนสำเร็จ อาร์ตขับออกไปจากหน้าบ้านด้วยอารมณ์คุกรุ่น พอห่างออกมาหน่อยรีบเปิดประเด็นถามทันที"ถามจริง มาอยู่ที่น

ผู้การสันต์รั้งต้นคอหญิงสาวลงมาหา ริมฝีปากหนาเผยอออกครอบริมฝีปากนุ่มลงไป ดูดดึงความนุ่มหอม เพิ่มจังหวะหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นยาสีฟันของเจ้าตัว กลิ่นความหอมของเชอรี่จากลิปมันที่ชมจันทร์ใช้หอมหอมมากสอดแทรกปลายลิ้นสากเข้าไปชิมรสหวานด้านใน มือลูบไล้หน้าท้องแบนราบเนียนมือไปพลางๆ ทำท่าจะเลื่อนขึ้นไปสัมผัสส่วนอื่นที่อยู่ด้านบนกลับทำให้คนตัวเล็กได้สติกลับมาชมจันทร์รีบคว้ามือหนาเอาไว้ ยอมรับว่ารสจูบจากเขามอมเมาสติจนเตลิด วันนั้นยังไม่อยากจูบกับเธออยู่เลย ไม่อยากมีอะไรกับเธอทั้งที่เธอเป็นฝ่ายเต็มใจให้ ทว่าวันนี้กลับเป็นฝ่ายร้องขอจากเธอเสียเองผู้การสันต์จับมือเรียวออกห่างแล้วนำไปล็อกเอาไว้ด้านหลังด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างลูบไล้ความเนียนของผิวขึ้นไปกอบกุมทรวงอกอวบจนสำเร็จ ชมจันทร์ไม่ได้ใส่เสื้อชั้นในนอน วันนั้นเห็นแค่ตาว่ามันใหญ่จนล้น แต่วันนี้ได้สัมผัสด้วยมือ นุ่มนิ่มขนาดนี้ของแท้แม่ให้มาแน่นอน กระนั้นเขาก็ไม่คิดว่าชมจันทร์ทำมาหรอก เป็นไปได้ยากสำหรับสาวบ้านนอกสัมผัสข้างนั้นแล้วมาทำอีกข้างไม่ให้น้อยหน้ากัน นวดเคล้นจนได้ยินเสียงครางออกมาจากในลำคอ นิ้วชี้และนิ้วโป้งบีบบี้ย

@เช้าวันต่อมาชมจันทร์ก้าวลงบันไดบ้านอย่างยากลำบาก ก้าวขาไหนสั่นไปหมด อีกทั้งยังปวดจนจะล้มพับลงไป ถึงได้จับราวบันไดให้แน่นใช้เวลาเกือบห้านาที เดินลงบันไดขั้นสุดท้ายอย่างโล่ง เดินขาถ่างมุ่งหน้าไปที่ห้องนั่งเล่นก็เจอกับร่างสูงยืนเอามือกอดอกมองมาผู้การสันต์กระตุกยิ้มมุมปากเมื่อได้มองสภาพของคนตัวเล็ก คงเพราะโดนเขาเล่นงานหนักมาเมื่อคืน เช้ามาถึงได้มีใบหน้าบูดบึ้งขนาดนี้มือหนายื่นไปบีบแก้มคนตัวเล็กอย่างมันเขี้ยว แต่โดนชมจันทร์ปัดออกหญิงสาวมองหน้าเขาเคืองๆ เมื่อคืนรังแกเธอไม่พอ เช้านี้ยังต้องให้เธอหอบสังขารลงมาเจอทั้งที่วันนี้เป็นวันหยุดของเธอแทนที่จะให้นอนตื่นสาย แต่เขากลับให้คนขึ้นไปปลุกเธอลงมาผู้การสันต์หลุดอมยิ้ม ความจริงวันนี้เขาไม่ได้ไปทำงาน แต่ต้องไปงานเลี้ยงในตอนเช้าแต่ก่อนไปอยากเห็นหน้าใครบางคนเสียก่อน เขาออกจากห้องชมจันทร์ตั้งแต่ตีห้าเพราะลงมาออกกำลังกาย แล้วก็ไม่ได้กลับไปเจอคนตัวเล็กอีกเลย "ผู้การมีอะไรจะคุยกับชมหรือจ๊ะ" รีบคุยเธอจะได้รีบกลับไปนอน เมื่อคืนก็ปวดจนนอนไม่หลับ เช้ามาคนต้นเรื่องยังมากวนเธออีก"เปล่า"ชมจันทร์หน้าบึ้ง ไม่มีอะไรจะคุยแต่เรียกเธอมาเนี่ยนะเดี๋ยวผ

หรั่งรีบเข้าไปดูคนตัวเล็กด้วยความตกใจ เห็นคุณชมจันทร์หน้าซีด"คุณชมเป็นอะไรมากไหมครับ!""จุกจ้ะ""ผมช่วยครับ" หรั่งรีบอุ้มชมจันทร์กลับบ้าน วางอีกคนลงบนโซฟา ก่อนได้ทำอะไรโทรไปรายงานเจ้านายเสียก่อน (ว่า) "ผู้การครับ! คุณชมตกต้นไม้"ผู้การสันต์ชะงักเมื่อลูกน้องว่าอย่างนั้น (เดี๋ยวกูรีบไป!) วางสายจากนายเสร็จหันมาดูคนตัวเล็ก เห็นคุณชมจันทร์ค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง เขารีบเข้าไปช่วย"คุณหรั่งไม่น่าโทรบอกผู้การเลยจ้ะ" เธอก็นึกว่าคุณหรั่งจะโทรหาพรรคพวก หากผู้การสันต์รู้เข้าแบบนี้เธอโดนดุแน่เลย "บอกแหละครับดีแล้ว เกิดผู้การมารู้ทีหลังมีบ้านพังครับ""ขนาดนั้นเลยหรือจ๊ะ!" ชมจันทร์รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ตามกาย แล้วแบบนี้บ้านไม่พังกว่าเดิมเหรอ"ชะ..ชมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยจ้ะ! ยังแข็งแรงดี" ชมจันทร์ฉีกยิ้มสดใส ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นแล้วเบ่งกล้ามให้คุณหรั่งดู ถึงแม้จะยังจุกอยู่แต่ไม่มาก เพราะต้นมะม่วงไม่ได้สูงขนาดนั้นหรั่งค่อยๆ นั่งยองๆ ลงด้านล่าง "ขอโทษนะครับ" ค่อยๆ จับขาเรียวขึ้นมาดู แล้วชมจันทร์ก็ได้เห็นว่าขาตัวเองมีเลือด คราวนี้ความแสบวิ่งเข้ามาจนหน้าเสีย"จะ..เจ็บจ้ะ! ชมเจ็บ" สองมือบีบระบาย