Alle Kapitel von เซี่ยเจียวหง หญิงหัวใจแกร่งยุค 80: Kapitel 11 – Kapitel 20

เข้าป่าอีกครั้งเซี่ยเจียวหงกล่าวยิ้ม ๆ ก่อนจะเดินเข้าครัวเพื่อทำมื้อเย็นและ คิดว่าต่อไปเธอต้องให้ทุกคนในบ้านหันมากินมื้อเที่ยงด้วย เพราะจะ ทำให้ร่างกายแข็งแรงและมีน้ำมีนวลขึ้นอีกทั้งบ้านก็ไม่ได้ลำบากแล้วเช่นกัน ตอนนี้เธอเก็บเงินไว้ที่บ้านไม่เกินหนึ่งร้อยหยวนส่วนที่เหลือเธอนำไปฝากธนาคารไว้ เพราะกลัวว่าเมื่อไรที่ทุกคนไม่อยู่บ้าน พวกขโมยและพวกอยากได้ของคนอื่นจะมาขโมยไปวันนี้สองแฝดต่างก็ได้ของเล่นและขนมไม่น้อย เซี่ยเจียวหงไม่ได้ขี้เหนียวกับลูกทั้งสอง เธอคิดว่าเด็กทั้งสองคนกำลังโต จึงไม่ห้ามและ คิดว่าอีกไม่นานจะต้องสอนหนังสือลูกบ้าง แต่ปัญหาอยู่ที่ร่างเดิม อ่านเขียนไม่ได้นี่สิ คงต้องถามพี่สะใภ้กวงดู เพราะเท่าที่จำได้พี่สะใภ้ คนนี้เรียนจบชั้นมัธยมต้น ทุกคนจะได้ไม่สงสัยอาหารมื้อเย็นในวันนี้เธอตุ๋นเนื้อหมูไว้ตั้งแต่เช้า จึงคิดว่าจะทำโหมวหมูตุ๋นกินแทนอาหารเย็น ซึ่งเธอเองก็มองว่าจะทำขายด้วยเช่นกัน เพราะหมูยิ่งตุ๋นไว้ข้ามวันยิ่งอร่อย และทำง่ายหลังจากที่มื้อเย็นผ่านไป ทุกคนจึงเข้านอนกันอย่างมีความสุขเพื่อเริ่มต้นใหม่ในวันพรุ่งนี้วันต่อมาเซี่ยเจียวหงตื่

เตรียมค้าขายกวงฮ่าวจื่อไม่พูดอะไร แม้อยากจะถามเธอก็ตาม เขาทำเพียงค้อมหัวให้นายท่านโล่และเดินตามหลังเซี่ยเจียวหง แต่พอทั้งสองคนกำลังจะก้าวพ้นประตูห้อง กลับได้ยินเสียงของนายท่านโล่ดังขึ้น“ฉันต้องการให้เธอมาทำงานด้วย ฉันเชื่อตามสัญชาตญาณว่า เธอมีดีกว่าที่เห็น และจงจำไว้ว่าฉันนายท่านโล่ติดหนี้บุญคุณเธอหนึ่งครั้ง เมื่อไรที่ต้องการให้ตอบแทน หรือต้องการความช่วยเหลือให้ไปหาฉัน ที่คฤหาสน์ตระกูลโล่ได้ทุกเมื่อ”เซี่ยเจียวหงทำเพียงรับฟังก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดย ไม่เหลียวกลับมามอง“เจียไท่ นายให้คนของเราสืบเรื่องของซือเฉิงซานว่าตอนนี้ เขาทำอะไรอยู่ที่ไหน ในเมื่อภรรยาเขาเด็ดเดี่ยวเช่นนี้เป็นไปไม่ได้ที่ ชายหนุ่มจะทิ้งแม่และครอบครัวเพื่อไปมีความสุขคนเดียว”เชอเจียไท่ทำเพียงตอบรับก่อนจะเดินไปสั่งการลูกน้อง ปล่อยให้เจ้านายนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง โดยไม่รู้ว่าในใจของนายท่านโล่กำลังคิดอะไรจึงได้สั่งให้เขาไปสืบเรื่องของซือเฉิงซานทั้ง ๆ ที่ภรรยา เจ้าตัวไม่ต้องการระหว่างทางเซี่ยเจียวหงเดินไปที่ร้านวัสดุก่อสร้างเพื่อซื้อ ดินประสิว เธอตั้งใจจะทำห้องน้ำแข็งไว้ก

มีคนหนุนหลังการใช้ชีวิตของบ้านซือและบ้านกวงยังคงดำเนินไปตามปกติในทุก ๆ วัน เซี่ยเจียวหงและทุกคงยังคงทำอาหารไปขายที่ตลาด แม้ว่าเงินจะได้ไม่มากเท่าเข้าป่าล่าสัตว์ แต่ทุกคนพอใจกับสิ่งที่ทำอยู่ในตอนนี้ จากตอนแรกตั้งใจว่าจะขายของวันเว้นวันเพื่อวันหยุดจะได้เข้าป่าล่าสัตว์แต่กลายเป็นว่าลูกค้าเรียกร้อง เซี่ยเจียวหงจึงชวนทุกคนเข้าป่าช่วงบ่ายหลังจากขายของแทนถ้าวันไหนเนื้อหมูหมด แต่ปลาเธอต้องเข้าไปหว่านแหทุกวัน จนตอนนี้เธอให้กวงฮ่าวจื่อซื้อแหมาไว้เป็นของทั้งสองครอบครัวแล้ววันไหนหาปลาได้น้อยเธอจึงให้บ้านกวงนึ่งข้าวเหนียวและนำเนื้อหมูมาเสียบไม้ปิ้งขายแทน กลายเป็นข้าวเหนียวหมูปิ้งที่แสนอร่อย ลูกค้าทุกคนแม้จะอยากกินปลาเผาแต่ก็เข้าใจว่าปลาไม่ได้มีทุกวันเมื่อเปลี่ยนมาเป็นข้าวเหนียวหมูย่างก็อร่อยเหมือนกัน และขายเพียงหนึ่งหยวนแต่ให้เยอะกินจนอิ่ม จนตอนนี้ทุกคนกลายเป็นแม่ค้า ร่วมเดือนแล้ว ส่วนบ้านซือสร้างได้เกินครึ่งแล้วเหมือนกัน เซี่ยเจียวหง จึงร่างแบบเฟอร์นิเจอร์ไม้ให้กับเถ้าแก่หูเพื่อให้ท่านสั่งร้านเพื่อนให้เถ้าแก่หูก็ยินดีเพราะนอกจากสร้างบ้านซือแล้ว จบงานนี้ยังมีบ้านกวงเช่นกัน เพราะในวันที่ขาย

จดหมายของซือเฉิงซานทว่าเซี่ยเจียวหงไม่รอฟังคำตอบของนายท่านจนจบ เธอรีบพุ่งตัวเข้าหากลุ่มของของนายท่านโล่ทันที เมื่อเข้าประชิดตัวได้ หญิงสาวใช้ทั้งหมัดทั้งเข่า ทั้งชกทั้งเตะเข้าลำตัวแทบจะทุกคน ยังมีการกระทำที่ คล้ายกับหยามชายหนุ่มทั้งหลายด้วยการชิงอาวุธที่เหน็บอยู่ข้างเอวก่อนจะแยกชิ้นส่วนทิ้งเรียงรายอยู่ตามพื้นการต่อสู้เริ่มดุเดือดขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนของตัวเองล้มลงไปกองอย่างหมดสภาพ และการถูกแย่งอาวุธประจำกายไปอย่างง่ายดาย ทำให้ทุกคน รู้ว่าหญิงสาวคนนี้มีความสามารถเกินตัวและเหนือกว่าพวกเขามากแม้ว่าจะลงแรงแค่ไหน แต่ชายหนุ่มแต่ละคนแทบจะไม่โดนตัวเซี่ยเจียวหงเลยแม้แต่โดนเท้าและหมัดของเธอสวนกลับมา จนทุกคนล้มลงไปกองกับพื้นและลุกขึ้นไม่ไหวจนต้องยกมือยอมแพ้แปะ ๆ ๆ เสียงปรบมือของนายท่านโล่ดังขึ้น เขาเองก็ทึ่งกับความสามารถของเซี่ยเจียวหง แม้ว่ารูปร่างเธอจะยังไม่สมส่วนนัก แต่ความปราดเปรียวและการเคลื่อนไหวของร่างกายคล้ายกับคนฝึกหนักมาเป็นสิบปีโดยคนดูแลกลุ่มนี้ยังสู้ไม่ได้“เจียวหงฉันต้องการให้เธอมาทำงานให้ฉัน เธอยินดีไหม”นายท่านโล่เอ่ยถามอย่างไม่อ้อมค้อม เขาไม่สนใจว่าจะเป็นชายหรือหญิง ขอเป็นเพียง

ไม่ปิดบังความสามารถเซี่ยเจียวหงคิดว่าแค่ยืมคนของนายท่านโล่น่าจะพอแล้ว แถม นายท่านโล่ยังให้คนสนิทติดตามไปด้วย แค่นี้ทุกอย่างก็น่าจะไม่มีอุปสรรคมากนัก จึงมองว่าไม่จำเป็นที่จะต้องไปในฐานะลูกบุญธรรมนายท่านโล่เหลือบมองคนสนิท เชอเจียไท่ย่อมเข้าใจความหมายของเจ้านายจึงเลือกที่จะอธิบายด้วยตัวเอง“คำว่าลูกบุญธรรมของนายท่านโล่ ย่อมเป็นใบเบิกทางชั้นดี นายท่านมีเครือข่ายและมีบารมีไม่น้อย แม้ว่าท่านจะค้าอาวุธ แต่ก็ถูกกฎหมายซึ่งคุณเจียวหงน่าจะเข้าใจ เรื่องที่คุณกำลังทำไม่ใช่ไม่มีอุปสรรค เพราะเราไม่รู้ว่าคนร้ายตัวจริงที่ทำให้เจ้าของร้านที่คุณเฉิงซานทำงานอยู่ยอมถึงขนาดทำผิดกฎหมายและยอมใส่ร้ายคนที่ไม่ได้ทำเอ่อ...ในเรื่องของคุณเฉิงซานผมเองเคยสืบมาก่อนหน้านี้ ต้องขอโทษด้วยที่ไม่บอกเพราะคนที่จะเข้ามาหานายท่านหรือเข้ามาช่วยโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ผมต้องสืบประวัติอยู่แล้ว และผมเชื่อว่าคุณเข้าใจ”เซี่ยเจียวหงสบตาแบบไม่หลบ เธอเข้าใจในจุดนี้เพราะเมื่อสองสามเดือนก่อน นายท่านโล่พยายามพูดเป็นนัยเรื่องสามีเธอบ่อยมาก เพียงแต่เธอไม่สนใจ“ฉันเข้าใจในจุดนี้ และความผิดเกิดที่ฉันเอง ถ้าฉันสนใจพี่เฉิงซานสักนิดคงจะเจอจดหม