All Chapters of The Nanny's Affair: Chapter 31 - Chapter 40

FRANNY Sa isang sandali, ang tanging tunog ay ang tibok ng kanyang puso. Mabagal, malalim, matatag. Ang aking pisngi ay nakahiga sa kanyang dibdib, at nilalanghap ko siya—ang mahinang amoy ng cedar at espresso na kumakapit sa kanyang shirt, pamilyar na ngayon, nagpapaginhawa. Hindi ko napagtanto na umiiyak pala ako hanggang sa maramdaman ko ang kanyang hinlalaki na humahaplos sa aking likod. Hindi siya nagsasalita, hindi sinusubukan na punan ang katahimikan, at sa paanuman ay mas madali itong huminga. Iniisip ko kung gaano kakaiba na ang pinakaligtas na lugar na naramdaman ko sa loob ng maraming taon ay sa bisig ng lalaki na sigurado akong sisira sa akin. Nang sa wakas ay iangat ko ang aking ulo, ang kanyang tingin ay naghihintay na sa akin. Sapat na malapit para makita ko ang mga specks ng amber sa kanyang mga mata. Ang kanyang

FRANNY Tahimik ang biyahe pabalik sa bahay. Mahina ang ungol ni Mason sa likuran, nakatitig sa bintana na mahigpit na hawak ang kanyang toy dinosaur, hindi alintana sa tensyon na bumabalot sa loob ng sasakyan. Nagmamaneho si Enzo na ang isang kamay ay nasa manibela, ang isa pa ay nakapatong malapit sa gearshift. Hindi siya nagsasalita, at ako rin. Hindi nakakailang ang katahimikan, mabigat ito, puno ng lahat ng alam nating naghihintay sa atin kapag pumasok tayo sa mahabang driveway na iyon. Ang mansyon ay lumilitaw sa paningin sa pamamagitan ng mga puno, lahat ay salamin at bato at matatalas na gilid, at hindi na ito pakiramdam na tahanan. Pakiramdam nito ay isang pagsubok. Nang pumarada si Enzo sa harap, nakatayo na si Maria sa pintuan, nakasuot pa rin ang apron, ang kanyang ekspresyon ay isang halo ng ginhawa at pag-aalala. Sa sandaling makita siya ni Mason, bumaba siya ng sasa

FRANNY Tatlong araw pa lang simula nang umalis si Victoria, pero sa paanuman ay pakiramdam ng bahay ay isang ganap na ibang lugar. Hindi na mabigat ang hangin. Ang mga silid, na dating napakatahimik na maririnig mo ang tik-tok ng grandfather clock sa bulwagan, ay buhay na ngayon sa mga tunog ng tawa ng mga bata, mga kaldero na nagkakalat sa kusina, at si Maria na humuhuni ng isang lumang kanta habang naghahanda ng hapunan. Ang mansyon, kasama ang lahat ng salamin at marmol nito, ay hindi na malamig. Pakiramdam nito ay... tinitirhan. Ngayong umaga, nagising ako sa tunog ng katok ni Sophie sa aking pinto. Nang buksan ko ito, nakatayo siya doon na nakasuot ng hindi magkatugmang medyas at hawak ang kamay ni Mason, pareho silang nakangiti. "Almusal!" buong pagmamalaki niyang sabi. "Nagluluto si Daddy." Kumukurap ako. "Nag-ano siya?" Tumawa si

FRANNY Anim na Buwan Matapos ang Proposal Hindi lang ang amoy ng kape at ulan ang bumubuo sa tahanan namin ngayon, kundi pati na rin ang matamis na amoy ng pancake sa umaga, at kung minsan, ang bahagyang nasusunog na amoy ng bacon kapag si Enzo ang nagluluto. Anim na buwan na ang lumipas simula nang mag-propose siya sa kusina, at pakiramdam ko, bawat araw ay isang panibagong layer ng pagmamahal at pag-a-adjust ang idinadagdag sa aming buhay. Ang singsing sa aking daliri ay isang palaging paalala ng pangakong binuo namin, isang pangako na sa bawat pagdaan ng araw ay mas nagiging matibay. Ang bahay, na dating tila isang malamig at walang buhay na mansyon, ay puno na ngayon ng buhay. Ang mga pader na dating nagpaparamdam sa akin ng pagka-intruder ay bumubulong na ngayon ng mga kuwento ng tawanan, mga lihim na bulungan sa gabi, at ang maliliit na gulo na dala ng dalawang bata. Hindi na ito ang bahay ni Enzo; tahanan na namin ito. Abala ako sa kusi

FRANNY Bisperas ng Kasal Ang aming bahay ay puno ng mga bisita, ang bawat sulok ay umaalingawngaw sa halakhak at usapan. Dumating na ang aking ina, kasama ang aking matalik na kaibigan na si Lena, na galing pa sa kabilang panig ng bansa. Ang mga kapatid at pinsan ni Enzo, na dating nakikita ko lang sa mga Christmas card, ay naroon din, na nagbibigay ng bagong buhay at ingay sa mansyon. Si Maria, siyempre, ay nasa kanyang elemento, nagpaplano ng bawat meal at nagse-serve ng mga inumin na may walang katapusang ngiti. Kahit sa gitna ng kaguluhan, nakakahanap ako ng mga tahimik na sandali. Isang gabi, habang nag-iimpake ng aking "something old, something new, something borrowed, something blue" (na mahirap hanapin ngunit nakakuha ako ng isang maliit na blue ribbon mula kay Sophie na kanyang ibinigay), lumapit sa akin si Mama. "Franny," sabi niya, habang hinahaplos ang aking braso. "Sobrang saya ko para sa iyo, anak. Hindi ko ak