All Chapters of ข้าจะปลูกผักขายที่ท้ายตำหนักท่านอ๋องนี่แหละ!: Chapter 111 - Chapter 120

นั่นคือคำกล่าวแรกหลังจากทักทายกันพอหอมปากหอมคอจากจ้าวจวินข่ายที่ขออนุญาตดูบาดแผลของหวังลี่จูแล้วพลันใจหายกับร่องรอยแผลเป็นที่นางจะต้องคว้านเอาเนื้อที่ถูกพิษทิ้งเพื่อจะรักษาแขนข้างซ้ายไม่พอ หากตัดเนื้อส่วนนั้นทิ้งไปไม่ทันแม้แต่ชีวิตของนางก็ที่จะอยู่รอดมาถึงวันนี้เกรงว่าจะยากแล้ว“เพียงแผลเป็นเล็กน้อย ฝ่าบาทอย่าได้ทรงว้าวุ่นพระทัยเพคะ”ระหว่างที่นางกับจ้าวจวินหลางเปลี่ยนมาเป็นควบขี่อาชาแทนการนั่งรถม้าตามความประสงค์ของฮ่องเต้หนุ่มที่ส่งคนไปแจ้งก่อนขบวนของเป่ยหนิงอ๋องจะมาถึงเมืองหลวงได้สองวัน พร้อมกับการส่งหวังลี่เจินให้เดินทางร่วมขบวนผ่านเข้าประตูเมืองมาก็ทำให้หวังลี่จูและหวังลี่เจินต่างคิดตรงกันราวกับนัดว่าพวกตนสองพี่น้องตัดสินใจได้ถูกต้องที่สุดแล้ว… เพราะเหตุใดจึงคิดเช่นนั้นน่ะหรือ? …ก็เพราะผู้คนมากมายที่เป็นชาวเมืองโยวโจวในวันนี้ผิดไปจากที่พวกนางเห็นยามเมื่อนั่งเกี้ยวหลังโตวนรอบเมืองหลวงเมื่อราวสองปีกว่าในอดีตราวกับหลังเท้า เพราะในวันนั้นพวกนางเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่บังเอิญโชคดีถูกหลิวไทเฮาเมตตาจึงได้ตำแหน่งหมิงเยว่และหมิงหวางกงจู่หากแต่วันนี้เสียงชื่นชมแซ่ซ้องจนพวกนางยังหูอื้อตาลาย

จ้าวจวินหลางยกมือแกร่งของตนเองขึ้นไปรวบเอานิ้วชี้เรียวงามของคนเดียวที่กล้าหาญมานวดหัวคิ้วให้เขาแล้วยกไปแตะตรงเรียวปากแกร่งพร้อมกับจุมพิตจนบังเกิดเสียง ‘จุ๊บ’ ถึงแน่นอนว่าหวังลี่จูขัดเขินอยู่มาก แต่พอเห็นแววตาแสนอ่อนล้านางจึงไม่ดึงมือของตนเองกลับ ปล่อยให้อีกฝ่ายจุมพิตย้ำ ๆ อยู่เช่นนั้นอีกครู่หนึ่ง เขาจึงวางลงบนโต๊ะทรงงานแล้วก็กุมทับเอาไว้เช่นนั้น“อ้ายเฟยเชิญชี้แนะ”นางคร้านจะเอาความกับอีกฝ่ายที่ชอบแตะเล็กแตะน้อยหลอกกินเต้าหู้ตนเองทุกครั้งที่เขาได้โอกาส เพราะทราบดีห้ามไปเขาก็ไม่ฟัง ขัดขืนไปอีกฝ่ายมีแต่จะหน้างอคอหักยิ่งกว่าสตรีวัยใกล้หมดระดูเสียอีก“หากหุบเขาจื่อเถิงคือของขวัญวันแต่งงานงานพวกเราเช่นนี้คงไม่ยากเย็นเกินไปใช่หรือไม่เพคะ?”แน่นอนว่าชินอ๋องแห่งโยวโจวตบแต่งชินหวางเฟย เป่ยหนิงอ๋องรับเป่ยหนิงหวางเฟย อาณาจักรใกล้และไกลไปจนถึงหลายเผ่าซึ่งอยากสานสัมพันธ์อันดีย่อมจะต้องมีของขวัญบรรณาการมอบให้อยู่แล้ว ซึ่งเป่ยฮั่นเองหากคิดให้ยาวไกลยอมตัดเพื่อต่อทุกสิ่งก็ไม่ยากเย็นแล้ว“เจ้า!”จ้าวจวินหลางเดิมทีทราบว่าเช่นไรงานแต่งคงต้องรอจนครบเวลาสามปี แต่วันนี้พอเป็นฝ่ายหวังลี่จูเดินมาเอ่ยปากแก่เขา

อรุณรุ่งมาเยือน แม้แสงสีทองยังมิได้ทาทาบขอบฟ้า แต่คนตื่นตั้งแต่ในยามเช้ามืดจนเป็นนิสัยต่อให้หญิงสาวนอนดึกหรือเหนื่อยล้าเพียงใด ทว่ากลับมิเคยตื่นสายจนตะวันส่องก้นแม้สักครั้ง ดังนั้นวันนี้ก็คงเหมือนเช่นวันวานซึ่งพอท้องฟ้าใกล้สว่างดวงตาคู่งามก็ขยับแล้วลืมขึ้นอย่างช้า ๆ“...”ผู้ใดจะคาดคิดว่าเพียงลืมตานางก็ได้พบใบหน้าของบุรุษซึ่งเป็นสามีสด ๆ ร้อน ๆ กำลังหลับสนิทหนุนหมอนใบเดียวและหันหน้ามาเผชิญหน้ากับนางอย่างใกล้ชิดจนหัวใจของหญิงสาวที่ไม่ใส่ใจเรื่องความรักเรื่องบุรุษมาก่อนนั้นเต้นระรัวได้อย่างยากจะควบคุมแต่จะว่าไปนางก็ยังไม่เคยได้มองเขาในยามหลับใหลเช่นนี้ มิใช่เพียงแค่เขา แต่บุรุษคนใดหวังลี่จูก็ไม่เคยได้มานอนจับจ้องเช่นนี้มาก่อนเช่นกัน ในยามหลับใหลจ้าวจวินหลางดูอ่อนวัยกว่าอายุจริงไปหลายปีทีเดียวดวงตารูปทรงดอกท้อนั้นปิดสนิท คิ้วเข้มแต่เรียวยาวนั้นพาดเฉียงดูร้ายกาจเล็กน้อย แต่พอได้มองอย่างถี่ถ้วนรวมคิ้มเข้มเข้ากับปลายจมูกโด่งเชิดรั้นกับเรียวปากแกร่งที่ออกจะบางบอกได้ถึงนิสัยผู้เป็นเจ้าของว่าเขานั้นปากร้ายเพียงใด ใบหน้าของพระสวามีของนางคงเรียกได้ว่าหล่อเหลา แต่เป็นความหล่อคมเข้มแสนจะร้ายกาจ

พอได้ฟังคนตัวเล็กแต่เท้าบวมเพราะต้องอดทนทั้งยืนและเดินอยู่หลายหลายชั่วยามอธิบายถึงเหตุผลที่นางเผลอตัวทำเสียงดังใส่เขานั้น เพราะนางเป็นห่วงใยเกรงว่าเขาจะอับอายจะเสื่อมเสียชื่อเสียง ก็อดจะปลาบปลื้มล้นหัวอกเสียมิได้ จึงตัดสินใจช้อนร่างของนางขึ้นอุ้มพลางตะโกนเรียกให้คนเตรียมน้ำอุ่นให้เป่ยหนิงหวางเฟยได้อาบน้ำอย่างเอ็ดอึง“ท่านนี่มัน…”หวังลี่จูอยากจะต่อว่าอีกฝ่ายยิ่งนัก แต่ยังมีสติจึงหุบปากลงได้ทันทีเพราะคิดได้ว่ามันไม่เหมาะไม่สมควร นางจึงสงบสติอารมณ์ลงได้โดยง่ายที่สำคัญวันนี้ถึงความปรารถนาของนางนั้นได้สมหวังที่ฝ่ายเป่ยฮั่นยอมถอยหนึ่งก้าวด้วยการยอมเสียหุบเขาจื่อเถิงให้กับแคว้นเป่ยหนิงภายใต้การปกครองของราชบัลลังก์ฮ่องเต้แห่งโยวโจวสมใจก็จริง แต่ร่างกายของนางหลังจากถูกเจ็ดอสรพิษของเผ่าเจียงมาก็มิได้แข็งแกร่งเช่นอดีต คาดว่าพิษนั้นคงยังมีอยู่ในกระแสโลหิตพอสมควรจึงได้อ่อนเพลียง่ายเช่นนี้ จึงคิดว่าหากตนเองนั้นได้อาบน้ำชำระล้างร่างกายและนอนพักผ่อนสักหน่อยที่เหนื่อยล้าคงจะพอบรรเทาลงก็เป็นไปได้ เช่นนั้นที่คิดขัดขืนจึงหยุดทันใดแล้วหันมาให้ความร่วมมือด้วยดีนั่นก็คือสอดสองแขนขึ้นไปคล้องที่ลำคอแกร่งของจ

“ตามสบายเถิด อย่าได้มากพิธีไป บัดนี้ข้ามิใช่ฮ่องเต้ เป็นเพียงพี่ชายของสามีเจ้าก็เท่านั้น”จ้าวจวินข่ายเอ่ยกับ ‘น้องสะใภ้’ ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ส่วนจ้าวจวินหลางนั้นก็ลุกขึ้นไปจับจูงภรรยาของตนเองมานั่งร่วมวงดื่มสุราชมจันทรากันที่ระเบียงที่ยื่นออกไปในสวนสวยที่ถูกจัดแต่งอย่างงดงาม ยิ่งราตรีนี้ดวงจันทร์กระจ่างสว่างทั่วท้องนภากับบรรยากาศโดยรอบที่มีลมพัดรวยริน มีกลิ่นบุปผาที่เบ่งบานในยามราตรีฟุ้งกระจายโอบล้อมรอบกายของทุกคนที่อยู่ตรงระเบียงชมจันทราแห่งนี้ จนหวังลี่จูเผลอสูดกลิ่นหอมละมุนนั้นเข้าไปเต็มท้องเลยทีเดียว“เจ้าไม่ชอบดื่มสุรา เช่นนั้นดื่มน้ำชากับขนมดีหรือไม่?”ผู้เอ่ยปากถามย่อมเป็นจ้าวจวินหลาง เพราะสิ่งใดที่เกี่ยวกับภรรยาเขาล้วนใส่ใจจดจำเอาไว้ทั้งหมด เห็นน้องชายกับน้องสะใภ้ดูราบรื่นดีจ้าวจวินข่ายเองจึงยิ่งยิ้มกว้างขึ้นมาอีกหนึ่งส่วน เพราะในที่สุดน้องชายตนเองก็ได้แต่งงานกับสตรีที่เขารัก มิใช่ต้องจำยอมตบแต่งเพียงแค่ ‘หน้าที่’ เช่นในอดีตที่ผ่านมา“ขอบพระทัยเพคะ”หญิงสาวยิ้มรับแล้วกล่าวขอบคุณ ขันทีวัยรุ่นจึงไปจัดเตรียมสิ่งที่เป่ยหนิงอ๋องต้องการทันที“มิทราบว่าฝ่าบาทมีสิ่งใดจะให้ลี่จูรับใช้เ