ตอนที่ 54/2

…น่าทุบให้น่วมยิ่งนัก…“เช่นนั้นลี่จูขอทูลลาเพคะ”“ไปเถิด”ฮ่องเต้เอ่ยอนุญาตด้วยใบหน้าอมยิ้มทำเอาหวังลี่จูยิ่งเขินอาย คาดว่าคนมากปัญญาเช่นจ้าวจวินข่ายนั้นคงทราบความหมายที่นางตอบไปเมื่อเช้าแล้วเป็นแน่ ดังนั้นเมื่อนางออกมาพบกับเจ้าสุนัขป่าน่าโมโหเช่นจ้าวจวินหลางได้ก็ตรงเข้าไปบิดเนื้อบริเวณช่วงเอวแกร่งแล้วจึงออกแรงบิดเนื้อส่วนนั้นเสียเต็มแรง แต่คนหนังหนาหน้าทนมีหรือจะสะเทือนนอกจากไม่สะท้านสะเทือนแล้วเขายังยิ้มหน้าบานจนคล้ายท้องฟ้าทะมึนราวมีเมฆฝนปกคลุมทั่วเมืองหลวงบัดนี้พลันสว่างสดใสเพียงแค่จะได้กลับตำหนักไปอยู่กันเพียงลำพังสักครา…“เป็นเช่นไรบ้าง”หลังกลับมาถึงตำหนักจ้าวจวินหลางก็สอบถามพระชายาด้วยน้ำเสียงอาทรมิได้ตำหนินางสักนิดที่บิดเนื้อบริเวณเอวแกร่งจนแทบหลุดติดนิ้วของนางเมื่อครู่ใหญ่ จนหวังลี่จูที่ตั้งรับว่าตนเองจะถูกพระสวามีดุแน่นอนเลยเสียกิริยาเล็กน้อยแต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น“เรียบร้อยดีเพคะ ฝ่าบาททรงเข้าพระทัยโดยง่าย ประเดี๋ยวหม่อมฉันจะต้องไปแจ้งกับเจินเจินให้เตรียมตัวออกเดินทางกลับหุบเขาจื่อเถิงพร้อมกันกับเราเสียทีเดียวกันเลยนะเพคะ”นางตอบพร้อมบอกกับพระสวามีไปในคราวเดียวกันว่าห

ตอนที่ 55 /1

ตอนที่ 55สายลมยามค่ำพัดรวยรินหลังจากร่วมกินข้าวกับพี่สาวกับพี่เขยและพูดคุยจนเข้าใจในสิ่งที่พี่สาวช่วยเหลือตนเองเรียบร้อย หวังลี่เจินก็ขอเดินกลับตำหนักของตนเองแทนการนั่งรถม้า เพราะอยากคิดทบทวนถึงสิ่งที่พี่สาวแนะนำกับนางมา‘วันนี้เจ้ายังเยาว์ยิ่งนัก จงอย่าเพิ่งตัดสินใจอันใดเลยให้เวลากับตนเองอีกหน่อยเถิดนะเจินเจิน’หวังลี่เจินคิดไปถึงประโยคสุดท้ายพี่สาวที่เอ่ยตักเตือนเมื่อตนเองกล่าวไปว่าคงยากที่จะทำใจร่วมชีวิตกับบุรุษเจ้าเล่ห์ดังจิ้งจอกเก้าหางที่ส่งพี่สาวของตนเองไปลงสนามที่โอกาสรอดชีวิตมีเพียงสามในสิบส่วนไปได้ แต่พี่สาวของนางกลับกล่าวให้นาง ‘ให้โอกาสตนเองได้เลือก’ในวันที่เติบโตกว่านี้‘แต่เขาไม่สมควรได้รับโอกาสนั้นสักเพียงนิดเดียวนะพี่สาว’ นางจำได้ว่าตนเองแย้งไปเช่นนั้น แต่คนซึ่งเติบโตมาก่อนนางกลับแย้มยิ้มใจเย็นแล้วค่อย ๆ อธิบายจนนางพูดอันใดไปออกอีก‘พี่สาวมิเคยกล่าวว่าให้เจ้าไปให้โอกาสผู้อื่นแม้เพียงครึ่งคำ แต่ที่บอกนั้นล้วนให้เจ้าให้โอกาสตนเองต่างหากเด็กโง่’ นึกมาถึงประโยคนั้นหวังลี่เจินจึงค่อยได้คิดว่าทั้งสิ้นพี่สาวไม่เคยคิดน้อยเลยสักครั้งสำหรับอนาคตของนาง ตรงกันข้ามหวังลี่จูคิดและวา

ตอนที่ 55/2

“แล้วเจ้าตัดสินใจเช่นไร จะติดตามพี่สาวของเจ้ากลับเป่ยหนิง หรือจะรั้งอยู่เมืองหลวงเพื่อศึกษานิสัยใจคอของข้าจนครบเวลาสามปี” จ้าวจวินข่ายเอ่ยถามตรงไปตรงมาไม่มีอ้อมเมืองอีกต่อไป เพราะหวังลี่จูเตือนเขาแล้วว่ามีสิ่งใดสงสัยให้สอบถาม เวลาเดินทางใกล้เข้ามาทุกทีชีวิตคนเรานั้นแสนสั้นดังนั้นอันใดทำแล้วนำมาซึ่งความสุขจงอย่ารั้งรอ“ในเมื่อฝ่าบาทอนุญาตแล้วแน่นอนว่าหม่อมฉันย่อมต้องเลือกกลับไปเผชิญโลกกว้างสิเพคะ” หวังลี่เจินเองก็เลือกจะบอกแก่จ้าวจวินข่ายอย่างตรงไปตรงมาเช่นกัน“เช่นนั้นข้าขอบอกความใจในแก่เจ้าได้หรือไม่?”“เชิญกล่าวเพคะ”“ข้ารักเจ้า”“...”ก็กล่าวแล้วว่าจ้าวจวินข่ายในวันนี้ตั้งใจมาเอ่ยความจริงที่ตนเองรู้สึก แต่เด็กสาวเช่นหวังลี่เจินที่ยังไม่เคยเตรียมใจมาถูกบอกความในใจถึงกับเสียกิริยาไปครู่ใหญ่“ไม่สำคัญว่าเจ้าจะไปไกลหรืออยู่ใกล้ สำคัญที่ข้าต้องบอกให้เจ้ารู้แจ้งถึงความในใจเท่านั้น และจงเตรียมใจเอาไว้ได้เลยสามปีที่เจ้าขอไปเผชิญโลกกว้าง ข้าเองก็จะแสดงให้เจ้ารู้แจ้งถึงความจริงใจที่ข้ามีเช่นกัน เมืองหลวงกับเป่ยหนิงแสนไกล แต่ข้าจะทำให้เจ้ารู้แจ้งระยะทางมิอาจขัดขวางความจริงใจที่ข้ามีให้เจ้าได้

All Chapters of ข้าจะปลูกผักขายที่ท้ายตำหนักท่านอ๋องนี่แหละ!: Chapter 111 - Chapter 113

ตอนที่ 54/2

ตอนที่ 55 /1

ตอนที่ 55/2