All Chapters of ข้าจะปลูกผักขายที่ท้ายตำหนักท่านอ๋องนี่แหละ!: Chapter 101 - Chapter 110

เขาทุดกายลงไปนั่งที่ข้างเตียงก่อนจะเอื้อมมือไปลูบไล้ใบหน้าของคนที่นอนหันด้านข้างมาทางเขาพอดี สองมือของนางรองศีรษะเอาไว้ ดวงตาเรียวงามบัดนี้ปิดสนิท ลมหายใจนั้นก็เข้าออกสม่ำเสมอ ดูเท่านี้ก็ทราบแล้วว่านางคงเหนื่อยล้าจนยากจะฝืนทนนั่งรอเขาไปได้“อ้ายเฟยของข้า”ความรักนี้มันช่างมีอำนาจมากล้นจนถึงขนาดเปลี่ยนคนนิสัยใจร้อนมุทะลุให้กลับมาใจเย็น และมองข้ามข้อห้ามหรือกฎเกณฑ์ต่าง ๆ ได้อย่างไม่น่าเชื่อ แต่จ้าวจวินหลางจำต้องเชื่อในเมื่อตนเองไม่โกรธไม่เคืองสตรีผู้เป็นภรรยาสด ๆ ร้อน ๆ เลยสักนิด ซึ่งหาใช่เพียงไม่โกรธแล้วเขายิ่งไม่ถือสาปล่อยให้นางหลับต่อไป ส่วนเขาก็ปลดอาภรณ์แล้วจึงแยกตนไปอาบน้ำจนร่างกายสะอาดเอี่ยมอ่องแล้วจึงกลับมาสอดตัวลงไปนอนเคียงข้างกับคนตัวเล็กโดยไม่คิดจะ ‘ก่อกวน’ ทวงสิทธิ์ของผู้เป็นสามี ปล่อยให้คนอ่อนเพลียหลับไปอย่างต่อเนื่องผิดวิสัยคนเอาแต่ใจไปไกลอย่างยิ่ง“เพราะข้ารักเจ้า จะผิดจะถูกข้าก็ยินดียืนข้างเจ้าตลอดไป”กล่าวจากใจออกไปแล้วเขาจึงกดจุมพิตขมับด้านขวาของนางอย่างนุ่มนวล จากนั้นจึงนอนหันหน้าไปทางใบหน้างดงาม เขาปล่อยแสงเทียนมงคลสว่างไสวอยู่เช่นนั้นเพราะอยากมองนางจนกว่าตนเองจะหลับ

หลังจากพิธีการยกน้ำชาและอวยพรกับมอบของกำนัลต้อนรับสะใภ้ใหม่ผ่านพ้นไปแล้ว จึงเป็นการร่วมเสวยพระกระยาหารมื้อเที่ยงร่วมกัน ซึ่งกว่าที่คู่สามีภรรยาใหม่จะกลับมาพักผ่อนที่ตำหนักก็ก้าวเข้ายามเว่ยนั่นเลยทีเดียว“เป็นเช่นไรบ้าง”พอหวังลี่จูนั้นทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ภายในห้องโถงกว้างขวาง จ้าวจวินหลางก็ทรุดลงไปนั่งคุกเข่าบนพื้นจากนั้นจึงเอื้อมมือไปถอดรองเท้าทั้งสองข้างแล้วจึงจับพลิกดูพลางสอบถามอย่างใส่ใจ จนหวังลี่จูถึงกับแตกตื่นเลิ่กลั่กหันซ้ายแลขวาด้วยเกรงว่าจะมีบุคคลภายนอกมาพบเข้ากับภาพที่เป่ยหนิงอ๋องกระทำย่อมเสื่อมเสียชื่อเสียงใช่น้อยเลยทีเดียว“ลุกขึ้นเพคะ!”นางเผลอใช้น้ำเสียงเข้มจนเกือบเป็นตวาดออกไป กว่าจะนึกได้ก็แทบอยากตบปากตนเองอย่างยิ่ง แต่คำพูดก็เป็นเช่นสายลมกล่าวออกไปย่อมมิอาจเก็บกลับคืนมาได้ หญิงสาวจึงสูดลมหายใจพยายามตั้งสติแล้วจึงค่อยอธิบายถึงสิ่งที่นางกำลังจะสื่อให้อีกฝ่ายได้เข้าใจ“คือ…ขออภัยเพคะ หม่อมฉันมิได้ตั้งใจจะตวาดขึ้นเสียงกับท่านอ๋อง แต่หม่อมฉันเพียงตกใจที่ท่านลงไปนั่งเช่นนั้นไม่พอยังมาถอดรองเท้าให้หม่อมฉันอีก ผู้ใดพบเห็นแล้วนำไปเล่าลือชื่อเสียงของท่านอ๋องจะเสียหายนะเพคะ”พ

“ตามสบายเถิด อย่าได้มากพิธีไป บัดนี้ข้ามิใช่ฮ่องเต้ เป็นเพียงพี่ชายของสามีเจ้าก็เท่านั้น”จ้าวจวินข่ายเอ่ยกับ ‘น้องสะใภ้’ ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ส่วนจ้าวจวินหลางนั้นก็ลุกขึ้นไปจับจูงภรรยาของตนเองมานั่งร่วมวงดื่มสุราชมจันทรากันที่ระเบียงที่ยื่นออกไปในสวนสวยที่ถูกจัดแต่งอย่างงดงาม ยิ่งราตรีนี้ดวงจันทร์กระจ่างสว่างทั่วท้องนภากับบรรยากาศโดยรอบที่มีลมพัดรวยริน มีกลิ่นบุปผาที่เบ่งบานในยามราตรีฟุ้งกระจายโอบล้อมรอบกายของทุกคนที่อยู่ตรงระเบียงชมจันทราแห่งนี้ จนหวังลี่จูเผลอสูดกลิ่นหอมละมุนนั้นเข้าไปเต็มท้องเลยทีเดียว“เจ้าไม่ชอบดื่มสุรา เช่นนั้นดื่มน้ำชากับขนมดีหรือไม่?”ผู้เอ่ยปากถามย่อมเป็นจ้าวจวินหลาง เพราะสิ่งใดที่เกี่ยวกับภรรยาเขาล้วนใส่ใจจดจำเอาไว้ทั้งหมด เห็นน้องชายกับน้องสะใภ้ดูราบรื่นดีจ้าวจวินข่ายเองจึงยิ่งยิ้มกว้างขึ้นมาอีกหนึ่งส่วน เพราะในที่สุดน้องชายตนเองก็ได้แต่งงานกับสตรีที่เขารัก มิใช่ต้องจำยอมตบแต่งเพียงแค่ ‘หน้าที่’ เช่นในอดีตที่ผ่านมา“ขอบพระทัยเพคะ”หญิงสาวยิ้มรับแล้วกล่าวขอบคุณ ขันทีวัยรุ่นจึงไปจัดเตรียมสิ่งที่เป่ยหนิงอ๋องต้องการทันที“มิทราบว่าฝ่าบาทมีสิ่งใดจะให้ลี่จูรับใช้เ

“ลี่จูข้าจะใช้ความรักทั้งหมดที่มีถนอมเจ้าอย่างถึงที่สุด เจ้าอย่าได้หวาดกลัวไป”ก่อนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวจ้าวจวินหลางเผยอกายขึ้นมาจากสองเต้าอวบใหญ่แล้วกระซิบปลอบโยนนางด้วยทราบดีขนาดร่างกายของเขากับนางช่างต่างกันยิ่งนัก ยากนักหากหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันครั้งแรกนางจะไม่เจ็บปวด“มิต้องกังวลนะเพคะ หม่อมฉันแกร่งกว่าที่ท่านคิดอยู่มากโข”กรงเล็บพยัคฆ์ก็ผ่านมาแล้ว ถูกกรีดและคว้านตัดชิ้นเนื้อก็ยังรอดมาได้ แล้วเพียง ‘ครั้งแรก’ นางคงไม่ใจเสาะตายลงเพียงเท่านี้ เพราะหากเป็นเช่นนั้นนางคงอับอายขายหน้ายิ่งนักในยามพญามัจจุราชสอบถามถึงสาเหตุการตาย…“หนึ่งในใต้หล้าข้าคงสยบให้แก่เจ้าเพียงผู้เดียวแล้วอ้ายเฟยหึ…หึ…หึ…”กล่าวจบเรียวปากแกร่งจึงเริ่มจุมพิตนางตั้งแต่หน้าผากนวลเนียน ลงมาที่ระหว่างคิ้ว ดวงตาทั้งซ้ายและขวา ปลายจมูกโด่งงดงาม มาหยุดนิ่งนานที่เรียวปากจิ้มลิ้มจนคนตัวเล็กถึงกับสั่นสะท้านเพราะเริ่มหายใจไม่ทัน เขาจึงถอยห่างแล้วกดจุมพิตระเรื่อยลงมายังปลายคางจากนั้นก็ไถลลงมาซุกไซ้ยังซอกคอหอมกรุ่น ลาดไหล่เปลือยเปล่า เรียกว่าทุกตางรางนิ้วเขาจุมพิตไม่ละเว้นแม้แต่ปลายนิ้วเท้าขาวผ่องทั้งสองข้างล้วนมิได้ถูกละเว้

เขาวางมือจากการกระทำตรงหน้าแล้วเร่งดึงอีกฝ่ายเข้ามาโอบกอดไว้เพียงหลวม ๆ ไปพร้อมกับลูบหลังลูบไหล่อีกฝ่ายด้วยกิริยาปลอบโยนและทะนุถนอมนางยิ่งกว่าดวงแก้วเสียอีก“แต่…ฮึก…หม่อม…ฉัน…อายนี่เพคะ…พรืด!”คน ‘เล่นใหญ่’ บีบน้ำตาไม่พอ นางยังสั่งน้ำมูกพรืดใหญ่ลงบนเสื้อคลุมของอีกฝ่ายอย่าง ‘ล้างแค้น’ไ ปในตัว นี่แหละนะที่เขาว่ามารยาสตรีนั้นยากจะหยั่งถึง เพราะนางเองก็เป็นสตรีถึงไม่ได้แสดงออกบ่อยครั้งก็หาใช่ว่านางไร้มารยาสตรีเมื่อใดกัน!“ได้ ๆ…คนดี ข้ายอมเจ้าแล้ว”…หึ!!!…ลูกเล่น ‘น้ำตาประหารใจ’ นับว่าไม่เลวเช่นกัน ปกติยิ่งดูเข้มแข็งแกร่งกล้าเพียงใด แล้วมีน้ำตามันจะทำให้บุรุษที่รักกันยากจะต่อต้านกันได้ เช่นในยามนี้จ้าวจวินหลางจึง ‘พลาดพลั้ง’ เสียทีให้กับนางโดยมิต้องเหนื่อยลงมือขั้นเด็ดขาด หรือลงแรงให้เหน็ดเหนื่อยอันใดเลยสักนิดเช่นนี้“ประเดี๋ยวข้าออกไปรอด้านนอก เจ้าจัดการกับตนเองเสร็จแล้วจึงค่อยไปเรียกข้านะอ้ายเฟย”เขาบอกกับนางอย่างตัดใจ เพราะไม่อยากเห็นน้ำตาของหวังลี่จู ด้วยสตรีนิสัยเช่นนางในสายตาของท่านอ๋องหนุ่มย่อมคิดว่าน้ำตาสำหรับภรรยาสาวนั้นมีค่ายิ่งกว่าไข่มุกหายากยิ่งจึงต้อง ‘ยอมลง’ ให้กับนางอย่าง