All Chapters of ข้าจะปลูกผักขายที่ท้ายตำหนักท่านอ๋องนี่แหละ!: Chapter 101 - Chapter 110

“ก็ข้ามากปัญญาเช่นไรเล่าจึงคิดเยอะคิดมาก ใครจะมีปัญหาเท่าหัวใจมดเช่นท่านกันจึงไม่ต้องคิดอันใดเลย”“??? …”…นี่มิใช่นางกำลังด่าทอเขาทางอ้อมว่า ‘โง่เขลา’ หรอกหรือ??? …แล้วที่นางคิดก็หาได้ผิดไปไม่ เนื่องจากเพียงขึ้นมาถึงห้องพัก เงาของคน ‘คุ้นเคย’ คู่หนึ่งก็ยืนพิงกรอบหน้าต่างคนละด้านกอดอกนิ่งทอดสายตามองออกไปภายนอก ไม่ต้องบอกย้ำย่อมทราบดีว่าอีกฝ่ายนั้นมารอนางอยู่ก่อนนานแล้ว“ท่านโอวหยาง องครักษ์หลี่ซู ไม่พบกันเสียนานคงสบายดีใช่หรือไม่”นางทักทายเขาออกไปเพราะพวกเขาหายหน้าหายตาไปนับจากนางกับน้องสาวเริ่มกิจการร้านใบชาฟาไฉนั่นแล้ว แต่วันนี้ทั้งคู่มาเยือนอีกครั้งคาดว่าคงมีเหตุสำคัญที่ต้องเร่งมา ‘คุ้มกัน’ นางได้ในวันนี้“ถวายพระพรหมิงเยว่กงจู่ / ถวายพระพรหมิงเยว่กงจู่”ทั้งสองหันมาโค้งกายทำความเคารพนางด้วยกิริยาเป็นทางการ ทั้งที่สภาพของนางก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มหวังต้าหรงย่อมบอกได้เป็นอย่างดีว่า ‘ฐานะ’ แท้จริงของนางมีคนทราบเพิ่มขึ้นมาอีกสองชีวิตแล้ว“อย่ามากพิธีไป บัดนี้ข้าคือหวังต้าหรง หาใช่หวังลี่จู ว่าแต่พวกท่านทั้งที่ต่างสังกัดมาโผล่ตรงหน้าข้าพร้อมกันคงมีเรื่องสำคัญเร่งด่วนมากใช่หรือไม่?”นางเ

พอมุดออกจากเสื้อคลุมขนจิ้งจอกมาได้ หวังลี่เจินคนใหม่ที่ถูกฝึกฝนจนเหลี่ยมคมรอบกายราวกับอัญมณีก็กล่าววาจาที่ชวนให้จ้าวจวินข่ายแทบเป็นลมล้มทั้งยืน“ร้อน!!!”เขาตะโกนออกไปกึกก้อง ขนาดเขาสวมอาภรณ์หนาหนักหลายชั้นยังหนาวจนสั่น ทว่าสตรีสมควรถูกตีให้ก้นช้ำกลับบอกแก่เขาว่านางร้อน! ไม่ให้เขามันเขี้ยวอยากลงทัณฑ์นางจนกายสั่นสะท้านไปหมดแล้วบัดนี้ได้เช่นไรกันเขายกมือสองข้างขึ้นมาค้ำที่เอวของตนเอง ส่วนใบหน้านั้นมืดครึ้มราวกับท้องฟ้าใกล้บังเกิดพายุลูกโตพร้อมจะถาโถมพัดพาเอาทุกสิ่งทุกอย่างภายในวังหลวงแห่งนี้ให้พังพินาศในพริบตาเดียวเต็มทน!“เพคะ หม่อมฉันร้อน!”คนอยากปั่นป่วนวังหลวง ปั่นศีรษะฮ่องเต้ที่บังอาจรังแกพี่สาวของตนเองให้ลำบากลำบนโดยไม่สนใจว่ามันเสี่ยงอันตรายเพียงใดอย่างคนเห็นแก่ตัวที่สุดในใต้หล้าเองก็ตอบชนิดจีบปากจีบคอออกไป ราวกับตนเองกำลังสวมบทบาทแสดงงิ้วอยู่ก็มิปาน และนางคงแสดงได้ยอดเยี่ยม ‘ตาเฒ่า’ จ้าวจวินข่ายถึงได้โมโหจนผมของเขาอาจหงอกขาวขึ้นมาอีกหลายสิบเส้นเป็น“ร้อน! ดี! เช่นนั้นเจิ้นจะทำให้เจ้าหายร้อนด้วยตนเอง เด็ก ๆ เตรียมน้ำในห้องอาบน้ำให้เจิ้นโดยเร็ว!!!”“!!!”หวังลี่เจินพอได้ฟัง ‘ตาเฒ

จ้าวจวินข่ายใช้วิธีเบี่ยงเบนประเด็นสนทนาออกไปเพื่อล่อหลอกให้นาง ‘เผลอ’ กาย ยามนั้นเขาจะจัดการนางขั้นเด็ดขาดก็วันนี้!“หม่อมฉันกล่าวไปแล้วเพคะ ฝ่าบาทไม่ได้ลงมือ แต่ก็เพราะคำสั่งของพระองค์ ทรงไม่เข้าใจหรอกว่าในยามที่หม่อมฉันได้เห็นสภาพกับทุกบาดแผลของพี่สาวของหม่อมฉัน ใจคนเป็นน้องย่อมเจ็บกว่านับหมื่นนับแสนเท่า!” หวังลี่เจินในอดีตหายไปแล้วจริง ๆ หากแต่เขากลับไม่กล้าโทษนางไปได้ เพราะที่นางกล่าวมาเป็นจริงทุกคำ ข้อเสนอนั้นมันช่างโหดร้ายกับสตรีวัยสิบแปดปีจริง ๆ แต่เพื่อตัวของพวกนางเอง เขาจึงต้องทำร้ายพวกนางเสียก่อน เพราะหากไม่ทุกข์ยากและอดทนฝึกฝนเขี้ยวเล็บเมื่อได้ก้าวเท้าเข้าสู่ราชวงศ์ พวกนางจะพบเจอความยากลำบากจากคนหน้าเนื้อใจเสืออีกมาก หากไม่เก่งกล้าและแข็งแกร่งย่อมยากจะมีชีวิตรอด“ที่ข้าทำไปนอกจากเอาผลประโยชน์ใส่ตนเอง อีกสิ่งก็เพียงอยากให้พวกเจ้าแกร่งกล้าปกป้องตนเองได้ เพราะหากเจ้าคิดว่าศึกภายนอกร้ายแรงแล้ว ศึกภายในนั้นกลับอำมหิตเพิ่มขึ้นนับล้านเท่า” และเพียงพริบตาเดียวเรือนกายแกร่งนั้นกลับเคลื่อนไหวเร็วดังลูกศรของเกาทัณฑ์พุ่งออกจากคันพรวดเดียวก็รวบคนตัวน้อยแต่พิษสงมากมายเอาไว้ในอ้อมแขนขอ

หากเป็นสมัยที่นางเพิ่งมาเกิดใหม่ในร่างกายนี้คงตื่นเต้นไม่น้อยกับความมากความสามารถของคนในยุคสมัยคล้ายจีนโบราณแห่งนี้ หากแต่บัดนี้ผ่านมาหลายปี ทั้งตัวนางผ่านมาหลายสิ่งหลายอย่างแม้แต่ต้องต่อสู้เอาชีวิตรอดจากเสือภูเขาตัวใหญ่ยักษ์ด้วยการมีอาวุธติดกายเพียงมีดสั้นหนึ่งเล่มกับผงยาสลบอีกหนึ่งสิ่งมาแล้ว นางจึงไม่รู้สึกอันใดกับอีแค่จะบุกตะลุยไปกำจัดต้นตอที่มาของแหล่งผลิตอาวุธไปต่อกรกับโยวโจวการบุกตะลุยจู่โจมพร้อมกันทุกทิศทุกทาง แน่นอนแผนนี้มีเพียงแค่นางกับตัวของเป่ยหนิงอ๋องและท่านแม่ทัพโอวหยางเท่านั้น ถึงกอง ‘กำลังเสริม’ ที่ไม่ใช่คนของทหารม้าเกราะดำใช้แผนซ้อนแผน บุกในช่วงที่จ้าวจวินหลางจงใจเปิดช่องโหว่ระหว่างประชุมในทางเปิดเผย ส่วนในทางลับหลังมีเพียงนางกับคนของฮ่องเต้และไทเฮาเท่านั้นที่รู้แจ้งดังนั้นการมากวาดล้างเสี้ยนหนามในคราวนี้หาใช่เพียงข้าศึกภายนอก แต่ข้าศึกภายในไกลถึงดินแดนของฝ่ายศัตรูเรียกไปว่ากระทำการภายใต้จมูกของฮ่องเต้แห่งเป่ยฮั่น จ้าวจวินหลางนั้นก็วางแผนจะ ‘ฝัง’ ซากศพของผู้ ‘ทรยศ’ แผ่นดินกำเนิดเอาไว้ร่วมกับฝ่ายข้าศึก เรียกว่าต่อให้เป็นผีก็ยากจะได้ย้อนคืนไปเป็นของโยวโจวอีกแล้วซึ่งค

ข้อนี้จ้าวจวินหลางเพิ่งกระจ่างแก่ใจ หวังลี่จูถึงจะเข้มแข็งแต่สุดท้ายนางก็ยังเจ็บได้และตายเป็นเช่นคนปกติทั่วไปไม่ต่างจากเขาเลย แค่ที่นางอดทนไม่เคยเอ่ยบ่นถึงความเจ็บปวดมาตลอดเขาก็นับถือว่าที่ภรรยาผู้นี้จากใจจริงมากแล้วถึงอาชาถูกบังคับให้เร่งฝีเท้าจนสุด และกว่าจะถึงตำหนักหรือก็คือจวนของเป่ยหนิงอ๋องก็ต้องเปลี่ยนไปถึงสามตัวเพื่อให้การเดินทางไม่หนักหนาสาหัสจนม้าเกิดขาบาดเจ็บหรือล้มตายก็ผ่านเลยมาถึงปลายยามเว่ย คนตัวเล็กที่พยายามฝืนสติของตนเองอย่างที่สุด ทว่าแรงกระทบกระเทือนนั้นมีมากจนบาดแผลที่เย็บด้วยเส้นไหมได้ขาดออกจากกัน อาการมีไข้หนาวสั่นของหวังลี่จูจึงหนักหนามิใช่น้อย“ระดมหมอที่จวนของเปิ่นหวางนั้นมีมาให้หมด!”พออาชาหยุดฝีเท้าเท่านั้นจ้าวจวินหลางก็เอ็ดอึงตะโกนสั่งให้ตามหมอโดยด่วน ยิ่งนางกระสับกระส่ายละเมอเพ้อถึงแต่น้องสาวด้วยความห่วงใยต่อหวังลี่เจิน เขาจึงกระจ่างแจ้งว่าถึงพวกนางมีกันและกันเพียงสองคน แต่แค่นี้หวังลี่เจินก็โชคดีเกินคนที่มีครอบครัวใหญ่ ญาติพี่น้องมากมายเช่นเขากับพี่ชายเสียอีก“ท่านอ๋องมีข่าวจากเมืองหลวงของเป่ยฮั่นพ่ะย่ะค่ะ”เป็นซ่งจินที่ตรงเข้ามามอบจดหมายซึ่งทางฝ่ายเป่ยฮั่