All Chapters of ข้าจะปลูกผักขายที่ท้ายตำหนักท่านอ๋องนี่แหละ!: Chapter 71 - Chapter 80

อาบน้ำไปหวังลี่จูก็บ่นกับตนเองไปพลาง ดังนั้นภายในวันนี้นางจึงไม่อาจจะนิ่งเฉยปล่อยกายนอนแช่น้ำอุ่นให้สบายกายเช่นทุกวัน นางเร่งรีบแต่งกายรวดเร็วผ้าคาดหน้าอกถูกพันจนแน่นหนาเห็นแล้วจ้าวจวินหลางให้ปวดหัวใจอย่างยิ่ง สองเต้าอันกลมกลึงบัดนี้ถูกรัดด้วยเจ้าผ้าแถบจนหน้าอกนูนเด่นกลายเป็นแบบราบเช่นนี้เขาไม่ปวดหัวใจไหวอย่างไรกันพออาบน้ำแต่งกายรัดกุมแล้วหญิงสาวจึงเรียกหาถังซินมาพูดคุยและซักซ้อมการเจรจาที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้อย่างจริงจัง จนท่านพ่อบ้านใหญ่นั้นอดจะเสียดายมิได้ที่ ‘คุณชายใหญ่’ นั้นแม้นจะเป็นบุรุษงดงามล่มปฐพี ทว่าคงดีไม่น้อยหากเขาจะมีรอยยิ้มให้มากหน่อย หากแต่เขาเป็นเพียงพ่อบ้านใหญ่ที่ติดหนี้ชีวิตของตนเองกับบุตรสาวไม่ให้ถูกขายไปยังหอนางโลมเพราะเขาถูกผีพนันเข้าสิงจนแทบสูญเสียแม้แต่ชีวิตไปกับการพนัน ดังนั้นบุรุษวัยสี่สิบเอ็ดจึงเคารพและนับถืออีกทั้งยังคิดมอบแต่ ‘ความซื่อสัตย์’ ให้แต่ ‘คุณชายใหญ่’ และ ‘คุณชายน้อย’ แซ่หวังไปชั่วชีวิตนี้เพียงเท่านั้น“ตัวชาดอกเหมยกุยและดอกหอมหมื่นลี้ท่านจดจำรายละเอียดทั้งหมดแล้วใช่หรือไม่ มันค่อนข้างใหม่ ข้าต้องการให้มีสาวงามมาชงชาให้กับเถ้าแก่เหลียงด้วยจะย

คาดว่ามันคงไม่อยากมีลมหายใจได้เสวยสุขแล้วเป็นแน่ โยวโจวยิ่งใหญ่แต่พี่ชายของเขานั้นกลับไม่คิดรุกรานเป่ยฮั่น หากแต่เป่ยฮั่นและเผ่าเล็กเผ่าน้อยอีกสามเผ่านั้นกลับคิดจะร่วมมือกับเจ้าคนแซ่ซ่างหวังแข็งข้อก่อกบฏกับดินแดนโยวโจววเสียได้ ทั้งที่ที่ผ่านมาหลายชั่วอายุคนอดีตฮ่องเต้ของแต่ละดินแดนถึงไม่ใช่มิตรแต่กลับไม่คิดรุกรานอีกฝ่ายจึงสงบไร้ทุกข์จากสงครามมานานรุ่งอรุณของอีกวัน หวังลี่จูตื่นขึ้นมาแต่เข้าเช่นเดิม หลังจากทำธุระส่วนตัวเรียบร้อยก็เริ่มด้วยการฝึกโยคะซึ่งเป็นสิ่งที่นางฝึกมาตั้งแต่อายุเพียงสิบขวบในภพชาติเก่า มันจึงติดมาเป็นนิสัยจนถึงชาติภพนี้เหมือนเป็นการยืดเหยียดกล้ามเนื้อก่อนที่หญิงสาวจะออกไปฝึกเพลงกระบี่ ซึ่งภายในอดีตช่วงยังอยู่ในอารารามไห่เหมี่ยวนางทำงานหนักกับอีกสิ่งไม่คิดว่าการมีวรยุทธ์ติดตัวมันสำคัญอันใ ดแต่นับจากต้องเข้าวังอย่างยากจะหลีกพ้นไปได้ หญิงสาวจึงต้องคิดใหม่และทำใหม่ ไม่ว่าจะเป็นตนเองหรือกับน้องสาวของนางในชาติภพนี้เช่นหวังลี่เจินก็ตาม…ตนย่อมเป็นที่พึ่งแห่งตนนั้นดีที่สุดนั้นแล…ความจริงข้อนี้จะกี่ชาติภพหญิงสาวก็ยังคิดเช่นนี้ยากจะเปลี่ยนผ่านมาจนป่านนี้วันเวลาการได้เป็นอิส

“เป่ยหนิงอ๋องทรงว่างงานหรือเพคะ จึงมาเกาะติดหม่อมฉันราวกับทากน่าชิงชังเช่นนี้?”นางเอ่ยกดน้ำเสียงให้ต่ำและเบามาก ตั้งใจให้เพียงเขากับนางเท่านั้นที่ได้ยิน จ้าวจวินหลางถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่เพราะนี่ขนาดเขาปลอมตนเองเป็นชาวแดนใต้เช่น ‘หนานเฉิง’ ไม่พอเขายังสวมหน้ากากหนังมนุษย์ที่ทำมาจากน้ำยางชนิดพิเศษอีกด้วย ทว่านางกลับจำเขาได้!“สองปีที่ผ่านมาเสด็จแม่กับฝ่าบาทสั่งสอนอันใดให้แก่พวกเจ้าสองพี่น้องกันแน่?”จ้าวจวินหลางอดจะสอบถามออกไปตามตรงเสียมิได้ ส่วนปลายกระบี่เล่มคมเขาก็ใช้นิ้วชี้กับปลายนิ้วกลางดันออกห่างกายอย่างเนิบช้า ร่วมสองปีไม่พบหน้านอกจากมีใบหน้างดงามมากขึ้นแล้วคงจะต้องกล่าวได้เลยว่าหวังลี่จูคนปัจจุบันนี้เป็น ‘นางอสรพิษ’ ที่ร้ายกาจจนยากจะแตะต้องได้โดยง่าย จากเพียงเด็กสาวรับจ้างเข็นผักและรับจ้างทุกสิ่งซึ่งได้เงินแต่ไม่เปลืองกาย พวกนางสองพี่น้องล้วนทำมาแล้วทุกสิ่ง พอวันนี้ เขี้ยวเล็บกับสัญชาตญาณ ‘นักล่า’ ผู้หนึ่งเขายอมรับจากใจว่าพระมารดากับฮ่องเต้ช่าง ‘ปั้นแต่ง’ สตรีอรชรอ่อนหวานให้กลายเป็นสตรีมากไปด้วยสารพัดพิษรอบกายเช่นนี้“ทรงตอบไม่ตรงคำถามเพคะ หม่อมฉันถามว่าทรงไร้การงานทำหรือไรจึงม

ตอนที่34 เข็มพิษจากเผ่าเจียงยามดึกมาเยือนกายอรชรในอาภรณ์ทะมัดทะแมงสีดำสนิทปิดจนเห็นเพียงดวงตาเรียวสวยเท่านั้น นางหลบเร้นอาศัยความมืดเป็นฉากใหญ่บดบังกายของตนเอง แต่ปัญหาก็คือกำแพงของวังฤดูร้อนแห่งนี้มันสูงจนนางคิดถึงบันไดขึ้นมาครามครันแต่บันไดคงพกมาเช่นนางมีกระเป๋าวิเศษเห็นจะยากเย็น คงมีเพียงหาช่องสุนัขลอดสักแห่ง หรือไม่ก็คงต้องออกกำลังแขนด้วยการปีนป่าย ซึ่งข้อสุดท้ายคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับหวังลี่จู หญิงสาวปลดม้วนเชือกที่อยู่ด้านหลังออกมา และแน่นอนว่าปลายเชือกดังกล่าวนั้นจะต้องมีตะขอเหล็กที่แข็งแรงและผูกติดแน่นหนาพอที่จะพุ่งออกไปเกาะอีกฟากหนึ่งของกำแพงสูงใหญ่นี้ ไม่ทำให้นางตกปุ๊ลงมาคอหักตายได้จากวิญญาณเด็กสาวข้ามภพผู้หนึ่ง ผู้ใดเลยจะคิดว่าชีวิตของนางจากเด็กกำพร้ายากจนสองพี่น้องจะได้กลายมาเป็นองค์หญิง ไม่พอยังมีตำแหน่งพระชายารออยู่ เป็นเถ้าแก่ไร่ใบชา เป็นหนุ่มน้อยเจ้าของสวนผักส่งเข้าไปยังค่ายทหารของเป่ยฮั่น ไม่พอนางยังต้องมาเป็นสายลับให้กับเจ้าฮ่องเต้หน้าโลหิตจ้าวจวินข่ายผู้นั้นอีก เรียกว่านางเป็นทุกอย่างให้เจ้ามังกรร้ายตนนั้นแล้วจริง ๆคิดแล้วก็แค้นใจที่ตนเองตกเป็นรองอีกฝ่าย

ตอนที่36 พิษจางทว่ารักกลับเข้มข้น[1]แล้วย่อมแน่นอนในราตรีนั้นถึงห่วงใยหวังลี่จูมากมายเพียงใด แต่ด้วย ‘ข่าว’ ที่สายลับของ ‘อิงซื่อ’ เป็นผู้รายงานแก่ ‘จ้าวสุนัขป่าแห่งแดนเหนือ’ ให้ทราบด้วยตนเอง ดังนั้นแม่ทัพใหญ่ของโยวโจวทางหนึ่งคอยเช็ดตัวและกอดนาง ป้อนยาทุกชั่วยาม ส่วนอีกทางก็ ‘สั่งการ’ คนของตนเองไปตรวจสอบยังสถานที่ซึ่งนางได้แจ้งกับเขาก่อนที่นางจะหมดสติไป“จำเอาไว้ว่าต้องตรวจให้ละเอียดรอบคอบ และต้องระวังอย่าให้พวกมันสงสัยได้”ซ่งจินกับจิ่วเซินถูกมอบหมายงานดังกล่าวให้ไปทำ เพราะเขาทิ้งคนบาดเจ็บสาหัสไม่ลงจริง ๆ ทำให้จิ่วเซินมองไปยังร่างคนบาดเจ็บด้วยสายตาชิงชังรังเกียจอีกฝ่ายไม่น้อย เพราะนางคิดว่าตนเองพบเจอกับจ้าวจวินหลางก่อน รักอีกฝ่ายมาก่อน แล้วหวังลี่จูนั้นเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาเอาสิทธิ์ใดมาช่วงชิงบุรุษที่นางเฝ้ารักเฝ้าใฝ่ฝันถึงเขามาก่อนด้วยเล่า?!แต่จะเคียดแค้นไม่พึงใจมากมายเพียงใด นางก็ต้องซุกซ่อนความในใจเอาไว้อย่างแนบเนียน ซึ่งไม่ต้องคิดให้เหนื่อยเลยว่าในอดีตที่ผ่านมาร่วมสองปีย่อมเป็นนางที่ช่วยเปิดทาง ก็ลำพังเพียงเด็กสาวสองคนที่ในสายตาของจิ่วเซินเพียงแค่ประตูตำหนักพวกนางก็หนีไ