All Chapters of ข้าจะปลูกผักขายที่ท้ายตำหนักท่านอ๋องนี่แหละ!: Chapter 71 - Chapter 80

ตอนที่ 28 และแล้ว…ข้าก็ได้พบเจ้าแล้วฤดูเพาะปลูกผ่านพ้นไปแล้ว ลมหนาวก็พัดเข้ามาเยือนดินแดนทางเหนืออีกครั้ง หุบเขาจื่อเถิงเองก็มิได้รับการยกเว้นบัดนี้ไร่ชากำลังเจริญงอกงาม ทั้งนี้นอกจากดอกกุหลาบหลากหลายสายพันธุ์ที่หวังลี่จูนั้นเพียรเสาะหามาปลูกเอาไว้ยังเนินเขาที่มีบ้านปีกไม้หลังขนาดกลางของตนเองและน้องสาวเพื่อความสวยงามแล้ว ก็ยังมีดอกกุหลาบที่ปลูกเอาไว้แปรรูปเป็นชากุหลาบอีกครึ่งหุบเขาอีกด้วย ส่วนอีกครึ่งนั้นลงต้นหอมหมื่นลี้เอาไว้ เพราะหวังลี่จูนั้นอยากจะทดลองขยายสูตรชาที่มีอยู่นอกจากใบชาดั้งเดิมเพิ่มเติมขึ้นมาอีกสักสองถึงสามชนิด ส่วนผักก็ยังปลูกไปพร้อมกันอีกด้วย แต่ปริมาณอาจจะน้อยสักหน่อย เนื่องจากชาวบ้านทั่วไปก็ปลูกผักกินและขายกันมากอยู่แล้วในดินแดนแห่งนี้ หญิงสาวตื่นขึ้นมาแล้วจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อยก็ออกมายืนดื่มน้ำชากุหลาบพลางมองอาณาจักรที่พวกนางช่วยกันสร้างขึ้นมาอย่างมีความสุขและภาคภูมิใจอย่างยิ่ง สายหมอกลอยเอื่อยเฉื่อยชวนให้หวังลี่จูรู้สึกเหมือนตนเองได้นั้นได้ยืนอยู่บนแดนสวรรค์ก็มิปาน“พี่ใหญ่” เสียงของหวังลี่เจินที่เดินตามเข้ามาสมทบกันกับพี่สาวที่ตรงระเบียงเช่นทุกวันเอ่ยเรียกขึ

ตอนที่29 จอมโจรเด็ดบุปผาจัดว่าเผ็ดบัดนี้จ้าวจวินหลางตอบตนเองไม่ได้เช่นกันว่าตนเองโกรธแค้น หรือดีใจ มันสับสนไปหมด ใจหนึ่งก็อยากเดินไปกระชากนางมาสอบถามกันให้กระจ่างว่าเขาผิดอันใด เขาดีไม่พอตรงไหน นางจึงหลบหนีจากมาส่วนอีกใจก็ยังไม่กล้าเผชิญหน้ากับนาง เพราะหวาดกลัวไปหมดว่าที่เห็นนั้นที่แท้คือนางจริงหรือเป็นเพียงคนรูปร่างหน้าตาคล้ายกันเท่านั้น เขากลัว……มิผิด…คนเช่นจ้าวจวินหลางที่ไม่เคยกลัวตาย ทว่าต้องมากลัวว่าภาพที่เห็นจะสลายกลายเป็นเพียงความฝันหนึ่งตื่นเพียงเท่านั้น ชายหนุ่มนั่งมองจนนางลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วเดินออกไปด้านนอก เขาจึงแอบตามนางออกไปด้วย กิริยาเดินสง่าผ่าเผย ไหนจะทรงผมที่ถูกตัดจนสั้นแล้วสวมกวานที่ประดับด้วยหยกขาวตัดกับอาภรณ์สีดำที่นางสวมใส่อยู่ อีกทั้งยังมีกระบี่ในมือนางนั่นอีก ให้ดูเช่นไรบัดนี้หวังลี่จูก็เป็นจอมยุทธ์สาวเต็มตัวเลยทีเดียว…ฟาไฉ…อักษรที่ประทับอยู่บนรถม้ากับสินค้าบนเกวียนบอกได้ว่านี่คือชื่อของร้านค้าของนางเป็นแน่ กลิ่นที่ลอยมาปะทะจมูกของคนที่มีจมูกว่องไวราวกับสุนัขป่าตนหนึ่งบอกได้ทันทีว่าสินค้าของนางทั้งหมดคือ ‘ใบชา’ และเป็นใบชาชั้นเยี่ยมเสียด้วย ที่หายมาหนึ่งปี

ตอนที่30 ||คนมันมีใจจะห่วงใยย่อมไม่ผิดขบวนสินค้าของฟาไฉจากไปเพียงครู่เดียวขบวนแร่เหล็กของ ‘นายท่านเจียง’ ก็ออกเดินทางเช่นกัน รถม้าและเกวียนลากด้วยวัวพันธุ์ดีแข็งแรงเคลื่อนจากจุดพักม้าไปอย่างเร่งรีบ เพราะหญิงสาวอยากเร่งให้ผ่านหุบเขาเถ้ากระดูกไปให้เร็วที่สุดเพราะหุบเขาแห่งนี้เป็นสถานถิ่นที่ทำมาหากินของโจรภูเขาเผ่าเฝิ่ง ถึงจะมีคนฝีมือดี แต่การไม่ปะทะย่อมดีกว่ามาก ชีวิตคนต่อให้พวกเขาเป็นเพียงทาสเดนตายแต่ก็เป็นมนุษย์เช่นกัน“คุณชายใหญ่ช่างกำหนดเวลาได้แม่นยำอย่างยิ่งขอรับ” เมื่อเห็นประตูเมืองแคว้นเหรินอยู่ไม่ไกลในเวลาต้นยามอู่จริงท่านพ่อบ้านถังซินขยับม้าขึ้นมาเทียบด้านข้างม้าที่หวังลี่จูบังคับอยู่พลางเอ่ยชื่นชมคุณใหญ่ของตนเองจากใจจริง เพราะรับใช้ชายหนุ่มหน้าหวานแต่ความเหี้ยมโหดมิได้เป็นสองรองผู้ใดของคุณชายใหญ่แซ่หวังนั้น มักจำคำนวณเวลาไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง“นำใบผ่านทางไปให้ทหารตรวจเถิด อากาศเริ่มร้อนมากแล้ว ม้าและวัวที่เร่งเดินทางคงจะเหนื่อยและหิวไม่น้อยแล้วคนเองก็คาดว่าจะหิวกันถ้วนหน้า เร่งเข้าเมืองจะได้ไปเจรจาการค้าเสียที ทิ้งน้องชายข้าเอาไว้ที่ไร่ชานานหลายวันข้าเป็นห่วงเขามาก”เรื่องที่

ตอนที่ 31 ||หึ!…ท่านมันร้าย…ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก…“คุณชายขอรับ คุณชายใหญ่ขอรับ” เพราะนี่ก็ค่ำแล้ว ทว่าผู้เป็นนายยังไม่ลงไปกินอาหารสักครา ถังซินจึงต้องขึ้นมาเรียกหวังลี่จูด้วยตนเอง เพราะเกรงว่าอีกฝ่ายอาจเจ็บไข้ได้ป่วยเข้าหรือไม่…ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก…“คุณชายใหญ่ขอรับ!” ถังซินเริ่มร้อนใจเนื่องจากอยู่รับใช้คุณชายใหญ่มาร่วมหนึ่งปีอีกฝ่ายไม่ใช่พวกหลับลึกตื่นยากเลยสักครั้ง…ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก…เสียงเคาะประตูเริ่มจะดังขึ้นเป็นลำดับ นั่นเองร่างบนเตียงที่ถูกฤทธิ์กำยานนิทราจนหลับลึกจึงค่อยตื่นขึ้นมาอย่างงงงัน“ข้าตื่นแล้ว ท่านพ่อบ้านถัง”นางร้องตอบคนของตนเองออกไปด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ภายในใจเริ่มสงสัยแล้วว่าตนเองเป็นอันใดไปกันแน่ นางย่อมจะจดจำได้ว่าตนเองนั้นนั่งตรวจบัญชีอยู่แล้วกลับมาตื่นบนเตียงแถมลำคอแห้งผากไปหมด นางไม่ใช่นางเอกนวนิยายที่จะคิดอันใดโลกสวยงามว่าตนเองนั้นเผลอเดินละเมอมานอนบนเตียงด้วยตนเอง“ค่ำมากแล้วขอรับ คุณชายใหญ่จะให้ข้าน้อยสั่งอาหารขึ้นมาให้เลยหรือไม่ขอรับ?”หญิงสาวสะบัดศีรษะไล่อาการมึนงงออกไปให้หมด แต่ถึงไม่ยังหมด ทว่าสติก็ยังพอจะกลับมาได้ร่วมสามในหกส่วนแล้วจึงเรียงลำดับความคิดได้อยู่บ้าง“

ตอนที่32 ท่านมัน...คนหน้าด้าน!!!หญิงสาวเดินตรงไปยังห้องที่นัดหมายโดยให้ถังซินเดินนำหน้า พอเปิดเข้าไปก็พบเข้ากับชายแก่ใบหน้าอิ่มเอิบกับชายหนุ่มวัยคงรุ่นราวคราวเดียวกันกับนางนั่งอยู่ด้วยอีกหนึ่งคน สายตาของคนทั้งคู่ไม่ต้องบอกก็ทราบได้ดีว่าพวกเขานั้นเป็นสายเลือดเดียวกัน หวังลี่จูเพียงหลีกไปนั่งด้านข้างทำคล้ายกับว่านางนั้นเป็นเพียงผู้ติดตาม และควบคุมขบวนสินค้าใบชาในคราวนี้เพียงเท่านั้นการเป็นผู้สังเกตการณ์โดยมุมมองของคนนอกนั้นมันช่างทำให้หวังลี่จูได้เก็บเกี่ยวรายละเอียดกับเล่ห์เหลี่ยมของท่านคหบดีใหญ่แห่งแคว้นเหรินผู้นี้ว่าถึงกิริยาภายนอกนั้นดูเป็นผู้อาวุโสมากความเมตตา หากจริงเขามันก็เป็นเพียงจิ้งจอกเฒ่าตนหนึ่งเท่านั้น…หึ!...ดวงตาเรียวสวยจับจ้องอีกฝ่ายนิ่งดูการเจรจาชนิดกดราคาจนทางฝ่ายนางนั้นแทบจะต้องตัดใบชาจากไร่มาส่งให้อีกฝ่ายฟรีไม่พอ ค่าขนส่งฟาไฉก็อาจจะขาดทุนอีกด้วย ดวงตาเรียวสวยกดต่ำไปทางถังซินเป็นความหมายว่าตนเองไม่ตกลง มุมปากสวยกดลึกเพียงแผ่วเบา จากนั้นนางก็ทำเพียงลุกขึ้นแล้วโค้งศีรษะให้แก่ทุกคนด้วยกิริยานอบน้อม“ท่านผู้คุ้มกันช้าก่อน” บุรุษหน้าหวานแต่ดวงตาเรียวราวกับงูพิษจับจ้องนา