All Chapters of ข้าจะปลูกผักขายที่ท้ายตำหนักท่านอ๋องนี่แหละ!: Chapter 81 - Chapter 90

ตอนที่39 เพิ่งกระจ่างแก่ใจถึงแก่นแท้ในวังหลวงถูกจู่โจมด้วยจุมพิตที่หน้าผากโหนกนูนอย่างไม่ทันตั้งตัวหวังลี่จูถึงกับยืนแข็งทื่อพูดอันใดไม่ออกไปแม้แต่คำอุทานเช่นสตรีปกติทั่วไป ก็นางเตรียมตัวตั้งรับเอาไว้ที่อีกฝ่ายมาหานางดึกดื่นจะเป็นอันใดไปได้นอกจากจะมาตำหนิที่นางนั้นไปสังหารคนของเขาโดยไม่รออีกฝ่ายมาตัดสิน แต่เจ้าสุนัขป่าหน้าทนกลับมาลวนลามนางอย่างไม่อับอายฟ้าอับอายดินเลยสักนิด“อ้าว…นิ่ง?”จ้าวจวินหลางอดจะขบขันคนตัวเล็กที่ยืนอึ้งนิ่งค้างแข็งทื่อราวกับกลายเป็นก้อนศิลาไปตรงหน้า จึงอดใจล้อเลียนนางให้อีกฝ่ายได้สติกลับมาเสียมิได้ เพิ่งสังหารคนของเขาไปโดยแท้ แต่มาพ่ายแพ้กับแค่เพียงถูกเขาจุมพิตที่หน้าผากไปเสียได้ บางคราวเขาก็คิดว่านางเด็ดขาดเหี้ยมโหด แต่ก็ยังมีแง่มุมแสนจะน่ารักน่าเอ็นดูให้เขาได้พบเจออยู่เสมอ“ทะ…ท่าน…”นางหมดคำจะด่าทอคนตรงหน้าไปโดยสิ้นเชิง ยิ่งเขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้พร้อมกับทำตาแพรวพราวใส่กันหญิงสาวที่คุ้นเคยกับกิริยาดุดันของอีกฝ่ายก็ถึงกับเสียกิริยาทำอันใดไม่ถูกไปหมด มือไม้เหมือนจะงอกยาวจนยากจะหาที่วาง“มาเถอะ ดึกมากแล้วหิมะก็กำลังเริ่มตกมา เข้านอนกันดีกว่า” หญิงสาวยิ่งไปไม่เ

ตอนที่40 ด้วยรักจึงต้องหักสวาท!ฝ่ายคนที่ตกเป็นหัวข้อสนทนานั้นกลับกำลังนั่งกระดิกเท้ารอบุรุษผู้เป็นใหญ่ที่สุดของโยวโจวด้วยใบหน้าหงุดหงิด เนื่องจากจดหมายลับฉบับนั้นของพี่สาวหวังลี่เจินยากจะวางใจได้จึงต้องใช้เวลาควบม้าเร็วไม่หยุดพัก มีเพียงเปลี่ยนอาชาเท่านั้น เพราะหนทางไกลถึงแปดร้อยลี้ต่อให้เป็นหนทางที่เรียกว่าสั้นที่สุดจากเป่ยหนิงสู่เมืองหลวง แต่นางก็เป็นสตรีต้องควบอาชาไม่หยุดพักคิดดูเถิดกิริยาหลังจากลงมาเดินบนพื้นจะน่าขบขันเพียงใด ยังดีว่านางมาในคราบของเด็กหนุ่มหากเป็นหญิงสาวนางต้องขายไม่ออกอยู่เป็นภาระให้พี่สาวเลี้ยงดูจนแก่เฒ่าเสียเป็นแน่“ตาเฒ่านั่นมัวไปกกพระสนมอยู่ตำหนักใดกันแน่ ดึกดื่นจึงยังไม่กลับมาอีก ช่างน่าปล่อยให้ ‘ข่าว’ สำคัญรั่วไหลเสียจริง!”จากอดีตเด็กสาววัยเพียงสิบสี่ปี บัดนี้นางใกล้สิบเจ็ดปีในอีกสี่เดือนบ่นพึมพำราวกับหมีขี้โมโหที่ทั้งเหน็ดเหนื่อยจากการเร่งเดินทางจนปวดเมื่อยไปหมดทั้งกาย อยากอาบน้ำให้สบายกายแล้วหลับลืมตื่นสักสองวัน แต่ความตั้งใจยากจะบรรลุเป้าหมายไปได้หากนางยังไม่ได้ส่ง ‘จดหมายสำคัญ’ ให้ถึงมือของฮ่องเต้หนุ่มที่ต่างวัยกับนางร่วมสิบหกปีเช่นจ้าวจวินข่าย…กึก…ก

ตอนที่41บางครั้งความรักก็ไร้เหตุผล ฝ่ายทางเมืองหลวงกำลังตึงเครียดเพราะจดหมายเฉลยความจริงของหวังลี่จูนั้นเพิ่งถึงมือของฮ่องเต้ ส่วนฝ่ายทางแคว้นเหรินเองก็หาได้ต่างกัน เพราะการตายของจิ่วเซินทำให้ฐานะของสายลับอีกคนพลอยต้องลำบากไม่น้อย และ ‘ข่าว’ จากหุบเขาจื่อเถิงที่หวังลี่จูเพิ่งได้รับก็ทำเอาหญิงสาวแทบจะเจรจาการค้าไม่รู้เรื่อง เนื่องจากคนนำส่ง ‘จดหมายสำคัญ’ ไปถึงมือฮ่องเต้ดันเป็นแก้วตาดวงใจของนางเช่นหวังลี่เจินนางอยากกรีดร้อง แต่ทำไปก็ไม่ช่วยอันใดให้ดีขึ้น คิดทบทวนให้ดี ‘ข่าว’ ที่นางคือคนของ ‘อิงซื่อ’ อาจเปิดเผยไปไกลจนถึงเมืองหลวงของเป่ยฮั่นแล้วก็เป็นไปได้ หวังลี่เจินกลับเมืองหลวงอาจปลอดภัยกว่า จดหมายสำคัญอีกฉบับถูกส่งตรงไปถึงหน่วยอิงซื่อที่ขึ้นตรงกับฮ่องเต้จ้าวจวินข่ายทันทีนางอยู่ไกลเกินกว่าจะปกป้องหวังลี่เจิน แถมสภาพร่างกายของนางก็ใช่จะหายดี หากจะต้องตายขอให้เป็นนางเพียงผู้เดียวก็พอ ส่วนหวังลี่เจินสมควรอยู่ต่อไปและต้องอยู่อย่างปลอดภัยจนแก่เฒ่าอีกด้วย ถึงนางจะเป็นเพียงคนข้ามภพมาแต่ก็ยากจะทราบได้ว่าเหตุใดนางจึงรักใคร่ห่วงใยหวังลี่เจินดังน้องสาวจริง ๆหาใช่เพียงพี่สาวจอมปลอม หรืออาจเป็

ตอนที่42 งิ้วยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพนักแสดง![1]หลังจากส่งใบชาเรียบร้อยหวังลี่จูก็ออกคำสั่งให้หันขบวนตรงกลับหุบเขาจื่อเถิงทันทีแต่ยังไม่ทันออกพ้นประตูเมืองเลยด้วยซ้ำอาชาสีดำสนิทตัวโตก็มาขวางขบวนของนางเอาไว้ มีอันให้หวังลี่จูต้องส่งสัญญาณมือให้ทุกคนหยุดแล้วตนเองบังคับม้าตรงไปหา บุรุษที่กำลังแผ่ขยายกลิ่นอายอำมหิตเข้มข้นขึ้นทุกขณะแต่หวังลี่จูไม่คิดหวาดกลัว“นายท่านจาง”หญิงสาวโค้งกายให้อีกฝ่าย เพราะเช่นไรนางก็ดูอ่อนวัยกว่าอีกฝ่ายอยู่หลายปี เพราะอีกฝ่ายปล่อยหนวดเคราจนดูรกรุงรังกับเรือนกายที่สูงใหญ่ แถมด้วยอาภรณ์สีดำตัวใหญ่กับขนสุนัขจิ้งจอกสีเงินปกปิดจนมิดชิดป้องกันความหนาวเหน็บเพราะเขาแสดงตัวว่าเป็นชาวใต้ ย่อมทนอากาศหนาวได้ไม่ดี แต่ความจริงเขาก็เพียงอำพรางตัวตนกับใบหน้าเพียงเท่านั้น“ข้ากับคนของข้าเองก็จะเดินทางไปยังเป่ยหนิงเช่นกัน อย่างไรพวกเราก็ไปทางเดียวกัน ร่วมทางกันย่อมปลอดภัยกว่ามิใช่หรือน้องหวัง?”แล้วนางจะทำอันใดไปได้ เพราะความจริงแผลของนางเนื้อยังไม่สมาน แน่นอนว่าถูกพิษแล้วยังเสียเลือดกับถูกคว้านเอาเนื้อเสียทิ้งจนเกือบถึงกระดูกเวลาไม่ถึงสิบวันย่อมไม่หายดี โดยเฉพาะในยุคสมัยโบราณเช่

ตอนที่43 งิ้วยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพนักแสดง![2]หญิงสาวนั้นเปิดประเด็นด้วยการเทน้ำชาก้นถ้วยลงไปบนพื้นของโต๊ะ จากนั้นก็ใช้นิ้วที่กรำงานหนักมานานวาดเป็นคำถามอีกฝ่ายพลางสลับกับเริ่มเดินหมากโดยที่ตนเองใช้ตัวหมากสีดำ ส่วนจ้าวจวินหลางนั้นใช้ตัวหมากสีขาว หญิงสาววาดเป็นประโยคถามอีกฝ่ายออกไปว่าเกิดอันใดขึ้น‘ท่านจะทำสิ่งใดกันแน่?’คนตัวโตกว่าอมยิ้มเล็กน้อยเนื่องจากคาดว่านางเข้าห้องไปคงพบกับ ‘คนจากวังหลวง’ มารอคอยคุ้มกันนางอยู่แล้ว ภารกิจในคราวนี้คือการขายแร่เหล็กให้ฝ่ายศัตรู ที่แน่นอนแร่ดังกล่าวหาใช่มีคุณภาพดีหากมันถูกตีและหล่อขึ้นรูปขึ้นมาเป็นอาวุธได้เผชิญหน้ากันฝ่ายชนะคือผู้ใดคงไม่ต้องคาดเดาให้เมื่อยปัญญา‘คำตอบอยู่ที่ใจของเจ้าแล้วเหตุใดจึงต้องมาสอบเอาความกับข้าอีกเล่า? …หรือเจ้าซ้อมการเป็นภรรยาของข้าเอาก่อนจะตบแต่งจริง?’เวลาสองปีมันเปลี่ยนสุนัขป่าขี้โมโหให้กลายเป็นคนกวนอารมณ์ได้ทุกคำที่กล่าวได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ แต่ถึงจะคิดเช่นนั้นนางก็เก็บอารมณ์และทุกความรู้สึกทิ้งไปก่อน เพราะเรื่องตรงหน้าสำคัญกว่ามากนัก เรื่องส่วนตัวจำต้องพับเก็บกลืนลงท้องให้สิ้น‘ท่านคิดกำจัดสถานที่ตีและหลอมเหล็กถูกต้อ