บททั้งหมดของ ข้าจะปลูกผักขายที่ท้ายตำหนักท่านอ๋องนี่แหละ!: บทที่ 81 - บทที่ 90

“เป่ยหนิงอ๋องทรงว่างงานหรือเพคะ จึงมาเกาะติดหม่อมฉันราวกับทากน่าชิงชังเช่นนี้?”นางเอ่ยกดน้ำเสียงให้ต่ำและเบามาก ตั้งใจให้เพียงเขากับนางเท่านั้นที่ได้ยิน จ้าวจวินหลางถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่เพราะนี่ขนาดเขาปลอมตนเองเป็นชาวแดนใต้เช่น ‘หนานเฉิง’ ไม่พอเขายังสวมหน้ากากหนังมนุษย์ที่ทำมาจากน้ำยางชนิดพิเศษอีกด้วย ทว่านางกลับจำเขาได้!“สองปีที่ผ่านมาเสด็จแม่กับฝ่าบาทสั่งสอนอันใดให้แก่พวกเจ้าสองพี่น้องกันแน่?”จ้าวจวินหลางอดจะสอบถามออกไปตามตรงเสียมิได้ ส่วนปลายกระบี่เล่มคมเขาก็ใช้นิ้วชี้กับปลายนิ้วกลางดันออกห่างกายอย่างเนิบช้า ร่วมสองปีไม่พบหน้านอกจากมีใบหน้างดงามมากขึ้นแล้วคงจะต้องกล่าวได้เลยว่าหวังลี่จูคนปัจจุบันนี้เป็น ‘นางอสรพิษ’ ที่ร้ายกาจจนยากจะแตะต้องได้โดยง่าย จากเพียงเด็กสาวรับจ้างเข็นผักและรับจ้างทุกสิ่งซึ่งได้เงินแต่ไม่เปลืองกาย พวกนางสองพี่น้องล้วนทำมาแล้วทุกสิ่ง พอวันนี้ เขี้ยวเล็บกับสัญชาตญาณ ‘นักล่า’ ผู้หนึ่งเขายอมรับจากใจว่าพระมารดากับฮ่องเต้ช่าง ‘ปั้นแต่ง’ สตรีอรชรอ่อนหวานให้กลายเป็นสตรีมากไปด้วยสารพัดพิษรอบกายเช่นนี้“ทรงตอบไม่ตรงคำถามเพคะ หม่อมฉันถามว่าทรงไร้การงานทำหรือไรจึงม

วังหลวงแห่งโจวโจว บัดนี้ภายในตำหนักเทียนหลงถูกบรรยากาศหนาวเย็นกดดันจนมังกรหนุ่มเช่นจ้าวจวินข่ายดื่มชาร้อนยังไม่ได้รสชาติ ไม่พอความอบอุ่นสักนิดกับยังไม่พบเจอ“เจ้าย่อมทราบดีนะฝ่าบาทว่าอันใดเป็นอันใด เจ้ายังกล้าส่งน้องชายของเจ้าไปใกล้สองสาวน้อยของไอเจี่ย” แน่นอนว่าหากหลิวไทเฮาแทนตนเองว่า ‘ไอเจี่ย’ ยามใดล้วนทราบกับถ้วนหน้าว่าสตรีมากอำนาจที่สุดแห่งโยวโจวทรงกริ้วจนแทบแผดเผาวังหลวงแห่งนี้ให้กลายเป็นเถ้าธุลีได้ในทุกลมหายใจแล้ว“เสด็จแม่ต้องทรงเข้าพระทัยนะพ่ะย่ะค่ะว่าบ้านเมืองย่อมต้องมาก่อนเรื่องส่วนตัว”ทุกคำที่จ้าวจวินข่ายพูดออกมาไม่ได้เกินจริง แล้วเรื่องการศึกนอกจากเป่ยฮั่นกับศึกภายในจากอีกหลายสกุลมิใช่เพิ่งเกิด มีเพียงรากฐานเดิมอดีตฮ่องเต้ก่อนถูกลอบปลงพระชนม์ชีพนั้นเขาเก่งกาจวางแผนรับมือเอาไว้แทนทั้งลูกและภรรยามาหลายปี แต่เช่นนั้นเขาก็ยัง ‘พลาด’ จบชีวิตลงในวัยเพียงห้าสิบกว่า ทอดทิ้งคู่ทุกข์คู่ยากเช่นหลิวไทเฮาไป แล้วจะให้นางทำเช่นไรได้อีกนอกจากทำใจ“ข้าทราบดีว่าหลายปีมานี้เจ้าเหน็ดเหนื่อย แต่แผนของเจ้าส่งน้องสะใภ้ไปเสี่ยงภัย ส่งว่าที่ภรรยาออกไปผจญชีวิตยากลำบาก ข้าถึงทราบก็แกล้งปิดตาหนึ่งข้

เขาก็เพียงปล่อยนางเข้าไปในดินแดนนรกของค่ายหฤโหดองครักษ์เงาแห่งโยวโจวรวมเวลาในแต่ละครั้งก็ไม่ต่ำกว่าสามเดือน ฝึกให้เด็กสาวชาวสวนผักนางหนึ่งเป็นมือสังหารผู้หนึ่งที่จะปลิดชีพเขาได้เพียงเสี้ยวลมหายใจอย่างไรเล่า! หญิงสาวลัดเลาะไปตามเส้นทางที่รกร้าง พลางสังเกตไปด้วยว่าจะมีตรงใดที่สามารถจะเป็นห้องลับหรือช่องทางลับ เอาไว้รวมตัวกันของพวกเหล่าหัวหน้าเผ่าทั้งสามกับไท่จื่อของเป่ยฮั่นที่ต้องคอยมาออกหน้าแทนองค์ฮ่องเต้ นางได้กลิ่นไม่ดีจากแคว้นเหรินแห่งนี้มาราวหนึ่งเดือน เพราะแคว้นแห่งนี้มีหุบเขาที่สามารถตีเหล็กขึ้นรูปเป็นดาบและทวนได้ดีกว่าแคว้นใดในเป่ยฮั่นแล้ว มือเล็กแตะไปตามก้อนอิฐแดงทุกก้อนด้วยความมั่นใจว่าจะต้องมีช่องทางลับหรือไม่ก็ห้องลับอยู่ภายในตำหนักร้างแห่งนี้เป็นแน่...ครึก...ครืด...มุมปากงามภายใต้ผ้าสีดำกดลึกยิ้มด้วยความพึงใจ เพราะสุดท้ายนางก็พบช่องทางลับนั้นเข้าจนได้ จากที่เฝ้าติดตามไท่จื่อกับสามหัวหน้าเผ่าที่คิดการใหญ่จะเปิดศึกชิงเป่ยหนิงจากโยวโจว หญิงสาวจึงได้ทราบว่าภายในค่ำคืนนี้พวกคนคิดร้ายจะมาประชุมและวางแผนเข้ายึดดินแดนแบ่งแยกเป่ยหนิงให้เป็นแคว้นหนึ่งของเป่ยฮั่นและเพราะนางมีเรือนก

“เช่นนั้นมีเพียงหนทางเดียวขอรับ...” เฉาเหลียงคุนไม่พูดมาก เขาเพียงมองประสานตากับผู้เป็นแม่ทัพใหญ่แห่งโยวโจวเช่นเป่ยหนิงอ๋อง ทำเอาชายหนุ่มกัดฟันในปากแทบแหลกละเอียด แต่เสียเนื้อโดยรอบบริเวณแผลก็ยังดีกว่าตัดแขนซ้ายของนางทิ้ง หรืออาจร้ายแรงจนนางถึงแก่ชีวิตได้“ยังนับว่ายังโชคดีที่นางกินยาต้านพิษของ ‘อิงซื่อ’ ไปพอสมควร หาไม่ที่ตัดอาจต้องเป็นทั้งแขน หรือไม่ก็...มาไม่ถึงที่โรงเตี๊ยมเป็นแน่”เฉาเหลียงคุนหันไปกล่าวกับจ้าวจวินหลางเพียงเท่านั้นก็สั่งการให้เด็กหญิงตัวเล็กจิ๋วแต่ทำงานคล่องแคล่วกว่าผู้ใหญ่บางคนเสียอีก ครั้งนี้ความเจ็บปวดจนจุกมันกระแทกอยู่ภายในหัวอกของจ้าวจวินหลางจนเขาคล้ายได้กลิ่นคาวของโลหิต เพิ่งแจ้งแก่ใจก็วันนี้นี่เองกับคำกล่าวที่ว่า ‘ห่วงใย’ ผู้ใดแล้ว ‘แค้นใจ’ แทนสตรีอันเป็นที่รักจนแทบกระอักออกมาเป็นโลหิตมันเป็นเช่นไร!“ทุกสิ่งพร้อมแล้วขอรับนายท่าน เหลือเพียงการจับนางมัดและเอาผ้าให้นางกัดเท่านั้น”เฉาเหลียงคุนหันไปกล่าวกับเป่ยหนิงอ๋องหลังจากทุกสิ่งถูกจัดเตรียมจนพร้อมอย่างเร่งด่วนให้ทันเวลา เพราะยิ่งนานเนื้อที่จะต้องตัดทิ้งไปจะยิ่งไม่น้อย มีดคมกริบหลายขนาดถูกจัดวางอย่างเป็นระเบีย

ใครจะทันตั้งตัวเมื่อคนตัวโตนั้นกลับว่องไวตรงมาอุ้มแล้วจับหวังลี่จูนั่งบนตักแกร่ง ครั้นหญิงสาวจะดิ้นรนเขาจึงกดปลายจมูกลงมาหาแก้มที่ยังซีดเซียวอยู่มากอย่างไม่คิดรังเกียจอันใดทั้งสิ้น“ข้าหนึ่งคำเจ้าหนึ่งคำ…อย่าขัดขืนเชียว จะจุมพิตเสียให้แก้มช้ำปากบวมเลยทีเดียว”พอหวังลี่จูนั้นขยับยึกยักเลยโดนอีกฝ่ายข่มขู่ นางจึงมองอีกฝ่ายราวกับจะฉีกเนื้อเลาะเส้นเอ็นให้แหลกยับคามือไปเลย ทว่าคิดอีกทีกินให้อิ่มก่อนน่าจะฉลาดกว่า หากยังทำตัวเป็นนางเอกปัญญาอ่อนอยู่เช่นนี้ก็คงไม่ช่วยอันใดให้มันดีขึ้นมาเป็นแน่“ฉลาดนะ…”พอหญิงสาวนั่งนิ่งไม่ดื้อดึง เขาป้อนนางก็กินจึงเอ็นดูยิ่งนัก นางไม่ใช่คนเบาปัญญา ดูได้จากทุกสิ่งที่นางทำ แต่คงต้องตำหนิกันบ้างที่อีกฝ่ายนั้นทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อน้องสาวมากจนเกินไป พี่กับน้องรักกันย่อมดีอยู่แล้ว แต่คนเราต้องเติบโต จะช่วยก็สมควรช่วยให้หวังลี่เจินเติบโตและดูแลตนเองให้ได้ ไม่ใช่มาทำตนเองเป็นก้อนหินโอบกอดไข่หนึ่งฟองเอาไว้ มันจะทำได้นานเท่าใด คนเรามีชีวิตกับหนทางเป็นของตนเอง มิใช่นางจะไป ‘แบกรับ’ ทุกสิ่งเอาไว้เพียงลำพังเช่นนี้ เขามองว่ามันออกจะเกินไปจริง ๆ“อยากเช็ดตัวหรือไม่ ข้าคิดว่าต