All Chapters of ข้าจะปลูกผักขายที่ท้ายตำหนักท่านอ๋องนี่แหละ!: Chapter 91 - Chapter 100

129 Chapters

ตอนที่37 /2

ให้เขาไม่เจ็บปวดคงยากยิ่งนัก และที่นางต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัวมานั่ง ‘นัวเนีย’ กับอีกฝ่ายก็เพราะทราบดีว่าทุกการเคลื่อนไหวของนาง หรือแม้แต่จ้าวจวินหลางเองก็คงไม่รอดการถูก ‘สังเกตการณ์’ จับตาดูทุกการเคลื่อนไหวจากคนผู้นั้นอยู่โดยอาศัยคำว่า ‘คนสนิท’ ของจ้าวจวินหลางแอบอ้างปิดบังความจริงที่มันกำลังเสแสร้งอยู่เป็นแน่“อื้อ!” มัวแต่คิดถึงความปลอดภัย คิดถึงข่าวแท้จริงที่ถูกส่งกลับไปหาน้องสาวว่าบัดนี้ฮ่องเต้จะได้รับข้อความที่มีเพียงคนของ ‘อิงซื่อ’ เท่านั้นที่จะถอดข้อความดังกล่าวออกมาได้ จึงไม่ทันคิดว่าฝ่ามือแกร่งจะกดท้ายทอยของนางจนแนบแน่นจากนั้นก็แนบเรียวปากแกร่งลงมาจุมพิตนางจนลมหายใจของหญิงสาวใกล้หมดลง เขาจึงถอยห่างแต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้นแล้วจึงกระซิบกระซาบน้ำเสียงมากเล่ห์ว่า“นางแอบมองอยู่ อย่าเอะอะไป”นางจึงหยิกเอวแกร่งไปหนึ่งครั้ง แต่คนเจ้าเล่ห์ยังยิ้มเต็มใบหน้าไป พอคิ้วเข้มยังกระตุกยกขึ้นราวกับจะถามนางว่า ‘หรือเจ้าอยากให้ความลับนั้นแตกจนเสียแผนการใหญ่เช่นนั้นหรือ?’ นางเลยหยิกไปอีกไม่นับเลยทีเดียว ก็เขามันคนหน้าทนไม่พอยังหนังหนากว่ากระบือเสียอีก! “แรงเท่ามด”กล่าวหยอกเย้านางได้จนอีกฝ่าย
Read more

ตอนที่38ให้พิษแก่ข้าพิษนั้นย่อมคืนสนอง! /1

ตอนที่38ให้พิษแก่ข้าพิษนั้นย่อมคืนสนอง!แต่ถึงจะถูกขอร้องจากจ้าวจวินหลางเช่นนั้นแต่ ‘การค้า’ ของนางยังต้องดำเนินการสานต่อให้เสร็จเรียบร้อย ดังนั้นช่วงปลายยามเว่ย หวังลี่จูหรือ ‘คุณชายใหญ่หวัง’ จึงเดินลงไปยังห้องพักของตนเองด้วยกิริยามั่นคง ถึงใบหน้ายังซีดเซียวอยู่มาก หากแต่ทุกก้าวของนางไม่แสดงออกเลยว่าตนเองนั้นยังบาดเจ็บอยู่มาก เข้มแข็งคำนี้หวังลี่จูมีติดกายนับตั้งแต่มาเกิดใหม่ในร่างนี้แล้ว ดังนั้นจะแข็งแกร่งถึกทนกว่าปกติจึงไม่ยากเย็นอันใดนัก“คุณชายใหญ่”ท่านพ่อบ้านใหญ่ถังซินโค้งกายต้อนรับผู้เป็นนายของตนเองด้วยสายตาสงสัยไม่น้อย หากแต่เพราะกิริยาอันเงียบสงบและสุขุมของหวังลี่จู เขาจึงไม่บังอาจไปสอบถาม ‘คุณชายใหญ่หวัง’ ออกมาได้แม้เพียงครึ่งคำ ด้วยเกรงใจอำนาจบารมีในสีหน้ากับแววตานิ่งสงบของอีกฝ่ายอยู่มากนั่นเอง“เรื่องนัดหมายเจรจากับเถ้าแก่เส็งไปถึงไหนแล้วท่านพ่อบ้านถัง”พอทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้กลางห้องพักด้วยกิริยาแผ่นหลังนั้นตั้งตรงทั้งที่ปวดแผลที่ต้นแขนอย่างหนักก็ตามแต่ หญิงสาวนั้นก็ยังคงเรียกหาสมุดบัญชีพร้อมกับเรียกหาแท่นหมึกกับพู่กันมาจัดการงานที่ค้างอยู่ราวกับตนเองปกติดีไร้อาการเจ็บป
Read more

ตอนที่38ให้พิษแก่ข้าพิษนั้นย่อมคืนสนอง! /2

พอแผลถูกใส่ยาและเปลี่ยนผ้าพันแผลใหม่เรียบร้อยหวังลี่จูจึงอยากทราบนามของเด็กหญิงที่ดูแล้วคล้ายกับนางมากถึงรูปร่างกับหน้าตาแตกต่าง แต่นิสัยนางคิดว่าเด็กหญิงคงคล้ายกับตนเองมากราวกับเป็นฝาแฝดเลยทีเดียว“เฉาหานเสี้ยวเจ้าค่ะ ข้าอายุสิบสามปี…เรียกข้าเสี่ยวหานก็ได้เจ้าค่ะ”ตัวของเฉาหานเสี้ยวเล็กมาก มากเสียจนไม่น่าจะอายุสิบสาม แต่เด็กหญิงตัวเล็กย่อมน่ารักน่าเอ็นดู แต่ให้เรียกนามว่าเสี่ยวหานก็ออกจะเกินตัวและรูปร่างหน้าตามากไปสักหน่อย ทว่าหากดูจากกิริยาสงบนิ่ง และเยือกเย็น ‘เสี่ยวหาน’ ก็เหมาะสมดีไม่น้อย“ได้เสี่ยวหาน ลำบากเจ้าแล้ว”“คุณชายใหญ่หวังกล่าวเกรงใจไปแล้วเจ้าค่ะ เสร็จแล้วเสี่ยวหานขอตัว”เฉาหานเสี้ยวย่อกายทำความเคารพอีกฝ่ายแล้วก็จากไป หวังลี่จูจึงเดินตามไปปิดประตูจนแน่นสนิทจากนั้นจึงมาเช็ดตัวแล้วนอนพักผ่อนเพราะง่วงซึมจากยาบรรเทาอาการปวดและอาการไข้ นางหลับไปนานเท่าใดก็ยากจะทราบ แต่เสียงเคลื่อนไหวอยู่ภายในห้องนอนของตนเองกับเสียงลมหายใจที่ได้ยินนั้นเป็นเสียงของคนมีวรยุทธ์แน่นอน หญิงสาวตื่นเต็มตาทันที นางเองถึงไม่ใช่ผู้มากฝีมือเพราะเวลาฝึกฝนน้อย แต่ก็คิดว่าเพียง ‘สตรี’ เช่นกัน แขนหนึ่งข้างตน
Read more

ตอนที่39 เพิ่งกระจ่างแก่ใจถึงแก่นแท้ในวังหลวง(1)

ตอนที่39 เพิ่งกระจ่างแก่ใจถึงแก่นแท้ในวังหลวงถูกจู่โจมด้วยจุมพิตที่หน้าผากโหนกนูนอย่างไม่ทันตั้งตัวหวังลี่จูถึงกับยืนแข็งทื่อพูดอันใดไม่ออกไปแม้แต่คำอุทานเช่นสตรีปกติทั่วไป ก็นางเตรียมตัวตั้งรับเอาไว้ที่อีกฝ่ายมาหานางดึกดื่นจะเป็นอันใดไปได้นอกจากจะมาตำหนิที่นางนั้นไปสังหารคนของเขาโดยไม่รออีกฝ่ายมาตัดสิน แต่เจ้าสุนัขป่าหน้าทนกลับมาลวนลามนางอย่างไม่อับอายฟ้าอับอายดินเลยสักนิด“อ้าว…นิ่ง?”จ้าวจวินหลางอดจะขบขันคนตัวเล็กที่ยืนอึ้งนิ่งค้างแข็งทื่อราวกับกลายเป็นก้อนศิลาไปตรงหน้า จึงอดใจล้อเลียนนางให้อีกฝ่ายได้สติกลับมาเสียมิได้ เพิ่งสังหารคนของเขาไปโดยแท้ แต่มาพ่ายแพ้กับแค่เพียงถูกเขาจุมพิตที่หน้าผากไปเสียได้ บางคราวเขาก็คิดว่านางเด็ดขาดเหี้ยมโหด แต่ก็ยังมีแง่มุมแสนจะน่ารักน่าเอ็นดูให้เขาได้พบเจออยู่เสมอ“ทะ…ท่าน…”นางหมดคำจะด่าทอคนตรงหน้าไปโดยสิ้นเชิง ยิ่งเขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้พร้อมกับทำตาแพรวพราวใส่กันหญิงสาวที่คุ้นเคยกับกิริยาดุดันของอีกฝ่ายก็ถึงกับเสียกิริยาทำอันใดไม่ถูกไปหมด มือไม้เหมือนจะงอกยาวจนยากจะหาที่วาง“มาเถอะ ดึกมากแล้วหิมะก็กำลังเริ่มตกมา เข้านอนกันดีกว่า” หญิงสาวยิ่งไปไม่เ
Read more

ตอนที่ 39/2

หลายปีกับฐานะฮ่องเต้เขาต้อง ‘กำจัด’ คนไปไม่น้อย และการกำจัดแต่ละครั้งคงยากจะหลีกพ้นคนบริสุทธิ์ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องโดยตรง แต่ก็ต้อง ‘กำจัด’ ไปก่อนล่วงหน้า เพื่ออนาคตจะไม่เกิดความยุ่งยากในภายหลังจ้าวจวินข่ายมองดูมือทั้งคู่ของตนเองหลังตวัดปลายพู่กันออกพระราชโองการอย่างลับ ๆ ให้ปิดจวนสังหารคน วูบหนึ่งที่เขามองเห็นภาพหลอกหลอนว่ามือสองข้างนั้นแดงฉานไปด้วยโลหิตคนกับกลิ่นคาวคละคลุ้งชวนอาเจียนที่พุ่งเข้าจู่โจมจนเขาต้องเร่งหยิบกระโถนมาโก่งคออาเจียนออกไปจริง ๆ“อ้วก!”“ฝ่าบาท!”“เจิ้นไม่เป็นอันใด”พอขันทีได้ยินเสียงโอ้กอ้ากอาเจียน ก็แตกตื่นวิ่งกันวุ่นวาย จ้าวจวินข่ายจึงโบกมือไล่ทุกคนออกไปเพราะอยากอยู่เพียงลำพัง ราตรีนี้แสงจันทรากระจ่างเพียงครึ่งดวง เรือนกายแกร่งในอาภรณ์สีดำเดินเนิบนาบออกไปยังศาลาริมน้ำในอุทยานหลวงหวังจะสูดอากาศบริสุทธิ์ให้ตนเองได้หลุดพ้นจากอาการหนักอึ้งภายในใจ หวังเพียงให้มันเบาบางลงเพียงหนึ่งในสิบส่วนก็ยังดี…ภาระอันยิ่งใหญ่ผู้ใดจะทราบดีเกินกว่าตัวเขาเองว่ามันมากเพียงใด…สังหารหนึ่งพันเพื่อรักษาหนึ่งหมื่นเขามีโอกาสได้เลือกหรือ? …คำตอบย่อมยากจะเป็นไปได้ เช่นนี้ต่อให้สังหารหนึ่งแ
Read more

ตอนที่40 ด้วยรักจึงต้องหักสวาท! (1)

ตอนที่40 ด้วยรักจึงต้องหักสวาท!ฝ่ายคนที่ตกเป็นหัวข้อสนทนานั้นกลับกำลังนั่งกระดิกเท้ารอบุรุษผู้เป็นใหญ่ที่สุดของโยวโจวด้วยใบหน้าหงุดหงิด เนื่องจากจดหมายลับฉบับนั้นของพี่สาวหวังลี่เจินยากจะวางใจได้จึงต้องใช้เวลาควบม้าเร็วไม่หยุดพัก มีเพียงเปลี่ยนอาชาเท่านั้น เพราะหนทางไกลถึงแปดร้อยลี้ต่อให้เป็นหนทางที่เรียกว่าสั้นที่สุดจากเป่ยหนิงสู่เมืองหลวง แต่นางก็เป็นสตรีต้องควบอาชาไม่หยุดพักคิดดูเถิดกิริยาหลังจากลงมาเดินบนพื้นจะน่าขบขันเพียงใด ยังดีว่านางมาในคราบของเด็กหนุ่มหากเป็นหญิงสาวนางต้องขายไม่ออกอยู่เป็นภาระให้พี่สาวเลี้ยงดูจนแก่เฒ่าเสียเป็นแน่“ตาเฒ่านั่นมัวไปกกพระสนมอยู่ตำหนักใดกันแน่ ดึกดื่นจึงยังไม่กลับมาอีก ช่างน่าปล่อยให้ ‘ข่าว’ สำคัญรั่วไหลเสียจริง!”จากอดีตเด็กสาววัยเพียงสิบสี่ปี บัดนี้นางใกล้สิบเจ็ดปีในอีกสี่เดือนบ่นพึมพำราวกับหมีขี้โมโหที่ทั้งเหน็ดเหนื่อยจากการเร่งเดินทางจนปวดเมื่อยไปหมดทั้งกาย อยากอาบน้ำให้สบายกายแล้วหลับลืมตื่นสักสองวัน แต่ความตั้งใจยากจะบรรลุเป้าหมายไปได้หากนางยังไม่ได้ส่ง ‘จดหมายสำคัญ’ ให้ถึงมือของฮ่องเต้หนุ่มที่ต่างวัยกับนางร่วมสิบหกปีเช่นจ้าวจวินข่าย…กึก…ก
Read more

ตอนที่ 40 /2

พอสององครักษ์หนุ่มใบหน้าโหดเหี้ยมออกไปจากห้องเรียบร้อยสาวน้อยจึงถึงกับเผลอปล่อยลมหายใจออกมาทางปากเสียงดังพลางลูบไล้ไปที่ทรวงอกขนาดกำลังดีของตนเอง เพราะโล่งใจว่าตนเองรอดตายได้อย่างหวุดหวิด“ฝ่าบาท ดวงตาของพระองค์ดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่ หากหายดีแล้วเช่นนั้นก็เอาสิ่งนี้ไปเพคะ พี่สาวกำชับหนักแน่นเช่นไรจดหมายฉบับนี้จะต้องถึงพระหัตถ์ของฝ่าบาทอย่างรวดเร็วที่สุดเพคะ”สาวน้อยค้นหาภายในอกเสื้อด้านในแล้วจึงนำกระบอกไม้ไผ่ขนาดเล็กส่งให้กับมือถึงมือของจ้าวจวินข่ายเสร็จแล้วสาวน้อยก็ไม่ใส่ใจอันใดทั้งสิ้น นางอดหลับอดนอนควบขี่เร่งอาชามาถึงสี่วันสี่คืน พอก้นสัมผัสเตียงนอนนุ่มเปลือกตาที่ทนฝืนมาหลายวันหลายคืนก็หนักอึ้ง สุดท้ายนางต้านทานไม่ไหวทิ้งกายลงไปนอนแผ่หลากางแขนกางขาเรียวยึดเตียงนอนของฮ่องเต้ชนิดที่ว่าสตรีใดในใต้หล้าคงยากจะกล้าหาญเช่นหวังลี่เจินผู้นี้เป็นแน่!…ฟี้…ฟี้…ฟี้…พอศีรษะถึงหมอนสาวน้อยก็เข้าเฝ้าเง็กเซียนทันควัน ปล่อยให้จ้าวจวินข่ายได้แต่มองอีกฝ่ายด้วยกิริยาอ้าปากค้างกล่าวอันใดไม่ออกแม้เพียงครึ่งคำ!“…”สุดท้ายสาวน้อยไม่ตื่นแน่นอนต่อให้เขาจับนางไปลงห้องอาบน้ำก็คงยากจะตื่น เลยหันมาสนใจกับสิ่งที่
Read more

ตอนที่41บางครั้งความรักก็ไร้เหตุผล (1)

ตอนที่41บางครั้งความรักก็ไร้เหตุผล ฝ่ายทางเมืองหลวงกำลังตึงเครียดเพราะจดหมายเฉลยความจริงของหวังลี่จูนั้นเพิ่งถึงมือของฮ่องเต้ ส่วนฝ่ายทางแคว้นเหรินเองก็หาได้ต่างกัน เพราะการตายของจิ่วเซินทำให้ฐานะของสายลับอีกคนพลอยต้องลำบากไม่น้อย และ ‘ข่าว’ จากหุบเขาจื่อเถิงที่หวังลี่จูเพิ่งได้รับก็ทำเอาหญิงสาวแทบจะเจรจาการค้าไม่รู้เรื่อง เนื่องจากคนนำส่ง ‘จดหมายสำคัญ’ ไปถึงมือฮ่องเต้ดันเป็นแก้วตาดวงใจของนางเช่นหวังลี่เจินนางอยากกรีดร้อง แต่ทำไปก็ไม่ช่วยอันใดให้ดีขึ้น คิดทบทวนให้ดี ‘ข่าว’ ที่นางคือคนของ ‘อิงซื่อ’ อาจเปิดเผยไปไกลจนถึงเมืองหลวงของเป่ยฮั่นแล้วก็เป็นไปได้ หวังลี่เจินกลับเมืองหลวงอาจปลอดภัยกว่า จดหมายสำคัญอีกฉบับถูกส่งตรงไปถึงหน่วยอิงซื่อที่ขึ้นตรงกับฮ่องเต้จ้าวจวินข่ายทันทีนางอยู่ไกลเกินกว่าจะปกป้องหวังลี่เจิน แถมสภาพร่างกายของนางก็ใช่จะหายดี หากจะต้องตายขอให้เป็นนางเพียงผู้เดียวก็พอ ส่วนหวังลี่เจินสมควรอยู่ต่อไปและต้องอยู่อย่างปลอดภัยจนแก่เฒ่าอีกด้วย ถึงนางจะเป็นเพียงคนข้ามภพมาแต่ก็ยากจะทราบได้ว่าเหตุใดนางจึงรักใคร่ห่วงใยหวังลี่เจินดังน้องสาวจริง ๆหาใช่เพียงพี่สาวจอมปลอม หรืออาจเป็
Read more

ตอนที่ 41 /2

ในยามเช้านางต้องเร่งไปส่งสินค้าจากนั้นจึงค่อยเดินทางกลับหุบเขาจื่อเถิงทันที เพราะใจมันกังวลเป็นห่วงไร่ใบชากับสวนผักและแปลงดอกไม้ ไหนจะเหล่าคนงานอีกหลายชีวิต นางทิ้งไร่ชามานานร่วมสิบวัน เลยกำหนดเดินทางกลับเดิมไปมากโขจึงอยากเร่งรีบกลับไม่สนใจจ้าวจวินหลางแม้สักนิด“เจ้ากลับดึก…”เขายังคงเอ่ยประโยคเดิมทำเอาหัวคิ้วเรียวสวยถึงกับขมวดมุ่น เพราะเริ่มไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการสิ่งใด แล้วเขาอยากสื่อสารอันใดกับนางกันแน่ ซึ่งไม่ต้องรอนานอีกฝ่ายก็ลุกพรวดพราดพุ่งตรงมาหาหวังลี่จูจนหญิงสาวถอยหนีไม่ทัน… หมับ! …สองมือแกร่งจับลงไปที่เอวอรชรเพราะจับหัวไหล่อาจสะเทือนไปถึงแผลของนางได้ จากนั้นเขาก็กระชากเอาคนตัวเล็กเข้ามาแนบชิดก้มลงไปไล่ดอมดมกลิ่นแปลกปลอม ซึ่งหลังจากนางเดินเข้ามาในห้องจมูกอันว่องไวของตนเองก็จับได้แล้วว่านางดื่มสุรามาด้วยไม่พอ ยังมีกลิ่นเครื่องหอมของสตรีที่เขาแน่ใจว่ามันมีแต่พวกบุปผางามในหอนางคณิกาเท่านั้น“แผลของเจ้ายังใหม่ห้ามดื่มสุราย่อมทราบดีมิใช่หรือ แล้วนี่ยังมีกลิ่นเครื่องหอมกลิ่นแป้งของหญิงคณิกาแล้วยังกลับเสียดึกทั้งที่หิมะกำลังตก เจ้าไปเจรจาการค้าถึงที่ใดมากันแน่”ดวงตาคู่คมหวานถึ
Read more

ตอนที่42 งิ้วยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพนักแสดง![1]

ตอนที่42 งิ้วยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพนักแสดง![1]หลังจากส่งใบชาเรียบร้อยหวังลี่จูก็ออกคำสั่งให้หันขบวนตรงกลับหุบเขาจื่อเถิงทันทีแต่ยังไม่ทันออกพ้นประตูเมืองเลยด้วยซ้ำอาชาสีดำสนิทตัวโตก็มาขวางขบวนของนางเอาไว้ มีอันให้หวังลี่จูต้องส่งสัญญาณมือให้ทุกคนหยุดแล้วตนเองบังคับม้าตรงไปหา บุรุษที่กำลังแผ่ขยายกลิ่นอายอำมหิตเข้มข้นขึ้นทุกขณะแต่หวังลี่จูไม่คิดหวาดกลัว“นายท่านจาง”หญิงสาวโค้งกายให้อีกฝ่าย เพราะเช่นไรนางก็ดูอ่อนวัยกว่าอีกฝ่ายอยู่หลายปี เพราะอีกฝ่ายปล่อยหนวดเคราจนดูรกรุงรังกับเรือนกายที่สูงใหญ่ แถมด้วยอาภรณ์สีดำตัวใหญ่กับขนสุนัขจิ้งจอกสีเงินปกปิดจนมิดชิดป้องกันความหนาวเหน็บเพราะเขาแสดงตัวว่าเป็นชาวใต้ ย่อมทนอากาศหนาวได้ไม่ดี แต่ความจริงเขาก็เพียงอำพรางตัวตนกับใบหน้าเพียงเท่านั้น“ข้ากับคนของข้าเองก็จะเดินทางไปยังเป่ยหนิงเช่นกัน อย่างไรพวกเราก็ไปทางเดียวกัน ร่วมทางกันย่อมปลอดภัยกว่ามิใช่หรือน้องหวัง?”แล้วนางจะทำอันใดไปได้ เพราะความจริงแผลของนางเนื้อยังไม่สมาน แน่นอนว่าถูกพิษแล้วยังเสียเลือดกับถูกคว้านเอาเนื้อเสียทิ้งจนเกือบถึงกระดูกเวลาไม่ถึงสิบวันย่อมไม่หายดี โดยเฉพาะในยุคสมัยโบราณเช่
Read more
PREV
1
...
8910111213
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status