All Chapters of ข้าจะปลูกผักขายที่ท้ายตำหนักท่านอ๋องนี่แหละ!: Chapter 91 - Chapter 100

ตอนที่44 เวรกรรมตามคืนสนองข้าแล้ว“หวัง…ลี่…เจิน” จ้าวจวินข่ายกัดฟันพลางกำหมัดแน่น เพราะเกรงว่าจะอดใจไม่ไหวลงไปจับนางพาดกับตักแล้วฟาดก้นงอนงามให้ช้ำนั่นเอง ยอกย้อนก็เก่งกาจ มือเท้าช่างเร็วไว นอกจากนางจะงดงามขึ้นแล้ว นางยังไม่ไร้เดียงสาอีกแล้ว แต่ดันเฉลียวฉลาดและร้ายกาจจนเขาปวดใจไปหมดแล้วในยามนี้“ข้ากล่าวความจริงทุกคำ ท่านส่งพี่สาวของข้าไปเสี่ยงตาย ข้ายังต้องเคารพคนที่คิดร้ายกับพี่สาวตนเองได้อยู่หรือ หากสลับกันเป็นข้าส่งเป่ยหนิงอ๋องออกหน้าเสี่ยงตายแทนบ้าง ท่านจะยินดีในยามพบหน้าข้าเช่นนั้นหรือ ที่เร่งส่งจดหมายให้ท่าน มิใช่เพราะท่าน แต่ข้าทำเพื่อประชาชนของโยวโจว ไม่ต้องการให้เกิดศึกสงคราม” คนที่ยังแช่อยู่ในน้ำด้วยอาภรณ์บางแสนบางเริ่มจะหนาวสั่นฟันกระทบกันดังกึก ๆ จึงกอดตนเองแล้วโผล่ขึ้นมาเพียงใบหน้ากับลำคอถกเถียงกับอีกฝ่ายอย่างไม่ยินยอม ทั้งที่สภาพของนางผมเผ้ากระเซอะกระเซิงเรียวปากหรือก็ซีดเผือด แต่นางก็ยังคงไม่มีท่าทางจะยินยอมลงให้แก่เขาเลยแม้เพียงเศษเสี้ยวธุลี!“ช่างปากกล้ายิ่งนัก!” จ้าวจวินข่ายปลดอาภรณ์จนเหลือเพียงกางเกงเท่านั้นแล้วก้าวเท้ามั่นคงลงไปในบ่ออาบน้ำขนาดใหญ่ราวกับพญาราชส

หากเป็นสมัยที่นางเพิ่งมาเกิดใหม่ในร่างกายนี้คงตื่นเต้นไม่น้อยกับความมากความสามารถของคนในยุคสมัยคล้ายจีนโบราณแห่งนี้ หากแต่บัดนี้ผ่านมาหลายปี ทั้งตัวนางผ่านมาหลายสิ่งหลายอย่างแม้แต่ต้องต่อสู้เอาชีวิตรอดจากเสือภูเขาตัวใหญ่ยักษ์ด้วยการมีอาวุธติดกายเพียงมีดสั้นหนึ่งเล่มกับผงยาสลบอีกหนึ่งสิ่งมาแล้ว นางจึงไม่รู้สึกอันใดกับอีแค่จะบุกตะลุยไปกำจัดต้นตอที่มาของแหล่งผลิตอาวุธไปต่อกรกับโยวโจวการบุกตะลุยจู่โจมพร้อมกันทุกทิศทุกทาง แน่นอนแผนนี้มีเพียงแค่นางกับตัวของเป่ยหนิงอ๋องและท่านแม่ทัพโอวหยางเท่านั้น ถึงกอง ‘กำลังเสริม’ ที่ไม่ใช่คนของทหารม้าเกราะดำใช้แผนซ้อนแผน บุกในช่วงที่จ้าวจวินหลางจงใจเปิดช่องโหว่ระหว่างประชุมในทางเปิดเผย ส่วนในทางลับหลังมีเพียงนางกับคนของฮ่องเต้และไทเฮาเท่านั้นที่รู้แจ้งดังนั้นการมากวาดล้างเสี้ยนหนามในคราวนี้หาใช่เพียงข้าศึกภายนอก แต่ข้าศึกภายในไกลถึงดินแดนของฝ่ายศัตรูเรียกไปว่ากระทำการภายใต้จมูกของฮ่องเต้แห่งเป่ยฮั่น จ้าวจวินหลางนั้นก็วางแผนจะ ‘ฝัง’ ซากศพของผู้ ‘ทรยศ’ แผ่นดินกำเนิดเอาไว้ร่วมกับฝ่ายข้าศึก เรียกว่าต่อให้เป็นผีก็ยากจะได้ย้อนคืนไปเป็นของโยวโจวอีกแล้วซึ่งค

ข้อนี้จ้าวจวินหลางเพิ่งกระจ่างแก่ใจ หวังลี่จูถึงจะเข้มแข็งแต่สุดท้ายนางก็ยังเจ็บได้และตายเป็นเช่นคนปกติทั่วไปไม่ต่างจากเขาเลย แค่ที่นางอดทนไม่เคยเอ่ยบ่นถึงความเจ็บปวดมาตลอดเขาก็นับถือว่าที่ภรรยาผู้นี้จากใจจริงมากแล้วถึงอาชาถูกบังคับให้เร่งฝีเท้าจนสุด และกว่าจะถึงตำหนักหรือก็คือจวนของเป่ยหนิงอ๋องก็ต้องเปลี่ยนไปถึงสามตัวเพื่อให้การเดินทางไม่หนักหนาสาหัสจนม้าเกิดขาบาดเจ็บหรือล้มตายก็ผ่านเลยมาถึงปลายยามเว่ย คนตัวเล็กที่พยายามฝืนสติของตนเองอย่างที่สุด ทว่าแรงกระทบกระเทือนนั้นมีมากจนบาดแผลที่เย็บด้วยเส้นไหมได้ขาดออกจากกัน อาการมีไข้หนาวสั่นของหวังลี่จูจึงหนักหนามิใช่น้อย“ระดมหมอที่จวนของเปิ่นหวางนั้นมีมาให้หมด!”พออาชาหยุดฝีเท้าเท่านั้นจ้าวจวินหลางก็เอ็ดอึงตะโกนสั่งให้ตามหมอโดยด่วน ยิ่งนางกระสับกระส่ายละเมอเพ้อถึงแต่น้องสาวด้วยความห่วงใยต่อหวังลี่เจิน เขาจึงกระจ่างแจ้งว่าถึงพวกนางมีกันและกันเพียงสองคน แต่แค่นี้หวังลี่เจินก็โชคดีเกินคนที่มีครอบครัวใหญ่ ญาติพี่น้องมากมายเช่นเขากับพี่ชายเสียอีก“ท่านอ๋องมีข่าวจากเมืองหลวงของเป่ยฮั่นพ่ะย่ะค่ะ”เป็นซ่งจินที่ตรงเข้ามามอบจดหมายซึ่งทางฝ่ายเป่ยฮั่

กล่าวไปพลางมือแกร่งก็เทน้ำชาใส่ถ้วยให้กับคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามไปพลาง หวังลี่จูกล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลต่างจากอดีตไปมากโข คงเพราะนางเติบโตขึ้น ผ่านหลายสิ่งหลายอย่างไม่ว่าจะในภพชาติเดิมที่ยังไม่ลืม และภพชาตินี้ที่จับพลัดจับผลูจนมีวันนี้ทั้งสองนั่งดื่มน้ำชาพร้อมกับเดินหมากอยู่เช่นนั้นโดยไม่ได้เอ่ยอันใดต่อกันมากนัก แต่ถึงไม่เอ่ยอันใดต่อกันเลย ทว่ามิอาจทราบได้ว่าเหตุใดเพียงมองตากันเท่านั้นกลับเข้าใจกระจ่างกว่าการเอ่ยจาวามากมายหากแต่ไร้ความจริงใจต่อกันไปได้หลังจากแน่ใจว่าคนในหุบเขาจื่อเถิงปลอดภัย และแผลของหวังลี่จูนั้นแห้งสนิทดีแล้ว การเดินทางกลับเมืองหลวงพร้อมราชทูตของเป่ยฮั่นกับบรรณการที่จะถูกนำไปถวายให้กับองค์จักรพรรดิแห่งโยวโจวก็เกิดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนต่อมาเพราะจ้าวจวินหลางนั้นต้องการให้คนทั้งโยวโจวได้ทราบถึงการเสียสละตนเองไปอยู่ต่างแดนเป็นสายลับช่วยปกป้องแผ่นดินแห่งนี้ให้สงบไร้ภัยร้ายเช่นสงครามใหญ่มาเยือนของหมิงเยว่กงจู่และหมิงหวางกงจู่ กับอีกเหตุผลนั่นก็อยากให้บาดแผลของหวังลี่จูหายสนิทดีเสียก่อนจากกำหนดเดิมเจ็ดวันเลยเลื่อนผ่านมาจนหนึ่งเดือนเช่นนี้“บาดแผลนี้คงยากจะหายดีต

จ้าวจวินหลางยกมือแกร่งของตนเองขึ้นไปรวบเอานิ้วชี้เรียวงามของคนเดียวที่กล้าหาญมานวดหัวคิ้วให้เขาแล้วยกไปแตะตรงเรียวปากแกร่งพร้อมกับจุมพิตจนบังเกิดเสียง ‘จุ๊บ’ ถึงแน่นอนว่าหวังลี่จูขัดเขินอยู่มาก แต่พอเห็นแววตาแสนอ่อนล้านางจึงไม่ดึงมือของตนเองกลับ ปล่อยให้อีกฝ่ายจุมพิตย้ำ ๆ อยู่เช่นนั้นอีกครู่หนึ่ง เขาจึงวางลงบนโต๊ะทรงงานแล้วก็กุมทับเอาไว้เช่นนั้น“อ้ายเฟยเชิญชี้แนะ”นางคร้านจะเอาความกับอีกฝ่ายที่ชอบแตะเล็กแตะน้อยหลอกกินเต้าหู้ตนเองทุกครั้งที่เขาได้โอกาส เพราะทราบดีห้ามไปเขาก็ไม่ฟัง ขัดขืนไปอีกฝ่ายมีแต่จะหน้างอคอหักยิ่งกว่าสตรีวัยใกล้หมดระดูเสียอีก“หากหุบเขาจื่อเถิงคือของขวัญวันแต่งงานงานพวกเราเช่นนี้คงไม่ยากเย็นเกินไปใช่หรือไม่เพคะ?”แน่นอนว่าชินอ๋องแห่งโยวโจวตบแต่งชินหวางเฟย เป่ยหนิงอ๋องรับเป่ยหนิงหวางเฟย อาณาจักรใกล้และไกลไปจนถึงหลายเผ่าซึ่งอยากสานสัมพันธ์อันดีย่อมจะต้องมีของขวัญบรรณาการมอบให้อยู่แล้ว ซึ่งเป่ยฮั่นเองหากคิดให้ยาวไกลยอมตัดเพื่อต่อทุกสิ่งก็ไม่ยากเย็นแล้ว“เจ้า!”จ้าวจวินหลางเดิมทีทราบว่าเช่นไรงานแต่งคงต้องรอจนครบเวลาสามปี แต่วันนี้พอเป็นฝ่ายหวังลี่จูเดินมาเอ่ยปากแก่เขา