ข้าจะปลูกผักขายที่ท้ายตำหนักท่านอ๋องนี่แหละ!

อีกด้านของยอดเขาไห่เหมี่ยวนั้น บัดนี้หญิงสาววัยสิบแปดปีนาม ‘หวังลี่จู’ และเด็กสาววัยสิบสามปีนามว่า ‘หวังลี่เจิน’ สองพี่น้องกำพร้าที่บิดากับมารดานั้นป่วยตายจากโรคระบาดไปนับได้สี่ปีกว่าแล้ว เด็กสาวกับหญิงสาวสองพี่น้องแซ่หวังจึงได้อาศัยอารามไห่เหมี่ยวอยู่ร่วมกับซือไท่ที่อยู่แยกออกมาจากไต้ซือทั้งหลายที่อยู่อีกฝากหนึ่งของภูเขาวันนี้สองพี่น้องได้ไปรับจ้างขุดลอกส้วมซึมในยุคโบราณแห่งนี้ จากนั้นก็นำเอาอุจจาระหรือของเสียของจวนคนร่ำรวยเหล่านั้นมาขายให้แก่สวนผักในบริเวณเชิงเขา สองพี่น้องเหน็ดเหนื่อยจนถึงปลายยามเว่ยจึงเสร็จสิ้น วันนี้ได้เงินมาหลายสิบอีแปะ นับเสร็จแล้วต่างก็ยิ้มแย้มให้แก่กันทั้งที่เนื้อตัวนั้นเหม็นกลิ้นอุจจาระคลุ้งไปหมด อย่างน้อยพวกนางสองพี่น้องก็มีเงินเก็บเพิ่มขึ้นมาอีกแล้ว“สักวันพวกเราจะต้องมีเงินมากพอซื้อที่ดินสักสองหมู่ ปลูกกระท่อมสักหลัง และเหลือที่ดินเอาไว้เลี้ยงสัตว์และปลูกผักหาเลี้ยงชีพกันโดยไม่ต้องอาศัยอารามเป็นที่ซุกหัวนอน ไม่ต้องกินเพียงแต่ผักที่เหลือในอารามไห่เหมี่ยวเช่นนี้แล้ว!”หวังลี่จูผู้เป็นพี่สาวซึ่งเด็กสาวผู้เป็นน้องสาวเช่นหวังลี่เจินนั้นไม่เคยทราบมาก่อนเลยว่าใ

ตอนที่ 1 มันเผานี้ช่างอร่อยยิ่งนัก!…วังหลวง…ใกล้ค่ำแล้วฮ่องเต้ ‘จ้าวจวินข่าย’ นั้นเสร็จจากการปรึกษาราชกิจกับชินอ๋องผู้เป็นน้องชายเรียบร้อยทั้งสองต่างก็คิดว่าจะไปกินมื้อค่ำกับพระมารดาเช่นไทเฮา พอเก็บงานบนโต๊ะเรียบร้อยฮ่องเต้ก็เดินนำหน้าผู้เป็นน้องชายตรงไปยังตำหนักไทเฮา หากแต่พอมาถึงตำหนักชิวอิ๋งกลับพบว่าป่านนี้แล้วยังไร้เงาของเสด็จแม่ของพวกตน ทั้งสองต่างก็มองหน้าด้วยอาการที่เท่าทันกันอย่างที่เรียกว่าเพียงมองตาก็ทราบความใน“เสด็จแม่หนีออกจากวัง!”เพียงเท่านั้นความวุ่นวายก็พลันบังเกิด เหล่าองครักษ์ และทหารรักษาพระองค์ถูกเรียกรวมพลโดยด่วน จ้าวจวินข่ายนั้นไม่อาจจะไปเอาผิดเหล่าทหารและคนในวังหลวงได้ เพราะหากทำเช่นนั้นเขาคงได้ประหารกันจนหมดวังหลวงเป็นแน่เพราะไทเฮานั้นขยันแอบย่องหนีออกจากวังจนเขากับจ้าวจวินหลางปวดเศียรเวียนเกล้ากันอย่างที่สุดแล้ว แต่จะทำเช่นไรได้ด้วยเพราะไทเฮานั้นเศร้าโศกมานับจากอดีตฮ่องเต้จากไปพวกเขาสองพี่น้องยังจดจำได้แม่นยำว่าช่วงนั้นไทเฮาถึงขนาดจะฝังตนเองไปพร้อมกับพระศพของอดีตฮ่องเต้ แม้นพวกเขาเองจะกำลังวุ่นวายกับการขึ้นครองราชย์ ซ้ำยังต้องคอยกำจัดและล้มล้างฝ่ายตรงข้าม

“มันก็รสชาติปกตินั่นแหละเจ้าค่ะท่านป้าหลิว แต่ในยามที่เรากินด้วยความ ‘หิว’ กับกินด้วยความ ‘อยาก’ รสชาติของอาหารย่อมต่างกัน” กล่าวจบแล้วหวังลี่จูนั้นก็จัดการเก็บเอาเปลือกมันเผาไปเททิ้งลงในบ่อขยะเพื่อรอนำไปผสมทำปุ๋ยหมักสำหรับบำรุงผักในสวนของอารามไห่เหมี่ยวแห่งนี้ต่อไป นางจัดการล้างมือจนสะอาด ดื่มน้ำแล้วเสร็จจึงนำเอารากไม้ที่ทับจนเป็นฝอยแต้มเกลือแล้วไปขัดถูฟันก่อนเข้านอนและแน่นอนว่าหวังลี่เจินก็ถูกพี่สาวจัดการบีบบังคับให้ออกไปทำเช่นเดียวกับตนเอง ไทเฮาเองก็เพิ่งเคยเห็นสตรีสาวชาวบ้านป่าที่รู้จักการทำความสะอาดช่องปากเช่นสตรีในวังหลวงเช่นนี้“ท่านป้าหลิวนอนด้านบนเตียงเถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวเราสองพี่น้องจะนำผ้ามาปูนอนที่พื้นเอง”เพราะ ‘ท่านป้าหลิว’ เป็นสตรีสูงวัยแล้วผิวพรรณกับกิริยาดูอย่างไรให้นอนบนเตียงของพวกนางสองพี่น้องยังคงจะลำบากเลย ด้วยอายุของท่านก็มากแล้วครั้นจะให้ท่านนอนลงกับพื้นเกรงว่าจะไม่เป็นผลดีเสียเท่าไร อีกทั้งจะให้พวกนางที่ยังเป็นเด็กซ้ำยังอ่อนวัยกว่ามากขึ้นไปนอนอยู่สูงกว่าผู้ใหญ่เช่นนี้ก็เห็นจะไม่สมควรเช่นกัน กับสองท่านแก่ชรามากแล้วพื้นทั้งเย็นทั้งแข็งยิ่งไม่สมควร หวังลี่จูจึงย

สตรีวัยเฉียดหกสิบปีอยากจะลุกขึ้นมาตบหัวเข่าของตนเองสักหลายฉาดอย่างพึงจิตพึงใจกับวาจาและแนวคิดที่ไม่เหมือนผู้ใดของหวังลี่จู อายุของนางสิบแปดปีและยากจน ทว่าความคิดกลับร่ำรวยปัญญาจนคุณหนูสกุลใหญ่ทั้งหลายพ้นสายตาของหลิวไทเฮาทันที ฐานะยากจนแล้วอย่างไร? ก็บุตรชายสองคนของนางร่ำรวยจนตายแล้วเกิดใหม่มาใช้ทรัพย์สินเหล่านั้นหมื่นชาติมิอาจจะหมด แล้วนางยังอยากจะได้คนมีฐานะร่ำรวยไปอีกไย“เจ้าเคยเชื่อเรื่องสวรรค์บันดาลหรือไม่?” สำหรับนางนั้นกลับเชื่อไปเกือบสิบส่วน เพราะไหว้พระขอพรหลายวัดมานั้นล้วนเฝ้าวิ่งวอนขอให้สวรรค์ประทานสตรีซึ่งคู่ควรกับบุตรชายคนเล็กของตนเองที่กำลังจะเสียทีพลาดท่าให้แก่สกุล ‘หลวน’ เต็มทน คุณหนูหลวนจิ้งอวี่ผู้นั้นมันอสรพิษ ไม่เหมาะสมกับบุตรชายของนางเลย เป็นจริงที่บุรุษย่อมมองเพียงสตรีรูปโฉมงดงาม และหลวนจิ้งอวี่นั้นงดงามนิ่มนุ่มถูกใจจ้าวจวินหลางยิ่งนักแต่หวังลี่จูนี้หากกินดีอยู่ดี อาบน้ำแร่แช่น้ำนมแพะ ขัดถูผิวพรรณ ประทินโฉมด้วยเครื่องหอมของสตรีชั้นสูง ไม่ต้องตากแดดกรำงานหนักถึงขนาดไปลอกส้วมเช่นนี้ ไม่เกินสามเดือน ให้สิบหลวนจิ้งอวี่ก็ย่อมพ่ายแพ้ให้แก่ไข่มุกมากคุณค่าเช่นหวังลี่จู่ผู

ตอนที่ 3 แม้แต่สวรรค์ยังส่งเสริมสองพี่น้องถึงจะมีตั๋วเงินเก็บอยู่ในตัวถึงหนึ่งพันตำลึง ทว่ากลับยังคงไปรับจ้างตัดผักจากนั้นก็เข็นผักไปส่งให้แก่ร้านค้าทั้งหลายตามตลาดต่าง ๆ ในเมืองโยวโจวกับร้านอาหารตามโรงเตี๊ยม แล้วยังมีจวนสกุลใหญ่อีกหลายจวนกว่าจะเสร็จก็เข้าสู่บ่ายคล้อยดังเช่นทุกวัน จากนั้นจึงมุ่งหน้านำเงินกลับไปส่งคืนให้แก่เจ้าของสวนผักด้วยเงินที่ครบถ้วนมิขาดไปแม้เพียงหนึ่งเหวิน“ขอบใจพวกเจ้ามากนะเสี่ยวจู เสี่ยวเจิน พวกข้าแก่ชราลงมากแล้ว หากไม่ได้พวกเจ้าสองพี่น้องข้าก็คงลำบากไม่น้อย” สวนผักสุดท้ายซึ่งเป็นของสองผู้เฒ่าสกุลเสิ่น ที่ลูกสาวนั้นแต่งงานออกไปเป็นอนุภรรยาสามปียังไม่เคยกลับมาเยี่ยมบ้านเลยสักเพียงหนึ่งครั้ง ส่วนบุตรชายคนโตไปเป็นทหารก็หายลับไม่กลับมา บุตรชายคนเล็กความหวังเดียวก็มาถูกงูกัดตายไปเมื่อปีก่อนบัดนี้สองผู้เฒ่าสกุลเสิ่นจึงอยู่กันเพียงลำพัง ยังดีว่าสองพี่น้องสกุลหวังนั้นมารับจ้างทำงานทุกสิ่ง ตั้งแต่ขุดดินลงเมล็ดผัก เพาะปลูต้นกล้า แล้วย้ายต้นกล้าเหล่านั้นไปลงยังแปลงผัก ตลอดจนผสมปุ๋ยคอกก็ล้วนเป็นสองพี่น้องทั้งสิ้น พอช่วงนี้ได้เวลาตัดผักที่ปลูกไว้แล้ว สองพี่น้องก็หาร้านค้า