All Chapters of ข้าจะปลูกผักขายที่ท้ายตำหนักท่านอ๋องนี่แหละ!: Chapter 61 - Chapter 70

เพราะความจริงแล้ว พระนางพบพานสองพี่น้องมาก่อนหน้านี้ร่วมหกเดือนแล้ว วันนั้นในตลาดกลางเมืองโยวโจว พระนางถูกขอทานได้แอบขโมยถุงเงินที่อยู่ตรงเอวไป ก็ได้หวังลี่จูที่มีดวงตาว่องไวช่วยวิ่งตามจับเจ้าหัวขโมยผู้นั้นแล้วนำเงินมาคืนให้แก่นาง ความจริงคงต้องจับหัวขโมยตัวน้อยไปยังอำเภอเพื่อรับโทษ แต่เด็กสาวกลับคุกเข่าวิงวอนว่าอย่าได้เอาความเด็กน้อยผู้นั้นเลยเพราะมารดาป่วยหนักบิดาที่ไปเป็นทหารยังชายแดนหลายปีล้วนเงียบหาย จะตายหรืออยู่มิแจ้งใจ ขอให้นางช่วยเมตตาชะตาของครอบครัวสามแม่ลูกดังกล่าวด้วยในคราวแรกพระนางคิดเอาเองว่าเด็กสาวอาจจะเป็นพวกเดียวกับเด็กหัวขโมยผู้นั้น แต่เพราะเป็นคนที่จะลงโทษผู้ใดความจริงต้องเปิดเผยให้กระจ่าง พระนางจึงส่งคนของตนเองไปสืบค้น เพียงสองวันความจริงก็ประจักษ์ เด็กสาวเข็นผักผู้นั้นมิได้กล่าวเกินความจริง ครอบครัวเจ้าหัวขโมยน้อยมีมารดาป่วยหนักกับน้องยังเด็กวัยเพียงสามขวบให้ต้องดูแล แล้วเด็กชายวัยเพียงเจ็ดขวบจะไปทำมาหากินอาชีพอื่นใดได้หากไม่เป็นหัวขโมย นั่นเองพระนางจึงทราบว่าภายใต้ฉากหน้าที่ขุนนางตกแต่งจนงดงามราวกับประดับตกแต่งจานอาหารล้วนหลอกลวงทั้งพระนางกับฮ่องเต้มาเนิ่นนานเพี

“เปิ่นหวางมิได้ต้องการ หากต้องการย่อมไปหาถึงตำหนักของพระชายารองแล้ว คงมิต้องให้เจ้าต้องลำบากพาตนเองมาเสมอให้กันเช่นนี้หรอก”คำกล่าวดังนั้นเหมือนกับหลวนจิ้งอวี่ถูกจ้าวจวินหลางกระชากนางลุกขึ้นมาตบหน้ากลางพระราชวังหลวงก็มิปาน ใบหน้าของหญิงสาวชาดิกก่อนที่มันจะร้อนวูบวาบเต็มไปด้วยความอับอาย“ชินอ๋อง...”นางครวญครางเรียกนามของผู้เป็นพระสวามีด้วยดวงใจอันเจ็บปวดและร้าวรานผสานไปด้วยความคับแค้นแน่นอุรา มิคาดมาก่อนว่าตนจะถูกเขาเมินหน้าใส่ไม่พอ ยังกล้าพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมาว่าเขามิได้ต้องการนางเลยสักนิด แล้วที่ยอมแต่งงานรับนางมาเป็นพระชายารองเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน“แส้ม้านี้เป็นของผู้ใด” ถามแล้วชินอ๋องหนุ่มเขาก็สาดสายตามองออกไปรอบกายพลางยกแส้ม้านี้มือขึ้นมาชูขึ้นจนสูง แล้วแน่นอนว่าเขาทราบดีว่าเป็นของผู้ใดเพราะตนเองเป็นผู้กระชากมันมากับมือแล้วใช้มันตวัดรัดข้อเท้าของหลวนจิ้งอวี่พร้อมทั้งออกแรงกระชากจนนางถึงกับใบหน้าและลำตัวกระแทกลงไปกับพื้นหน้าตำหนักฮุ่ยเฟิ่งโดยแรงเมื่อครู่“ปะ...ปะ...เป็นของกระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ” อู๋ปู้อีก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วยอมรับออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นไหวยากจะควบคุมก

สองบุรุษต่างเผลอตะโกนออกมาพร้อมกัน คนหนึ่งกังวลห่วงใยว่าเหนียงซินอาจเป็นบุตรสาวของตนเอง ส่วนอีกคนที่ไม่รู้เรื่องอันใดทั้งสิ้นเกิดไปมีสัมพันธ์ทางกายและทางใจต่อกัน โดยไม่ทราบตื้นลึกหนาบางในความจริงของบิดาที่ซุกซ่อนเอาไว้ก็ปวดร้าวและตกใจมากที่มารดาของตนเองอำมหิตได้ถึงเพียงนี้!“เอ๊ะ! นี่เจ้ากับท่านพ่อของเจ้าไม่หวาดกลัวว่านางเด็กผู้นั้นมันจะปากพล่อยหลุดความจริงออกมา แล้วเรื่องร้ายจะบังเกิดกับครอบครัวของเราเลยเช่นนั้นหรือ” หญิงสูงวัยเอ่ยวาจาด้วยกิริยาแห่งความตึงเครียดยากจะบรรเทา ทั่วทั้งแผ่นดินนี้จะเล่นล้อกับผู้ใดนั้นนางเคยเตือนสามีแล้วว่าไม่น่ากลัว หากแต่ไปล้อเล่นกับเพลิงเช่นฮ่องเต้คงได้มอดไหม้ตายยกสกุลเอาได้“เจ้าเป็นสตรีก็จงดูแลบ้านเรือนไป เรื่องภายนอกก็ยกให้บุรุษเช่นข้ากับเจี้ยนหลุนจัดการเองเถิด”เป็นหลวนเปียวกล่าวตัดบทจากนั้นก็ไล่เหล่าฮูหยินออกจากห้องหนังสือใหญ่ของสกุลไป เรียกว่าบางเรื่องให้ภรรยารู้มากไปก็ช่างน่าเบื่อน่ารำคาญ ประตูห้องถูกปิดแน่นหนามีบ่าวชายคอยเฝ้าดู คราวนี้เหล่าฮูหยินหลวนอยากแอบฟังก็คาดว่าคงจะยากแล้ว จวบจนท้องฟ้าเริ่มเป็นแสงเงินแสงทองทาทาบที่ขอบฟ้าทิศตะวันออก สองพ่อลู

คนกำลังหน้าดำกับงานมากมายบนโต๊ะตัวโตชี้บอกตำแหน่งให้แก่น้องชายนั้นได้นั่งลง ส่วนเขายังคงหน้าดำราวก้นหม้อข้าวใกล้หมดอายุไม่เลิก ทำเอาจ้าวจวินหลางให้แปลกใจยิ่งนักว่าเหตุไฉนบุคคลซึ่งเคยสงบเยือกเย็นยิ่งกว่าลำธารหิมะในฤดูหนาวของเป่ยหนิง บัดนี้กลับดูตึงเครียดผิดปกติไปเช่นนี้“ผู้ใดมาเผาอาภรณ์ของฝ่าบาทกระนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?” ทรุดกายลงนั่งแล้วจ้าวจวินหลางจึงเอ่ยถามด้วยความแปลกใจเพราะปกติแล้วต่อให้แผ่นดินสะท้านท้องฟ้าสะเทือน คนใจเย็นเป็นลำธารน้ำแข็งก็ไม่เคยโกรธผู้ใดเป็น ก็ขนาดคนผู้นั้นจ้าวจวินข่ายยังนั่งมองหน้าได้สนิทใจกว่าเขาและพระมารดาเสียอีก“ก็ตาเฒ่าพวกนั้น...” เพียงเรียวปากสีแดงสดขยับเอ่ยออกมาได้เพียงเท่านั้น จ้าวจวินหลางจึงทราบทันใดว่าสิ่งใดทำให้คนเยือกเย็นเป็นลำธารน้ำแข็งโมโหได้“คราวนี้ต้องการให้ฝ่าบาทรับบุตรสาวของสกุลใดเข้าวังอีกเล่า?” มีเพียงรับเอาบุตรสาวของสกุลใหญ่เข้ามาไว้ยังวังหลังเพิ่มความวุ่นวายเท่านั้นกระมังที่ทำให้คนสงบเยือกเย็นเดือดดาลเป็นหม้อต้มน้ำได้ถึงเพียงนี้“เป็นองค์หญิงจากซีเว่ย” ซีเว่ยคือหนึ่งในเก้าเผ่าซึ่งนับว่ายิ่งใหญ่ที่สุด เกิดมาเป็นเชื้อพระวงศ์ผู้คนทั่วไปอาจกล่าวว

…ตำหนักเฮ่ยเฟิ่ง…หลังจากส่งพระชายารองหลวนไปพักผ่อนยังตำหนักเย็นโดยมีสายลับชุดดำคอยสังเกตการณ์ แต่ก็เปิดทางเอาไว้ทุกด้าน เพราะอยากจะจับตัวเหล่ามดปลวกที่คอยอาศัยซุกซ่อนอยู่ภายในซอกหลืบของขุนนางที่ดี แอบสูบเลือดสูบเนื้อของชาวบ้านชาวเมืองเช่นสกุลหลวนเป็นต้น“กราบทูลเป่ยหนิงอ๋อง ฝ่าบาททรงมีข้อราชกิจจะหารือพ่ะย่ะค่ะ” คนที่กำลังหน้าดำคล้ำเพราะข่าวที่ตนเองอยากทราบขนาดส่งคนที่เก่งด้านการข่าวของหน่วยองครักษ์เกราะดำออกไป ไม่ว่าจะนอกดินแดนหรือในดินแดนไปจนถึงตามเผ่าเล็กเผ่าน้อยนี่ก็ผ่านไปถึงหนึ่งปีครึ่งแล้วแต่กลับไร้วี่แววสักนิดว่าสองพี่น้องนั้นไปหลบลี้อยู่ที่ใดกันแน่ บัดนี้คน ‘รอคอย’ นั้นมันช่างทรมานอย่างยิ่ง โดยเฉพาะการรอคอยและตามหาสตรีที่ตนเองพึงใจเช่นนี้“กราบทูลฝ่าบาทว่าอีกสักครู่เปิ่นหวางจะเร่งตามไป” หันไปกล่าวแก่ขันทีวัยคงมากราวรุ่นเดียวกันกับเขา ‘นามว่าเสิ่นจิ้ง’ ซึ่งรับใช้ใกล้ชิดผู้เป็นพี่ชายมาตั้งแต่จ้าวจวินข่ายยังคงเป็นเพียงองค์ไท่จื่อเท่านั้น ขันทีผู้นี้จึงเข้านอกออกในได้แทบทุกตำหนัก ไม่เว้นแม้กระทั่งตำหนักของหลิวไทเฮา หนึ่งเพราะขันทีเสิ่นจิ้งซื่อสัตย์และกตัญญูกับสองวรยุทธ์ของเขาผู้นี