คนกำลังหน้าดำกับงานมากมายบนโต๊ะตัวโตชี้บอกตำแหน่งให้แก่น้องชายนั้นได้นั่งลง ส่วนเขายังคงหน้าดำราวก้นหม้อข้าวใกล้หมดอายุไม่เลิก ทำเอาจ้าวจวินหลางให้แปลกใจยิ่งนักว่าเหตุไฉนบุคคลซึ่งเคยสงบเยือกเย็นยิ่งกว่าลำธารหิมะในฤดูหนาวของเป่ยหนิง บัดนี้กลับดูตึงเครียดผิดปกติไปเช่นนี้“ผู้ใดมาเผาอาภรณ์ของฝ่าบาทกระนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?” ทรุดกายลงนั่งแล้วจ้าวจวินหลางจึงเอ่ยถามด้วยความแปลกใจเพราะปกติแล้วต่อให้แผ่นดินสะท้านท้องฟ้าสะเทือน คนใจเย็นเป็นลำธารน้ำแข็งก็ไม่เคยโกรธผู้ใดเป็น ก็ขนาดคนผู้นั้นจ้าวจวินข่ายยังนั่งมองหน้าได้สนิทใจกว่าเขาและพระมารดาเสียอีก“ก็ตาเฒ่าพวกนั้น...” เพียงเรียวปากสีแดงสดขยับเอ่ยออกมาได้เพียงเท่านั้น จ้าวจวินหลางจึงทราบทันใดว่าสิ่งใดทำให้คนเยือกเย็นเป็นลำธารน้ำแข็งโมโหได้“คราวนี้ต้องการให้ฝ่าบาทรับบุตรสาวของสกุลใดเข้าวังอีกเล่า?” มีเพียงรับเอาบุตรสาวของสกุลใหญ่เข้ามาไว้ยังวังหลังเพิ่มความวุ่นวายเท่านั้นกระมังที่ทำให้คนสงบเยือกเย็นเดือดดาลเป็นหม้อต้มน้ำได้ถึงเพียงนี้“เป็นองค์หญิงจากซีเว่ย” ซีเว่ยคือหนึ่งในเก้าเผ่าซึ่งนับว่ายิ่งใหญ่ที่สุด เกิดมาเป็นเชื้อพระวงศ์ผู้คนทั่วไปอาจกล่าวว
Baca selengkapnya
Masuk
